GeCe

Wordpress'de Sevdiğim Ozellikler: Spam Yorumları Engelleyen Eklenti

2012-02-23T18:39:00.000+02:00

Blogger'da alistigimiz yorum gruplandirmasi Wordpress'de yok malesef. Siteniz biraz populer ise yuzlerce spam mesaj gelmesi insani cildirtiyor. Bu durumda cesitli duzenlemeler yapmak gerekiyor.

Ayarlarda yorum denetleme kisminda bazi duzenlemeler yapmak mumkun, ancak yeterli degil. Wordpress kuruldugunda otomatik olarak yuklenmis gelen Akismet isimli spam onleyici plugin (eklenti) ise benim tercihim olmadi.

Bir Yastikta'ya o kadar cok spam mesaj geliyordu ki (gunde 100 tane kadar) ve gelen yorumlar mail adresime de dustugu icin mail hesabimda karman corman olmustu. Akismet isimli eklentiyi kurmayi denedim ama bir cesit uyelik istiyor ve eger bireysel kullanici degilseniz bir miktar ucret istiyor. Dogrusu Bir Yastikta icin o kisimdan emin olamadim.

Bu yuzden baska eklentiler aradim tabi ki. Buraya ilerde de yazacagim bir cok eklenti icin, inanilmaz cok secenek var. Anti spam yazdiginizda onlarca cikiyor ve hangisi ne kadar ise yarar kestirmek zor, hepsini denemek lazim. Ben birkac tanesini denedim ve bir cogunun yine bazi adreslere yonlendirip uyelik istedigine sahit oldum.

Uyelik istediklerinde hemen kaciyorum sahsen, zaten nerelere uyeyim, sifrelerim neler allak bullak durumdayim.

Neyse bu eklentilerden samrat131 isimli gelistirici tarafindan eklenmis "anti spam comments" isimli eklenti istedigim sonucu verdi. (resimde nereden nasil arayacaginiz goruluyor) Spamlar şak diye kesildi, nadiren bir kac tane geliyor, hic bir uyelik vs istemiyor, daha once kesfetmedigime baya hayiflandim.

Wordpress kullanicilarina tavsiye edilir.

Ne Tesadüf !

2012-02-22T14:48:00.000+02:00

Bugün Google da hepimizin karşısına yukarıdaki görsel çıktı. Hertz'in doğum günüymüş. Fizikçi olarak ben de eşim de yakından tanıyoruz kendisini :)

Sabah eşim işe gitmeden önce şu bizim plaka işini yapmaya gitti. Dolayısıyla Google'da yukarıdaki resmi görmemişti. Plaka işi bitince telefon etti plakayı aldım diye.

Burada plakalar önce şehrin kodu ile başlıyor ama kod rakam değil harflerden oluşuyor. Ardından bir miktar rakam ve birkaç harf geliyor. Telefonda bana plakayı söylüyor 644 HZ diye ama ben HZ yi anlamıyorum kodlasana diyorum. O da diyor ki "hertzin birimi var ya o işte".

Hertz'in doğum gününde alınan plakamız Hertz biriminde oldu yani :))

Wordpress'de Sevdiğim Özellikler : Yazı Alanına Göre Resim Ebatları

2012-02-22T13:40:00.000+02:00

Bu blogum wordpress değil elbette. Blogger her zaman kalbimde öncelikli bir yere sahip. Ancak hem Bir Yastıkta için kullandığımdan dolayı, hem de artık wordpress temaları da yaptığım için, onu da kullanıyor ve her geçen gün keşfediyorum. Tabi bazıları yeni keşifler değil, uzun zamandır kullandıklarım ama burada böyle bir seri açarak, faydalı bulduğum özelliklerini, eklentileri, ya da yaptığım modifikasyonları nasıl yaptığımı anlatan yazılar yazmayı düşündüm.

Öncelikle wordpress için belirttiğim özelliklerin çoğu self-hostingli wordpressler için olduğunu söylemeliyim. siteadi.wordpress.com şeklinde bir blogunuz varsa neyi ne kadar yapabileceğinizi bilemiyorum.

Blogger'da birkaç boyda resim yükleme seçeneğinin olması gibi, wordpressde de bu seçenekler mevcut. Ancak Bloggerda bu seçeneklerin ebatları değiştirilemiyor. Wordpressde ise seçeneklerden her birini istediğiniz ebat olarak ayarlayabiliyorsunuz ki bence müthiş bir ayrıcalık.

Bir Yastıkta'nın yazı alanı için koyabileceğim resimlerin maksimum genişliği 600px ebatında. Ancak genişlik 600px iken, yüksekliğin resmin boyuna göre otomatik ayarlanmasını istiyorum. Yani dikey resimlerde yükseklik 600 den fazla olacak, yatay resimlerde de 600 den az.

Wordpress kumanda panelinden Ayarlar---> Medya Ayarları kısmına geldiğinizde, her bir resim boyutu için genişlik ve yükseklik değeri atayabiliyorsunuz. Aşağıdaki resimde görüldüğü üzere, thumbnail resmi 150x150, orta boy resim 300x300 px ayarlanmış. Büyük boy resim için ayarımı 600px genişlik olarak seçtim ama yüksekliği boş bıraktım. Böylelikle yükseklik resmin kendi oranına göre ayarlanacak.

Bu şekilde ayarladıktan sonra, yazı yazarken resim ekleme panelinde artık büyük boy resim seçeneğinde genişlik 600px olarak çıkıyor ama yükseklik eklenen resme göre değişiyor.

Dikkat ederseniz yukardaki resimde, orta boy resim ebatında yükseklik 300px iken genişlik değişmiş. Yani baz olarak ayarlardan girilen yükseklik değerini alıyor. Aynı şekilde ben büyük resim kısmına hem yükseklik hem de genişliğe 600px yazdığımda, aynı resmin büyük boy seçeneğinde yükseklik 600px çıktı, en değil. Buna dikkat etmeli ve bu yüzden yükseklik değeri boş bırakılmalı.

Tabi bu söylediğim hepsi aynı genişlikte resim eklemek isteyenler için. Ben şahsen bu görünümü daha çok seviyorum bloglarda.

34. Hafta, Tam Bir Hamile

2012-02-20T11:36:00.002+02:00

Bugün 34. hafta bitip de 35'e başladığımız için çok ama çok gerginim. Önceden 35 den sonra artık beklemek gerek, o zamana kadar tüm işlerimi bitirmeliyim diye kendimi şartlandırıyordum, ancak gel gör ki yine bir arpa boyu ilerleyememiş durumdayım. Bu yüzden öyle stresliyim ki, stresten ne uyuyabiliyorum, ne de zamanın keyfini çıkarabiliyorum. Herhalde her hamilenin bu haftalarda tek düşündüğü doğum ve sonrası olurken, ben onları değil işlerimi düşünüyorum, planlarıma sadık kalmadığım için kendimi suçluyorum, Helo'ya bu hafta yeteri kadar özen bile göstermedim bu yüzden :(

Belki bu stresin vücuduma getirdiği uyuşukluktan, ya da artık iyice şiştiğimden bilmiyorum, bu hafta ilk defa kendimi tam hamile gibi hissetmeye başladım. Bu zamana kadar aldığım kilolar ve karnımın şişliği hareketlerime ve enerjime çok etki etmemişti. Şikayet edebileceğim bir fiziksel rahatsızlığım yoktu, ama bu hafta öyle değil, tamamen değişti.

Artık ellerim iyice şişiyor, geceleri uyuşuyor,sabah masajla kendine geliyor ancak. Yatakta bir yandan bir yana dönmek, yataktan kalkmak çok zor. Yataktan kalkmadan önce, yemek yedikten sonra masadan kalkarken bir süre düşünüyorum, cidden düşünüyorum acaba kalkmasam olur mu, nasıl kalkacağım diye. Öyle zor geliyor ki. Kollarım bedenimi çekmeye zayıf kalıyor. Yatağımın tam yanında bulunan beşiğe tutunup kalkıyorum, sağlamlığı defalarca test edilmiş oldu onun da.

Yatarken aynı yönde bir süre kalınca yanlarım ağrımaya başlıyor, içimden söylüyorum, "yanlarım ağrıyor hasanım, sünger yatak isterim hasanım". Demek ki insanın yanlarının ağrıması böyle bişeymiş daha önce hiç bilmiyormuşum. Aralık ayının sonuna doğru yatağı almış olmamıza rağmen benim yattığım yer çökmeye başladı, üstelik oldukça kaliteli bir yataktı böyle dokusu özel, aloe veralı falan. Eyvah diyorum nasıl da çökertmişim.

Bir de ilk defa bu hafta dizlerimdeki eklemler de uyuşmaya başladı geceleri. Hamileliğin bu dönemlerimde eklem ağrıları normalmiş, ödem sinirlere baskı yapıyormuş. Fakat bir gece sağ dizim uyuşup kalınca ve ben bacağımı hareket ettiremeyince çok korktum. O gece bacağımın arasında yastık yoktu, sonra koyunca bir daha olmadı neyse ki.

Yani uzun lafın kısası, bu fiziksel sıkıntılar beni sıkmaya başladı. Cem'e ah vah ettikçe, diyor ki "merak etme az kaldı, geçecek". Bu sefer de başlıyorum "bana az kaldı demeee daha bir sürü işim var" diye söylenmeye. Garibim ne diyeceğini bilemiyor, birkaç seferden sonra, "merak etme geçecek, daha çok var ama" diyor :)

Dün gece yine kendimi o kadar kasmışım ki, uzun bir süre rahatlayıp uyuyamadım. Sürekli işlerim konusunda kafamda planlar yapıyorum, A planı, B planı, C planı çeşit çeşit planlar. Allahım nolur planlarımı gerçekleştireyim diye içimden çığlıklar kopuyor ama sonra kendime geliyorum, "utan kendinden, bebeğini düşünüp ona dua edecekken, işleri düşünüyorsun" diye kendimi suçluyorum bu sefer de. İç huzurum yine elden gitti anlayacağınız.

Herhalde bu güne kadar yazdığım en şikayet dolu post oldu bu ama, ilerde başka hamilelik yaşarsam kıyaslamak açısından olduğu gibi yazmam lazım. Bu hislerle doluyken, aslında hamileliğin öyle aman aman keyifli birşey olmadığını düşünüyorum kendim için, belki de çoğunlukla yalnız ve birçok kişiye göre nispeten farklı bir dönem geçirdiğimdendir.

Biraz da Helocuğumla ilgili bilgi vereyim. Uykuları ve hareketleri düzenli, aşırı sarsıcı tekmeleri yok. Son iki gündür acaba yan mı döndü bilmiyorum karnımın sağından soluna doğru bir gerginlik hissediyorum. Özellikle sağ tarafımda kafası (yada poposu olabilir) yuvarlak bir çıkıntı oluyor ve orayı oldukça zorluyor.

Daha önce yazmış mıydım bilmiyorum, bazen bir süre hareketini hissetmeyince, içimden bir tepki vermesini istiyorum. Telepatik olarak aramızda bir bağ var mı, düşüncelerimi anlıyor mu diye. Neredeyse hepsinde yanıt vermekte gecikmiyor. Uyuyorsa bile bir tekme atıp yeniden uyumaya devam ediyor. Aramızda telepatik bir bağ olduğuna inanıyorum.

Helo'nun gerçek ismini yazdıktan sonra, içime bir kuşku düşmüştü. Daha önce hiç o ismin bir etiketlemeye sebep olup olmayacağını düşünmemiştim. Sonrasında aklıma geldi, acaba belli bir kökene aitmiş gibi yaftalanır mı isimden dolayı diye. Bir süre tereddüt ettim, hatta başladığım duvar süsüne bile devam etmek istemedi canım. Sonra düşündüm, bir yıl sonra bile ne olacağı, şartların nasıl değişeceği belli değilken, çok ileriki bir zaman için bunu kestirmek olanaksız. Kaldı ki bebeğimiz belki Türkiye'de hiç yaşamayabilir bile (Allah bilir), bu yüzden iç sesimden başka birşeye kulak vermemeliyim dedim ve süsümüzü tamamladım.

İmkansızlık insanı gerçekten yaratıcı yapıyormuş. Cem bile şaşırdı, çok güzel oldu çünkü. İsmin yanına bir kelebek kondurmayı düşünmüştüm. Nevresimlerimizde kelebekler var ve kulplarımız da çiçekli. Kelebek figürünü yazıcıdan çıkartıp biraz taşmış şekilde kesmiştim. Kartonu da bu şablona göre kestim, ardından kağıdı kapladım ama kelebek şekli pek belirgin olmadı. Sonra yazıcıdan çıkardığım kağıtta, beyaz yerleri makasla keserek boşalttım ve kartonun üzerine yapıştırdım. Böylece siyah hatlarıyla daha belirgin oldu kelebek.

Kelebeğin noktalı çizgi şeklinde gösterdiğim yolunu da siyah bantı (hani elektrik kabloları için olan bant) minik minik keserek yaptım. Yine harfleri ve kelebeği siyah bantla yapıştırdım, çünkü bu bant iyi yapışıyor ama duvardan kolayca çıkıyor, hiç iz bırakmıyor. Siyah oluşunu özellikle tercih ettim biliyorsunuz, başlarda bebekler sadece konstrast renkleri görebiliyor. Helocum bu süsü yattığı yerden görebilecek.

Resimde isim çok baskın gözükmüyor ama odada oldukça dikkat çekiyor aslında. Aynı uygulamayı, kuş, uğur böceği, arı, helikopter, uçak gibi figürler için yapabilirsiniz. Neredeyse sıfır maliyetli bir süsleme oluyor :)

Arabaya Oturma Ziyareti

2012-02-17T18:51:00.001+02:00

Geçen Pazartesi günü çok şükür arabamızı aldık, ikinci el olduğu için devir teslim işlemi o gün yapılmıştı. Ancak burada arabalara plaka verilmesi farklı işliyormuş. Her arabaya özel plaka değil, kişiye özel plaka alınmakta. Bu durumda arabanın sahibinin plaka iptali için başvurması, ardından bizim de yeni plaka almak için bazı işlemler yapmamız gerekiyor. Normalde çok uzun süren işler değilmiş ama arabanın sahibi başka şehirde olduğundan, plakanın iptali, ardından buraya iletilmesi falan vakit aldı.

Nitekim eşim arabayı alınca, iş yerine yakın bir yere parketmiş pazartesi günü. Günlerden beri ben arabayı hiç görmedim, eşim de her akşam işten çıkınca arabayı şöyle bir ziyaret edip, bakıp geliyordu.

Dün aramızda şu konuşma geçti
-Aşkım ben ne zaman görcem arabayı, bari oturmaya geleyim
-Tamam iş çıkışına gel madem, biraz oturur döneriz, gelirken arabaya bir dantel yastık getirirsin hediye olarak
-Aa olur bak hatta termosa çay da koyayım, kurabiye de getiririm oturur yeriz, romantik romantik

İşte bugün çıkıp bir araba ziyareti yapayım dedim. Hediyelerim ve çay keyfi bir sonraki ziyarete kaldı ama, üşendim :) Biraz içinde oturduk, sonra karları temizleyip döndük. Şimdi kendilerini bizim kapı önüne iade-i ziyarete bekliyorum ama ne zaman gelecek artık bilmiyorum :)

Pixlr

2012-02-17T15:49:00.000+02:00

Gün içinde bazen eşimin bilgisayarını kullanıyorum. Bir linux uzmanı olarak elbette ki bilgisayarında sadece linux yüklü. Bloguma yazı yazarken resimleri düzenlemek için linuxun ücretsiz fotoğraf editörü Gimp'i kullanmak zorunda kalıyorum ama pek alışkın olmadığımdan Gimp benim için uğraştırıcı oluyor.

Burada resimleri göreceğiniz üzere, biraz önce Tarifsiz Bir GeCe'ye kıymalı pide tarifi koydum. Gimp beni yine bunaltmıştı ki, online bir editör aradım. Bir çok online editör var ancak, çoğu da üyelik istiyor. Ben öyle her yere üye olmayı sevmediğim gibi uğraşmak da istemiyorum. Google da online photo editor yazınca karşıma çıkan Pixlr'a ise bayıldım.

Öncelikle üye olmak gerekmiyor. iPhone ve android için de applicationları varmış. Open photo editor kısmından bilgisayarda açılmış bir editör gibi pencere çıkıyor, resmi açıp istediğiniz gibi düzenliyorsunuz sonra bilgisayara kaydedebiliyorsunuz. Aşağıda göreceğiniz üzere vintage retro efektler yapmak, bokehler eklemek, değişik çerçeve görünümleri, değişik efektler çokça seçenek var.

Bloglarında ise çok güzel tanıtım yazıları ve dersler var, ben bayıldım, galiba bundan sonra favorim olacak.

Keçe Kapı Süsü

2012-02-16T11:41:00.000+02:00

Bloguma son olarak yazdığım karamsar yazı daha fazla kalmasın, biraz renk gelsin diye bugün yaptıklarımı koymak istedim. Daha önce burada kısmen belirttiğim üzere, bu kapı süsünü arkadaşımın bebeği için hazırlamıştım. Eşim İstanbul'a giderken götürecekti ama malesef kısmet olmadı. Umuyorum Helocum doğduktan sonra hep beraber gittiğimizde Elacık henüz doğmamış olacak ve biz yetiştirebileceğiz.

Ela harfleri biraz yamuk çıkmış ama gerçekte daha düzgün görünüyor, aydınlık olsun diye perdeye astığım için yamulmuş. Gerçi renkleri tam çıkmadı, bu yüzden aşağıda yeniden çektim. Asmak için kullandığım ip ve bayrakları sanki kuşların ağzı ile tutuyormuş gibi ayarladım.

Aşağıda da dolabın kulplarının bitmiş hali. Geriye kendimize yapacağımız kapı süsü ve tamamlanmasına az kalmış duvar süsümüz var. Sonra yerleştirip resimleyeceğim inşallah köşemizi.

Yoksunum...

2012-02-14T12:24:00.000+02:00

Bir süredir melankolik haller üzerimde bir çok blogcu gibi. Gamze Anne'den hepimiz çok etkilendik ben de öyle. Hamileliğimde üzüntülerden kaçınmak için ne kadar kendimi kapatmaya çalışsam da olmuyor. Bu gece yine düşüncelere daldım.

Dün arkadaşımla gtalktan yazışıyorduk. O da hamile ve annesinde idi. Sonra annesi çağırdı onu, çay yanına birşeyler hazırlamış, konuşmayı kestik. Bu durum bir çok kişi için normalken, hatta o an ben bile bunu gayet sıradan karşıladığım halde gece bana olanlar oldu. Nasıl da içime işlemiş bu minicik bir olay. Öyle çok hissettim ki yoksunluğunu, yemek falan değil özendiğim , annenin çağırması, ilgilenmesi, sonrasında sohbet edip çay içecek olmaları...

Sonrasında başladım saymaya, hamileliğim çok şükür çok iyi geçti ama birçok şeyden de yoksundum.

-Annemin, ablalarımın, sevdiklerimin ilgisini hiç göremedim, herkesin çok şikayet ettiği, yolda tanımadığı insanların karnına dokunmasını hiç yaşamadım, o ilgiyi bile görmeyi bile öyle isterdim ki..

-Yakınlarımın sevdiğim şeyleri hazırlayıp bana süpriz yapmalarını hiç yaşamadım, canım birşey istediğinde çoğunlukla kendim yapmak zorundaydım ve genelde de üşendim.

-Doktordan geldiğimde, bebekle ilgili birşey aldığımızda, yapacağımız hazırlıklarda konuşacak, bıcır bıcır anlatacak biri olmadı yanımda. Dün doktor muaynehanesinde beklerken, dilini anlamasam da yanında arkadaşı ile gelen, sevinçle ultrason resimlerini gösterip, birşeyler anlatan hamile bayana baktııım baktım

-Bazen üzerime tembellik çöküp de yemek pişirmek istemediğim zamanlar, dışardan sipariş verme (neredeyse hiç yok) veya hadi anneme gidelim de orda yiyelim deme şansım da hiç olmadı

-Yine yorgun hissettiğim zamanlar evi temizlemeye yardım edecek kimse yok yanımda, orda olsaydım yeğenim ablam kesin imdadıma koşardı

- Çevremdeki tüm hamilelere bebek şekeri, baby shower gibi şeyleri hazırlama sorumluluğunu keyifle üstlenirdim, bana böyle birşeyi yapacak ne arkadaşım ne de katılacak kimse yok burada.

-Kendimi naza çekmek istediğimde nazımı dinleyecek, beni; aman iyi giyin, üşüme, kaldırma, soğukta dışarı çıkma diye azarlayacak annem de yok yanımda

Bu liste uzar gider ama daha fazla uzatmayacağım. Bütün bu yoksunlukların bana kazandırdığı tek şey güçlü olmak zorunda olmam. Biraz ağlarım sızlarım sonra daha da dirayetli hale gelirim. Burada eşimin yanında olmaktan, onun ilgi ve sevgisinden asla şikayetçi değilim fakat herşey dört dörtlük olmuyor tabi ki. Bu hislerim birkaç saat sonra geçer gider ama hamilelik günlüğümde kalmasını, ilerde okuduğumda hatırlamayı istiyorum.

Bu yazıyı kimseden yorum,empati,sempati, öğüt, almak için yazmadım. Zaten yorumlara da kapalı.

33. Hafta, 2222 gr.

2012-02-13T14:38:00.001+02:00

Gebelik günlüğümde her haftaya özel bir başlık ilave ediyorum biliyorsunuz. Bu hafta ne yazacağımı bilmiyordum ki bu sabah Helo yine bize hoş bir sürpriz yaptı. Bu sabah doktor kontrolümüz vardı, kilosu tam tamına 2222 gr çıktı. Doktor da söylerken tebessüm etti, bu kadar olur yani :)

Madem kontrolden başladık önce onu anlatayım. Son zamanlarda hıçkırıklarını aşağılarda hissetmem ve nispeten daha sakin oluşu sebebiyle, herhalde baş aşağı pozisyon aldı da keyfi yerinde diye düşünmeye başlamıştım. Çünkü son doktor kontrolümüzde başı yukardaydı. Meğer yine dönmemiş Helo'cuk, dimdik duruyor. Doktor daha zaman olduğunu ama eğer bu pozisyonda ısrar ederse sezeryan olacağını söyledi. Bu konuda biraz üzüldüm bir süre ama sağlığı herşeyden önemli tabi. Dönmesi için dua edeceğim bakalım dönecek mi?

Diğer yandan böyle asi bir karakterinin olması da yüzümü gülümsetiyor. Cem'e diyorum bu da anası gibi dediği dedik çaldığı düdük olacak galiba. Eğer öyle olursa çok uğraşacağız demektir. Doktora bundan sonra 15 günde bir gidicez ve iki kontrol için randevumuz belli. Eğer sezeryan olursa 38. in muhakkak dolmasını bekleyeceğimizi, sonrasında ise gün ve zamanı seçebileceğimizi söyledi. Bu durumda yeni düşünceler aldı beni ama daha vakit var, diğer kontrollere kadar kendimi rahat bırakacağım.

Oysa son zamanlarda baş aşağı dönmediyse dönsün diye neler yapıyordum. Köpek pozisyonunda durmalar, çömelmeler... Her sabah uyandıktan sonra biraz diz dirsek şeklinde durup belimi de esnetiyordum. Artık hakkımızda hayırlısı.

Geçen hafta yazısında hastane çantasını sorduktan sonra gelen yorumlar çok yardımcı oldu ve çantayı hazırladım sayılır, sadece birkaç eksiğimiz var ki, onlar da listelendi, alınıp çantaya atılacak. Her şeyden bol bol hazırladım. Çantayı 3 gün için sormuştum, gerçi sonradan öğrendiğimize göre, örnek verdiğim kişilerin doğumu biraz ağır geçmiş, o yüzden 3 gün kalmışlar, herkes 3 gün kalmayabilirmiş yani. Ama ben yine de fazladan hazırladım olsun.

Bu hafta babası Helo'yu yüzmeye götürmek istedi. Cuma günü iş çıkışında buluştuk, bir otelin havuzuna gittik. Aslında halka açık havuzlar da var ama özel bir otelin sterilizasyonu daha iyidir diye onu tercih etmiştik. Gerçi oraya bir daha gitmeyiz herhalde. Pek komik şeyler yaşadık çünkü, o kısmı bize kalsın :) Ben de doğuma yardımcı olsun diye çeşitli egzersizler, bacak hareketleri yapıp bunu biraz abartınca, ertesi gün tüm gün bacaklarım ağrıdı. Pazar günü de alışverişe gittik, Helo'nun bazı eksiklerini aldık, müthiş indirimlerden kendimizi de alıkoyamadık ve elimiz kolumuz döndük. Meğer doktor da bizi dün görmüş avm de çok sevimliydiniz dedi.

Alışveriş merkezinde bozuk para ile çalışan masaj koltukları var ya, Cem ona oturmam için ısrar etti ben de yaptırdım. Ay öyle komik oldu ki, göbeğim ve ben zamngır zangır sallanıyoruz, ben gülmekten duramıyorum, her geçen bana şöyle bir bakıyor çok utandım. Ama gerçekten çok iyi geldi masaj, bir de 15 dakka sürüyormuş, bitmek bilmedi. Şimdi düşünüyorum da doğuma kadar her hafta yaptırsam ne güzel olur. 2 euro zaten hiç bişey değil.

Geçenlerde Helo'nun gerçek ismini yazdıktan sonra, çok güzel yorumlar almama rağmen içime bir kurt düştü. Acaba söylemekte acele mi ettim, başka isimler beğenir miyiz diye. O günden sonra kocacım hadi gel isim bakalı dedi, listeleri açtık internetten. S harfine kadar geldik (gerisine daha bakacağız) , buraya kadar 3 farklı isim daha kaydettik ben de Helo'ya sormaya karar verdim. Aynı uygulamayı ablam da yapardı, "şu ismi istiyorsan bir kere, istemiyorsan iki kere tekmele" gibi soru sorardı bebeğe. Bütün seçtiğimiz yeni isimlere hayır, Dila'ya evet dedi yeniden. Üstelik bir kaç kere de denedim. Yine alternatiflere açığız ama bakalım son kararımız ne olacak.

Bu haftanın bir diğer gelişmesi de bugün kesinleşecek olan, araba alışımız. Son bir aydır araba araştırıyorduk. Geçen hafta bir arabayı beğendik, anlaştık bugün kontrat imzalanacak. Biz kocacımla yıllardır toplu taşıtların baş üyesiyiz fakat bebek gelince bir araba gerekir diye harekete geçti babası. Yıllardır beni hiç arabayla gezdirmedin, bir kere bile şöyle sefa sürmedim, kızına daha doğmadan hazırlıklar yapıyorsun diye dırdır yapıyorum Cem'e :) Şaka bir yana, İstanbul'da işe giderken hep deniz yolculuğu yapmamız gerektiğinden arabayı hiç düşünmedik, burda da araçların ordakilerin yarı fiyatı olması çok işimize geldi doğrusu, orda olsak o kadar fiyata araba almaya öncelik verebilir miydik kestiremiyorum. Bu ilk arabamız olacağı için eşim de ben de çok heyecanlanıyoruz, gezilecek yerler için hayaller kuruyoruz...

Birçoğunuzun haberi vardır Gamze Anne ile ilgili, burada iken elimden fazla birşey gelmese de, dua etmek ve elimden geldiğince çok kişiye ulaştırmak konusunda yardımcı olabilirim. Zaten ilk duyduğumda Facebook grubuna üye olmuştum.

Yeni açılan ve durumunu, ihtiyaçlarını birebir yansıtan blog burada.

Facebook grubuna üye olmak için buraya

Kişisel blogu için buraya

Son bir haftadır o kadar güzel bir destek sergileniyor ki, bunca insanın emeği ve dualarıyla, güzel şeyler olacağına inanıyorum ben de.

İki WordPress bir Blogger Teması ve Temalar Üzerine

2012-02-10T15:51:00.002+02:00

Tema yapmayı seviyorum, zevkle yapıyorum fakat malesef ki her birine yetişemiyorum, en azından blog sahiplerinin istediği hızda. Sağolsun bir çok kişi temalarımı beğeniyor, sıraya giriyor ama bazen de beklemek zor gelebiliyor. Onlara elbette ki hak veriyorum ve diyebileceğim birşey yok.

Bazı kişiler blog teması yapmamın benim gerçek işim olduğunu düşünüyorlar, oysa ki sadece hobim ve boş vakitlerimde (tabi bazı zamanlarda çok yoğun yapıyorum, asıl işim hobi gibi oluyor) yapıyorum. Bunun dışında hamileliğin getirdiği bir rehavet de oluyor ki, yine de benden bekleyenlere doğumdan önce karşılık vermeye, en azından verilmiş sözleri yerine getirmeye çalışacağım.

Aşağıda geçen hafta içinde biten temaları görüyorsunuz, bunlar ne zamandır bekliyor ben bile unuttum. Herhalde sahipleri daha iyi biliyordur.

Fotografik Hatırlar blogu, Ülkü'nün uzun zamandır hayali idi. Asıl sitesi bir fotoğraf sitesi olacak, ama blog kısmında da günlük hayatını anlatacaktı. Ona da söyledim, doğrusu ne istediğinden bir türlü emin olamıyordu, gördüğü diğer sitelerden çok etkileniyor, nasıl bir düzen kurması gerektiğini kestiremiyordu. Fotoğrafçılar için portföy siteleri olarak çok şık durması sebebiyle flash sitelerden istiyordu ama ben önermedim. Flash siteler, site sahibi ve google için dost değil. Site sahibi güncelleme yapamıyor (sadece en başta flash site oluşturulurken belli sayıda resim yükleniyor o kadar) ve Google aramalarında flash sitelerdeki yazılar çıkmıyor. Bu yüzden bir wordpress sitesi önerdim ve şu an yapım aşamasında. Bu siteyle aşağı yukarı benzer görsellere sahip olan blogu da yayına başladı. Blogu bir alt domain açarak oluşturduk. Ana domainde fotoğraf sitesi yer alacak. Her birine ayrı wordpress yüklendi ve güncellemeleri farklı olarak yapılabilecek. Bir hosting firması ile anlaştığınızda, eğer paket izin veriyorsa, aynı hosting hesabına çok sayıda alt domain açılıp, bunların her birine ayrı ayrı wordpress kurulabiliyor.

Fotoğrafik Hatıralar'da minik detaylara dikkat çekmek istiyorum. Devamını oku görselleri ile yazı başlığına tıklandığında çıkan önceki ve sonraki kayıt görselleri. İkonumuz minik uğur böceği her yerde :) Bir çok sitede/blogda olmayan yeni bir özellik de ekledim: arkadaşına gönder butonu (örnek burda yazının sonunda). Bunu bir eklenti ile yapmak mümkün mü bilmiyorum ama ben tamamen kafamdan oluşturduğum bir kodu ekledim ve oldu. Ona tıklandığında ilgili yazıyı e-mail olarak göndermeye imkan veren bir pencere çıkıyor. Artık wordpressin genel prensiplerini anladığım, kodları istediğim gibi değiştirebildiğim için mutluyum.

İkinci wordpress teması ise Parti Home. Yukarıdaki tema ve bunun için aynı temel şablonu kullandım. Çünkü bu şablon gerçekten hoşuma gitmişti. Tabi iki sitenin de slayt istiyor oluşunun da etkileri var. Parti Home da ise, farklı olarak, sitenin sevimli haline uyan özel fontlar kullandık. Kağıt tasarımı ürünler yapıldığı için, yazı arkaplanını karton kağıt dokusunda düşündüm, çok hoş oldu. Sitedeki ürünler çok renkli olduğu için, tasarımın diğer kısımlarında fazla süslemeler yapmadık, renkleri soft tuttuk ki, ürünlerin kendileri ön plana çıksın.

Biten bir diğer tema ise Miskokulu Lezzetler. Bu tasarımı görsel olarak çook önceden bitirmiştik. Resim hali hazırdı ama bir türlü kodlayamamıştım. Kodlamaya başlarken, Blogger'ın, wordpressde olan ve çok sevdiğim yorumları yanıtlama fonksiyonunu başlattığını öğrendim. Bu fonksiyon çok hoşuma gitmekle birlikte, benim uzun deneyimler sonucunda oluşturduğum, en kapsamlı blogger taslağımda çalışmıyordu. Sadece bloggerın Şablon Düzenleyicisi içinde yer alan taslaklarda ve bazı yeni templatelerde mevcuttu. Ben de wordpressden uyarlanmış bir blogger şablonu üzerinden, yeniden kodladım temasını. Sade ama çok şık oldu, minik ayrıntılar var, ve bir de headerda not defteri şeklinde bir giriş yazısı :)

Tema yapan biri olarak bunu söylemem biraz tuhaf kaçabilir ama bir blogun/sitenin dikkat çekici olmasını sağlayan şey tema değildir. Tema sadece siteye girince ziyaretçilerin 3-5 sn dikkatini çeker. Bundan daha ziyade, sitenin güzel olmasını sağlayan unsurlar benim fikrime göre şöyle

Sitedeki yazılı alanların durumu: Bu ikiye ayrılıyor, birincisi ve en önemlisi font tipidir ki, fontun okunabilir olması ve türkçe karakterlerde bozukluğa sebep olmaması. Bozuk fontlar beni çok itiyor, okumaktan kaçınıyorum. İkincisi ise font rengi ki, sayfa arkaplanı ile mümkün olduğunca konstrast olmalı, yazılar ne çok büyük ne çok küçük olmalı
İlk madde olmadan okunabilirlik sağlanamayacağı için, yazının içeriğinden daha önemli bence. İkinci önemli husus, yazının içeriği, akıcılığı. Bir de yazıda paragraflar ve resim-yazı arasında bazen çok fazla olan boşluklar. İmla kuralları da önemli. Fazla boşluk olmamalı, imla kurallarına uyulmalı.
Üçüncüsü yazılara eklenen görseller. Çok ama çok önemli. Birçok beğenilen sitede görsellerin tüm yazılarda aynı şekilde, ebatta ve yerleşimde olduğuna dikkat edin. Kimi büyük kimi küçük değil, kimi solda kimi sağda değil. Hepsi uyumlu.

Helo'nun Gerçek İsmi

2012-02-08T13:13:00.001+02:00

İsim konusunda öyle takıntılı biri olmadım hiç. Değişik olsun, duyulmamış olsun, en güzel olsun gibi heveslere kapılmadım. Eskiden beri sevdiğim bazı isimler vardı, mesela

- okuduğum tanzimat dönemi romanlarından Lamia, Feride, Maide .. gibi eski isimleri hep çok sevdim
- ya da halk edebiyatındaki isimler Balkız, Cankız,Zeliş, Aykız...
- Yörük hikayelerindeki öz türkçe isimler de güzel geliyordu, Gökçe, Ayça gibi
- Yeni modern isimlerden de bir çoğunu beğeniyordum, öyle güzel isimler var ki
- Lale, Leyla gibi isimleri de çok melodik bulurdum, la hecesi kulağıma çok hoş geliyor nedense,
- ama eskiden beri kızım olursa adını Ayşegül koymak isterdim, ilk okulda çok sevdiğim bir arkadaşımdı, sonra liseye giderken bir gün evlerinin önünden geçerken cenazesini gördüğüm...

Ancak çok önemli bir kriter vardı ki benim için, ismini kızımın seçeceğine inanıyordum. Bence bütün bebekler öyle yapıyor ya. Bir işaret olacaktı kanımca, rüya yada bir his, o ismi duyduğumda "İSTE BU KESİNLİKLE ONUN İSMİ" diyecektim. Hep o işareti bekledim.

Cem'le özellikle kitap ve internet arşivleri karıştırmadık, ben birkaç siteye bakmıştım ama, ne orda ne de aklımıza gelenlerden ikimizin de işte bu dediği isim çıkmıyordu. Ya o ya ben bir kusur bulduk tüm isimlere. Yukarıda yazdığım tüm isimler de ya onun içine sinmedi, ya da Türkçe karakter içeriyordu. Burda olduğumuz için Türkçe karakter olmasın ve kolay anlaşılan okunan bir isim olsun istedik. Tam anlamıyla içimize sinen bir isim bulamıyorduk ama hiç de acele etmedik. En kötü ihtimalle doğunca gözlerinin içine bakıp, "bu kız kesinlikle ..." diyebilirdik belki.

Yine de çok uzun sürmedi işaretin gelmesi. 20. haftada (hatta makalemin kabul edildiğini öğrendiğim gün, çünkü öncesinde aşağıdaki olay gerçekleşmişti) ismi belli oldu Helo'nun. Ancak kesin bu olacak demedik, belki başka ilhamlar da gelir diye bekledik, gelmedi.

O gün arkadaşım Aytül ile facebooktan yazışıyorduk. Çevremizdeki herkes gibi o da isim öneriyordu bize, birçok isim söyledi, hepsine bir kusur buldum. Sonra şöyle dedi
-Hocam burda ... ablanın kızı var ismi Ayşe Dila, görseniz öyle tatlı öyle akıllı ki
-Aaa ne dedin sen Dila mı dedin. (burda kalbim birden bire güm güm atmaya başladı)
-Yok Ayşe Dila dedim
-Cem Ayşe'yi beğenmiyor, ama sadece Dila olabilir belki anlamı neymiş (içim kıpır kıpır yerimde oturamıyorum, kalbim yerinden çıkacak gibi, Helo da hareketlendi)
-Gönülden seven demekmiş
-Çok güzelmiş anlamı, dur bekle Cem'e sorayım.

Gtalktan Ceme yazıyorum
-Aşkım Dila nasıl
-Güzeeeeel, anlamı neymiş
-Gönülden seven demekmiş
-Çok güzelmiş anlamı tamam olabilir.

-Aytüüüül, Cem de çok beğendi biliyor musun ilk defa bir isime ikimiz de ısındık ve ben çok değişik hissediyorum, hiç böyle hissetmemiştim, galiba ismi bu olacak.
-Ya çok sevindim, çok güzel bir isim, hocam Cem abi ile sizin aşkınıza da uyuyor bu isim
-Öyle galiba sen de kızımızın isim annesi oldun böylece, çok sağol.

İşte böyle bir konuşmanın ardından ismi ortaya çıktı. Dila. Bu ismi sınav kağıtlarında görüyordum ama çevremde tanıdığım bu isimde kimse yok. Hani bazı isimlerde aklınıza o kişi gelir de onun beğenmediğiniz huyları sebebiyle vazgeçersiniz öyle değil, tamamen nötrüm bu isme karşı.

O zamandan beri diğer önerilere de açık olduk, yeni isimler de düşündük ama hiç birinde aynı hissi alamadık. Bugün hala Dila dedikçe içimde aynı kıpırtıyı hissediyorum. Kulağıma çok melodik geliyor, anlamına bayılıyorum, istiyorum ki, kalbinde bolca sevgi olan biri olsun, neyi severse sevsin gönülden sevsin.

İşte isim hikayemiz böyle, Allah nasip ederse, Helo'nun gerçek adı Dila olacak.

dipnot 1: nedense bu yazıyı tekrar okuduğumda gözyaşlarımı tutamadım, çok değişik hissettiriyor bana, hakkımızda hayırlısı.

dipnot 2: yazıyı duvar süsü ile birlikte yayınlayacaktım ama daha bitmedi ve ben de bekletmek istemedim.

İsim Yazılı Duvar Süsü

2012-02-07T11:39:00.001+02:00

Birçok yerde görmüşsünüzdür, beşiğin üzerine bebeğin ismini yazan blok harfler asılarak süsleme yapılıyor. Çok önceden beri yapılacaklar listemdeydi ancak nasıl yapacağımı uzun uzun düşünmek zorunda kaldım.

Burada hayatımızda ilk kiracılık tecrübemizi yaşadığımızdan mıdır nedir, eşim çok hassas ev konusunda. Çivi bile çaktırmıyor. Zaten iç duvarlar da bir değişik, ince ve taş gibi değil de başka bir malzeme sanki. Duvarlara çivi çakamayınca raf hayallerim de suya düştü ama napalım artık, başka evlerde güzel odaları olur inşallah kızımızın.

Genelde ahşaptan olan bu harfleri duvara monte etmek için çivilemek gerekiyor, biz başka çözüm bulmak zorundaydık. Aklıma yalıtımda kullanılan izolasyon köpükleri geldi. Hani daha sıkı ve kalın olanlar. Onlardan bir tabaka alır, harfleri keser, üzerlerini süsler ve çift taraflı bant ile duvara yapıştırırım diye düşündüm.

Sonra beşiği alınca onun kutusu ilişti gözüme. İlk etapta bu mukavvayı denemeli olmazsa köpük alırım dedim. Karton neden ilk başta aklına gelmedi diyebilirsiniz ama ben derinliği olan kalın harfler istiyordum. İnce olunca istediğim görüntü olmayacaktı.

Neyse, kartonu birkaç katman kesip üstüste koyarak daha kalın yapmaya karar verdim. Yandaki resimde iki adet üstüste yapışmış mukavva var. Yine düşündüğüm kadar kalın olmadı ama zorlu bir font seçtiğimden daha fazla uğraşmak zor geldi. Zira daha diğer harfler var. Mukavvayı makasla kestim ama kıvrımlı bölümler zorluyormuş makasla da olsa.

Sonra çiçekli paket kağıdıyla kapadım. Aslında kendinden yapışkanlı kağıt aradım ama güzel desenli bir kağıt bulamadım. Mecburen yapıştırıcı ile kaplayınca, kağıt da ince olduğu için nemden biraz buruştu. Fakat uzaktan bakınca pek anlaşılmıyor.

Şimdi diğer harfleri de tamamlayıp, duvara çift taraflı bant ile yapıştıracağım. Artık Helocuğumun ismini o zaman ilan ederim. Anlaşıldığı üzere D ile başlıyor ismimiz :)

Sonradan güncelleme, duvar süsünün bitmiş haline buradan bakabilirsiniz.

32. Hafta, Hastane Çantası Sorunsalı

2012-02-06T11:20:00.010+02:00

Günaydın, evet uyanalı çok oldu ama kendime gelemedim hala, bu gece yine Helo'cum çok hareketliydi. Yanda yer alan sayaçta, geçen hafta için bebeğin çoğunlukla uyuduğu bilgisi vardı. Şaşırtıcı derecede doğru çıktı bizim için. Helo bir haftadır neredeyse sürekli uyudu, öyle ki çoğu zaman hareket etmiyor diye yüreğim ağzıma geldi. Bu geceden itibaren ise yeniden eski performansına döndü. O yüzden şikayetçi değilim, iyi olsun da yeter ki, ister tepinsin, ister uyutmasın.

Bu hafta ardarda üç ölüm haberi aldım, bu yüzden moralim pek iyi değildi. Hayat bu elden bişey gelmiyor ama biri daha bebek olduğu için çok etkilendim, bol bol dua ettim. Allah sabır versin geridekilere, çok zor gerçekten.

Türkiye kar altındayken burada kar yoktu ama size göre çoook soğuktu. Günler ortalama -20, -25 derece (geceler daha soğuk) geçti. Cumartesi gününe kadar kar yamamıştı, Cumartesi bolca yağarak heryer doldu. Üstelik yerler kupkuru olduğu için, kar, kum taneleri gibi rüzgar estikçe savruluyordu. Birkaç kere yakındaki markete gitmek dışında pek çıkmadım, dün de Tescoya gittik, en uzun dışarda kalışım oydu. Giderken yürüyerek gidiyoruz (bir durak ötede), dönüşte elimizde poşetler olduğundan otobüsle dönüyoruz. Hava öyle soğukmuş ki yüzüm botokslu gibi oldu, herhalde dedim İstanbul'da olsam herkes bana dışarı çıkma derdi :) Gerçi soğuk havayı soluklamayı seviyorum. İçime çektiğimde temiz hava zindelik veriyor ve canlandırıyor. Zaten hava bu kadar soğuk olsa da her gün mutlaka evi bir saat havalandırmayı hiç ihmal etmedim. Çok şükür bu zamana kadar bir hastalık da olmadı.

Hamilelikle ilgili sıkıntılarım hala devam eden mide yanmaları (ama eskisi gibi kötü değil ya alıştım ya azaldı), geceleri ellerimin uyuşması ve daha önce hep yazacak olduğum halde unuttuğum kabızlık. Normal hayatımda da bağırsaklarımla aram pek iyi değildi, hamilelikte iyice boşladılar işlerini. O kadar zorlanıyorum ki içimden diyorum allahım beni doğuma mı hazırlıyorsun yoksa. Gerçi öne eğilmeden o işi yapmaya çalışmak ayrıca zormuş. Geçen hafta bir keresinde artık kanadı ve yara oldu o derece. Bu konuda tecrübelerim sonunda, benim tek işime yarayanın kuru incir yemek olduğunu biliyorum ama bazen ihmal ediyordum, şimdi düzenimi bozmamaya çalışıyorum.

Sıkıntılara bir de yorulmayı eklemek lazım ki, 2-3 saat boyunca ayakta durduğum market ziyaretinden sonra artık iyice ağrıyor bacaklarım. Tabi bayanların işi market alışverişi ile bitmiyor. Misal dün geldim, poşetleri boşalttım, biraz bulaşık vardı yıkadım, yemeklik malzemeleri hazırladım, bir süt molasında dinlendim, ardından yemek yaptım, yedik, bulaşık yıkadım vs. Toplamda daha uzun süre ayakta durmuş oluyorum yani :)

Geçtiğimiz Cuma günü eşim İstanbul'a gidip birkaç gün kalacaktı. Sabah erkenden Budapeste'ye gitmek için trene bindi. 3,5 saat sürüyor, ordan havaalanına gidişi de eklerseniz 4-4,5 saat sonunda havaalanına varmıştı ki telefon etti. Uçuş iptal olmuş. Ben hava şartları sebebiyle zannettim ama meğer Malev iflas etmiş (tam da o gün olmuş ne şans), o sabah itibariyle de bütün uçuşlar durmuş. Havaalanı çok kalabalıkmış, tvler falan varmış. Bana telefon etti ve internetten başka uçuş baktım ama tek uçuş olan THY nin tüm biletleri tükenmişti. Mecburen geri döndü. Aslında bir bakıma çok sevindim, çünkü ne kadar güçlü olmaya çalışsam da, bu şehirde tek başıma kalacak olmaktan korkuyordum. Düşününce oradan getirilecek çok acil ihtiyaçlarımızın olmadığına karar verdik, birkaç önemli parçayı da, şu an İstanbul'da olan buradaki tek Türk arkadaş gelirken getirecek, iyi oldu yani.

32. haftayı doldurduğum için, işyerimden doğum iznine ayrılma zamanı geldi. Geçen hafta doktor raporunu (ve yurt dışında olduğum için çevirisi, onayı içeren birçok belgeyle birlikte) hazırlayıp internet üzerinden gönderdim, orjinalleri de posta yoluyla yola çıktı. Normalde orda olsaydım daha çalışmaya devam eder miydim bilmiyorum ama görevlendirme iznim dolduğundan ve tekrar İstanbul'a dönme şansım olmadığından bu hafta izni başlatmak zorundaydım.

Son birkaç aydır hiç bir muaynede Helo'yu ultrasondan görmediğim için (aslında bakılıyordu da, ben değil Cem görüyordu) yüzünün nasıl olduğunu bilmiyorum. Bu sıralar öyle çok merak eder oldum ki, bir sonraki kontrolde ne olursa olsun tüm görüntüleri almak istiyorum.

Başlığa yazdığım konuyu neredeyse unutacaktım. Sanırım çanta hazırlasam iyi olur. Hastane çantasına neler konacağına dair fikrim var, internette de çok kişi listelemiş zaten. Ama benim sizlere sormak istediğim şu.

Burada doğumla ilgili bildiğim tek örnek, eşimin iş yerindeki Nijeryalı arkadaşının eşi. Benim de muhtemelen doğum yapacağım hastanede normal doğum yapmış ve 3 gün kalmışlar. Bizim de 3 gün kalabilceğimizi göz önüne alarak, 3 gün için neyi, ne kadar koymam lazım çantaya kestiremiyorum. Yani bebek için kaç takım kıyafet, anne için kaç tane gecelik böyle şeyler kafamı kurcalıyor. Bir de hastane prosedürünü bilmediğim için, acaba bebeği yıkarlar mı, eğer sadece silerlerse, kıyafetler batar mı? Batarsa bunlar çıkan lekeler mi? İşte bu yüzden çok beğendiğim değil de gözden çıkarabileceğim kıyafetler mi almalıyım? Böyle şeyler düşünüyorum. Bir yanım hiç bir eşya bebekten değerli değil, o kadar plan yapma diyor, bir yanım da özene bezene aldıklarımı doya doya giydirmek istiyor, böyle kararsız kalıyorum. Bu konuda önerilere ihtiyacım var.

Bu haftanın şarkısı da ninni olsun. Bu ninniyi geçenlerde kendi kendime söylerken, Cem de tamamını dinledi (muhtemelen ilk defa) ve yıldızlı yerlere sansür koydu. Bu ninniyi değiştirmediğim sürece söyleyemezmişim. Diyeceksiniz ki aman o da bişey mi diye fakat gerçekten eşim diye demiyorum bunca yıldır (14 yıl) ağzından hiiiç küfür duymadım. Dolayısıyla bu yasağı koymaya hakkı var. Ninniyi herkes biliyor ama buraya yazdığım yıllardır bütün yeğenlerime söylenen bizim aile versiyonu, gerçekte böyle mi bilmiyorum.

Dandini dandini dostana, danalar girmiş bostana
Kov bostancı danayı, yemesin lahanayı

Lahanayı değil kökünü yemiş, ....'nın gelmiş g*tünü yemiş,
Uyusun da büyüsün demiş, tıpış tıpış yürüsün demiş.

Dandini dandini day kuşu, .... da çıkamaz yokuşu
Yokuş da yolu otludur, .... 'nın g*tü b*kludur.

Dandini dandini danalı bebek, elleri kolları kınalı bebek
Uyusun da büyüsün bebek, tıpış tıpış yürüsün bebek

Dandini dandini dan ister, babasından don ister
Keten de donları beğenmez, streç pantalon ister (büyük ablamın ilavesi)

Hu hu hu huuuuu.... (ninni söylenirken istenilen kısım sonsuz kere tekrar edilebilir)

Not: Bu ninniyi en çok en büyük yeğenime söylenirken dinlemiş olmalıyım, ..... yerlerini söylerken hep onun ismiyle dolduruyorum. Helocumun ismine alıştırma yapmam ve * lı yerleri değiştirmem lazım :)

Doğum Mevzusu

2012-01-31T13:54:00.002+02:00

Henüz doktorumla Helo'nun doğumu konusunu konuşmadık. Vücudum ve Helo'nun pozisyonu uygun mudur, nasıl olur şimdiden bilemiyorum. Ancak doğum konusunda düşüncelerimi yazmak istiyorum. Yazı biraz uzun olabilir, bilginize.

Her kız gibi ben de çocukluğumda korkuyla dinlediğim hikayeler duydum. Bunlar ya ilk gece ya da doğum konusunda oluyordu. O sınırlı bakış açımla anlatılanlar daha bir korkunç gelirdi gözüme. Ancak nedense kimsenin olumlu konuştuğunu hatırlamam, ay bilmemkimin çok kötüymüş, çok zor olmuş, her yeri patlamış yırtılmış vs. Böyle hikayeler ile yetişen bir Türk nesiliyiz sanıyorum.

Hayatım boyunca olumsuz hikayeler dinledikten sonra ilk defa üniversitede bunun aksine şahit oldum. Normal zamanda pek takılmadığım ama numaralarımız ardışık olduğu için hep lab arkadaşı olduğum bir kız vardı. Bu kız liseyi bitirdikten sonra kendinden yaşça büyük biriyle evlenmiş, hatta Tübitakta çalışan mühendis eşinin yönlendirmesi ile fizik bölümüne gelmiş bir kızdı. Üniversiteye yeni başlayan dünyaya açılmaya çalışan, birden bire çok farklı bir dünyada kendini bulan kız çocuğu hallerimde iken, onun rahat ve kendinden emin tavırları beni etkiliyordu. 3. sınıfın ilk döneminde okula gelmedi, sonraki dönemde öğrendiğimize göre doğum yapmış bir oğlu olmuştu. Tabi 4. sınıfta almadığı dönemin derslerini de alıp hepsini vererek 4 yılda bitirmişti yine okulu. Neyse, doğum konusunda bana,

"Doğum o kadar mucizevi o kadar güzel bir olay ki bütün vücudum baştan aşağı yenilendi, kendimi yeniden doğmuş gibi hissediyorum, mutlaka yaşamalısın"

demişti. O zaman sadece fiziksel olarak faydalı diye düşünmüştüm ama eminim manevi açıdan da söylüyordu. Hayatımda ilk defa birinden doğum hakkında böyle birşey duymuştum ve hem şaşırmış hem de çok merak etmiştim.

İkinci beni şaşırtan olay, bundan birkaç yıl sonra oldu. Mahalleden Konya'ya gelin giden arkadaşım, bir gün yine mahallemizde oturan babannesine geldi, bebeğiyle birlikte. Biz de başka bir arkadaşımla onu görmeye gittik. Bebeği sevdikten sonra sıra doğum mevzusuna geldi. Ama öncesinde arkadaşımdan bahsetmeme izin verin. 1,45-1,50 boylarında, hayatında 45 kilonun üstüne çıkmamış, minyon zayıf, dar kalçalı ufak memeli çıtı pıtı bir kızdı. Görenler onu ilk okul çocuğu zannederdi. Hamileliği zor geçmiş, genelde hep yatmak zorunda kalmıştı ama doğumu sorunca aynen şöyle dedi. "Valla hiç anlamadım fırt diye çıktı"

Tabi ben şok durumdayım. Bir kere neredeyse benim yarım kadar olan o kalçadan nasıl fırt diye çıkar? Bu kadar kolay olabiliyormuş demek ki...

Sonraki zamanlarda annemden duyuyorum, mahallede bilmem kim doğurmuş, onun 2. çocuğu olmuş, şu daha yeni evlendi doğurmuş vs. Bunlar nispeten eğitimsiz kişiler ama çatır çatır doğuruyorlar, benim çevremde ise (neredeyse tüm kuzenlerim) zorunluluktan ya da tercihe bağlı sezeryan oldular. Bir kuzenim çok zorlandığı normal doğumdan sonra ikincisinde cesaret edemedi ve sezeryan oldu, ama hikayeler hep kötüydü.

Geçen yıl falan daha hamile değilken, internette yaygınlaşan pozitif doğum hikayelerini okuyordum zaman zaman. Beni etkiliyorlardı ve o zamanlar hamile olan ablamı teşvik etmeye çalışıyordum, çünkü o da korkanlardandı. Şimdi iş ciddiye binip de bol bol okuyunca, derinleşen araştırmaların ardından yeni bir vizyon edindim.

Birincisi her hamilelik ve her bebek farklıdır kuralı. İnsan kendi durumunu kendisi daha iyi bilir. Neyi yapıp yapamayacağını, sınırlarını bilir ve hiç bir anne ne bebeğin ne de kendi sağlığına tehdit oluşturmak istemez. Tabi bu aşamada her anne adayının, her iki doğum şekline de eşit ilgi gösterip, öncesinde ne olup bittiğini tarafsız gözle irdelemesi ve ona göre kendini tartması gerektiğini düşünüyorum. Malesef kulaktan dolma bilgiler, kişileri çok etkiliyor. Yine de doğum şekli ne olursa olsun, önemli olan annenin bunu psikolojisi bozulmadan atlatması. Şimdilerde ablamın korkusunu anlıyor ve onun narin yapısını düşündüğümde sezeryanı seçmesinin doğru olduğunu düşünüyorum.

Kendime gelince, biraz daha cesur ve acılarına önem vermeyen biri olarak normal doğumun nasıl birşey olduğunu görmeyi çok istiyorum. Özellikle üniversitedeki arkadaşımın söylediklerinden etkilenmiş olduğum için. Ancak bu günlerde doğumun şeklinden çok sonucuna odaklanmış durumdayım. Tabi her iki seçeneği de artıları ve eksileriyle araştırdım, öğrendim. Yani herhangi bir yönteme kafayı takmış durumda değilim, dualarım ikimiz için de kolay ve sağlıklı olanın gerçekleşmesi yönünde. Böyle düşününce doğuma dair gereksiz evhamlardan da uzaklaşıyor insan. Tabi şimdiki bu düşüncelerim vakti zamanı gelince değişir mi bilmiyorum. O zaman nasıl tepki vereceğim, neler hissedeceğim ve bu işin bize özel hali nasıl olacak göreceğiz.

Sezeryan mı normal doğum mu tartışmalarının forumlarda ve bloglarda yer alması insanların bilinçlenmesi açısından sevindirici bence. Ancak herkesin kararının kendine özel olduğu ve yargılanmaması gerektiği de bir gerçek. Bütün bunlara rağmen ne nasıl hamile kaldığımız (normal-tüp) ne nasıl bebek sahibi olduğumuz (normal-sezeryan-evlatlık) hiç mi hiç önemli değil. Önemli olan hayatına katılmış olan canlıya nasıl baktığın, ne kadar değer verdiğin ve onu ne kadar sevdiğin.

31. Hafta, Yolcu Yolunda Gerek

2012-01-30T10:40:00.003+02:00

Son birkaç haftadır rüyalar konusunda büyük bir değişim yaşadım. Eskiden nadiren rüya görür yada hatırlardım, şimdi ise oscar filmlerine taş çıkartan senaryolarda rüyalar görüyorum. Bir çoğunda film gibi dışardan izliyorum onları. Geçenlerde yine rüyamda böyle bir film izliyordum, eski türk filmlerine benzer bir aşk hikayesi idi. Ayrılık sahnesinde Nilüfer'in Yolcu Yolunda Gerek şarkısı çalıyordu. O kadar gerçekçiydi ki sabah bu şarkıyı söyleyerek uyandım. Bunun neresi ilginç derseniz, bu zamana kadar bu şarkıyı bilinçli olarak hiç dinlemedim ve sözlerini bilmiyorum, bir yerlerden kulağıma çalınmış olmalı, rüyamda sözlerini dinleyince, o zaman öğrenmiş oldum.

Ondan sonra birkaç kere dinledim ve sevdim tabi. Şarkının sözlerini dinlerken de, artık önüme bakmam gerektiği, geçmişteki kararlarımızı sorgulamayı bırakmak yönünde mesaj verdiğini düşündüm.

Rüyalarım şimdilik olumsuz değil, hatta vefatlarından sonra rüyamda istesem de göremediğim ananem ve dedemi iki kez, amcamı ise bir kez gördüm rüyamda. Güzeldi.

Hamilelik çok şükür iyi gidiyor, şikayet edeceğim pek birşey yaşamıyorum. Geçen hafta mide yanmalarımın kesildiğini söyleyerek kendime nazar değdirmiş olmalıyım yeniden başladı. Karbonatlı su ve naneli sakız geçici çözümler sunuyor şimdilik, doktorun verdiği hapı fazla kullanmak istemiyorum diye uzak durdum ondan. Bir de özellikle geceleri el uyuşmaları başladı, sabah kalktığımda biraz hareket ettirince düzeliyor. Moralim genelde çok iyi fakat bu ay sonunda bitirmeyi planladığım işlerimin bitmemiş oluşu canımı sıkıyor. Son bir haftadır özellikle rehavetim daha da arttı. Hamileliğin ilk aylarında hiç yorgunluk yaşamamış ve uyumamıştım. Şimdi gün içinde uyumak istiyorum hatta uyuyorum. Çok iyi geliyor herhalde bebeğin büyüme dönemleri olduğundan, vücudum dinlenerek enerjimi ona kanalize etmemi istiyor ama günler de kısa olduğundan birşey yapamadan akşam oluyor :( Bu hafta daha sıkı çalışıp arayı kapatmam lazım.

Hep yazıcam unutuyorum, blog dünyasında beklenen doğum tarihi aynı olan (2 Nisan) üç hamileyiz. Benden başka Ayşe Gelin (Hollanda) ve Small Button Nose (İngiltere) de bebeklerini bekliyor. Ayşe'nin erkek bebeği SBN'un kızı olacak ama o pek yazmıyor blogunda, daha çok mailleşiyoruz. Geçen hafta Ayşe bebeğin hıçkırıklarından ve yalancı kasılmalarından bahsetmişti. Ben de hiç olmadı demiştim ki bu hafta oldu (ya da ilk defa bu hafta hissettim bilmiyorum) hıçkırıklarını hissettim Helocuğumun. Sancı ise pek olmadı hala, birkaç kere kasıklarımda gaz sancısına benzer acı hissettim ama bu o mu emin olamadım. Bakalım hangimizin bebeği ne zaman doğacak, aynı günlere denk gelecekler mi merakla bekliyorum ben de.

Helocum bazen çok yoğun hareketlerde bulunuyor ve bu haftanın başında da öyleydi. Neredeyse 24 saat çok az dinlendi, ondan sonra keyifli bir pozisyon almış olacak ki, daha sakinleşti, genelde uyuyor ve arada yine yoklamalarını yapıyor.

Karnımın büyüklüğü pek değişmedi sanki, acaba bu kadar büyüdükten sonra daha büyümez mi diye düşünüyorum. Göbek deliğim hala içerde ve hiç çatlamadım henüz, şimdilik kilom da iyi gidiyor, hatta akşam kayınvalidem skype de hiç kilo almamış yüzün falan dedi. Karnımı görünce şok oldular tabi :))

Hafta sonu baumaxa gidip bazı eksiklerimizi aldık, beşiğinin önüne ufak bir paspas, gece lambası (bir önceki yazıdaki resimde görülen pembe kedi) ve kullanıma açaçağımız dolap için sepetler ve bez raf. Dün onları da yerleştirdik güzel oldu. Bu hafta sıkça yazdığım gibi bazı süslemeler yaptım, daha kafamda birkaç şey var akşamları dizi izlerken yapıyorum onları da. Bu arada bir dizi tavsiyesi de vereyim, yeni izlemeye başladığımız Psych dizisi. Aslında 2006 dan beri oynuyormuş, çok komik bir dizi.

Bazen aklıma takılan bir husus da kendimi tam anne gibi hissedememek. Bazı kişiler hamileliğin ilk anlarından itibaren sanki bebekleriyle daha yakınlar, bıcır bıcır konuşuyorlar falan. İçimde öyle aman aman sevgi patlamaları hissetmediğim için kendimi suçluyorum. Belki görmeyi dokunmayı bekliyor bu hislerin canlanması, kimi kişilerde öyle olurmuş. Sevdiğimi hissediyorum, düşünüyorum, merak ediyorum, konuşuyorum hayal kuruyorum ama gözüme az geliyor nedense. Bakalım Helo ile birlikte benim de annelik hislerim doğacak mı?

Bu haftaki yazımı akşam söyleyip kendi kendime göbek atarken, eşimin tuhaf bakışlarını yakaladığım şarkıyla sonlandırmak istiyorum.

Kaşların arasına dom dom kurşunu değdi, dom dom kurşunu değdi.

Bir avcı vurdu beni oy bir avcı beni yediiiii.... :)

Yani anlayacağınız deli hallerim devam ediyor.

Keçeden Kulp Süsleri

2012-01-29T14:27:00.000+02:00

Dolabımızın kulpları renginin uyumsuz oluşu sebebiyle hoşuma gitmiyordu. İlk başta yeni kulp almayı düşündüm ama sonra aklıma bu fikir geldi :) Her kulp ayrı renkte olacak.

In Progress

2012-01-27T15:33:00.000+02:00

Eşim haftaya İstanbul'a gideceği için, onunla göndermek istediğim kapı süsünü bitirmeye çalışıyorum. Hamile olan çocukluk arkadaşım için. Aramızda 7 hafta var (benden sonra) ama herhalde doğumu sırasında ben yakınında olamam, şimdiden göndermeli. Son halini yeniden fotoğraflarım, bazı kısımları hala düşünme aşamasında :)

Kendin Yap: Buzdolabı Dekoru

2012-01-26T12:16:00.001+02:00

Bu fikir çok önceden beri aklımda, ama İstanbul'daki buzdolabım griydi ve desen kendini göstermiyordu. Burada beyaz olunca zaman kaybetmeden denemek istedim.

Aslında biraz önce aceleyle yaptığım için çok düzgün olmadı, diğer yandan biraz karikatüristik havada olmasını istiyordum, oldu da. Nasıl yaptığıma gelince, oldukça basit.

Streç filmi yazı uygulamak istediğiniz alana yapıştırıyorsunuz, üzerine de keçeli yada tahta kalemiyle yazıp çiziyorsunuz, bu kadar. Silinebiliyor ve sıkıldığınızda hemen değiştirebiliyorsunuz. İster benim gibi yazı, resim yapın, ister günün menüsü, ister alışveriş listesi. İsterseniz güzel bir sticker deseni. Bizim buzdolabının ön tarafında alışveriş listesinin yazdığı ve ikimizin de içinden geldikçe yaptığı komik resimler var.

Yan tarafı ise masada oturduğumuzda arkamızda dekor olsun diye, bu tabloyu yaptım :)

Buzdolabının alt kısımları, bulaşık makinesinin önü komple kaplanarak, her yeri boyamak isteyen minikler için tahta olarak kullanılabilir. Anneler mutfakta meşgulken, çocuklar da gözlerinin önünde yazıp çizsin diye. Üstelik renkli tahta kalemleri de var.

Streç film bir miktar silinmeden sonra bozulabiliyor (okullardaki beyaz tahtalar gibi) bir süre sonra yenisini yapıştırabilirsiniz.

Egehan...

2012-01-24T15:13:00.001+02:00

Küçük ablamın küçük oğlu, yaklaşık 8,5 aylık. Facebook'a koydukları bu resmi görünce onu çok özleyen teyzesi burada da paylaşmak istedi. Çok tatlı çok, inşallah Helocum da abisi gibi tatlı olur :) Bol bol onu seyredeyim

Not: Altta iki üstte bir dişi çıkmış (ben göremedim), üstteki ikinci de yolda.

30. Hafta,Yıkama ve Ütüleme Haftası

2012-01-23T15:39:00.001+02:00

Genelde bebeğin çamaşırlarını yıkamak için 30. hafta erken aslında. Çoğu kişi 35 e kadar bekliyor. Ancak burada yalnız olduğumdan ve yardım edecek kimse olmadığından biraz erken başlamaya karar verdim. Annem de telefonda yavaş yavaş başla demişti, eğer acil bir durum olursa hazır olsun diye. Tabi umarım acil bir durum olmaz, hep dua ediyorum bunun için.

İki makine kıyafetleri yıkadım, bir makine de battaniye, nevresim gibi şeyleri. Tabi tamamen dolmuyor makine. Birkaç tane de nispeten koyu renkli kıyafetler kaldı, onları ayrıca yıkamam lazım belki boya salar diye. Eşim de İstanbul'a gidip bir valiz daha eşya getireceği için onları şimdilik bekletiyorum. Resimde görüldüğü gibi çoraplarına varıncaya kadar ütüledim. Bu sabah da nevresimleri ütüledim ve nasıl olduğunu görmek için serip fotoğrafladım.

Renkli nevresimler annemle ikea kumaşlarından yaptıklarımız. Yalnız bunları ütülemekte çok zorlandım, minik kıyafetler daha kolaymış. Yumuşatıcı kullanmadığım için mi yoksa kumaşından mı bilemeyeceğim tam da düzgün olmadı. Artık komple sermeden önce (fotoğraf çektikten sonra kaldırdım) yeniden ütülerim.

Çift yönlü diktiğimiz için farklı görünümlerde resimledim. Blogumu aile üyelerinden birçok kişi takip ediyor, onlar da merak ediyorlar nasıl olduklarını. Aslında tam anlamıyla yerleşmiş olmasam da onlar görsün diye resim çektim. Mesela şu anki fotoğraflar gözüme oldukça boş geliyor.

Aşağıdaki set de bebek beşiğiyle aldığım set, krem ve kahve tonlarında. Etrafında komple beşik koruyucu var. Bunu pek sevmiyorum beşiği kapadığı için, sanırım komple değil de kısmen saracağım. Bu setin renginin böyle soft olmasını özellikle tercih ettim. İlk zamanlarda yumuşak tonların bebeği pek yormayacağını düşünüyorum. Zira bir sürü yeni şeyi öğrenmek zorunda kalacak. Sakin huzurlu bir beşik olsun.

Ben ütü yaparken Helo'nun keyfi yerinde. Ayakta durmamı çok seviyor (ayakta ütü yapıyorum), mesela sabahtan beri şu postu yazmak için oturdum ilk defa başladı tekmelemeye, gezmemi istiyor hanımcım. Gerçi ben de seviyorum hareket halinde olmayı ama 3-4 saat ayakta durunca artık bacaklarım ağrıyor.

Bu hafta eksik eşyalarımızdan, bebek krem-şampuan setimizi tamamladık. Sebamed'in şampuan, sabun ve pişik kremini aldım. Bir de daha önce deterjanını aldığım Bupi (çok memnun kaldım çamaşırlarını onunla yıkadım, nevresimlerinde Dreft'i kullanmıştım, kokusu bana ağır geldi, sanırım onu baya büyüyene kadar kullanmayacağım) aynı zamanda bebek losyonu, şampuanı gibi şeyler de üretiyormuş. Tamamen doğal olduğu için vücut şampuanı ve vücut sütü aldım o markadan. Sütü karnımda denedim çok beğendim.

Bir de aşağıdaki resimde ayakkabının altında serili olan pamuklu bezleri (farklı desenlerde 4-lü set, 1. resimde 4ü de gözüküyor) aldım ki her yere giderken çantada bulunması için ideal, bir de Helocuğumun ilk kitabını aldık yine bezden (aşağıdaki resimde)

Eşim bebeğin tekmelerini hissediyordu ama genelde en büyük tekmeleri hep kaçırıyordu, bu hafta nihayet şahit oldu. Kulağını karnıma koyup dinlerken birden Helo güçlü bir tekme attı ve onu da titretti :) Hemen bana sordu sen mi yaptın o mu diye, yooo dedim tabi ki o yaptı, bayağı şaşırdı Cem de.

Artık rakamlar 30 a döneceği için bu haftanın gelmesinden korkuyordum ama moral olarak iyi hissedince farketmiyormuş. Hala yapacağım çok şey var ama elimden geldiğince yapacağım, bir yere kadar elimizde herşey, sonrası biraz kısmet. İyi hissetmemde tekrar kitap okumaya başlamam da var tabi. En son istanbul ziyaretimde 3-4 kitap bitirmiştim, buraya getirememiştim valizde yer olmadığından. Eşim de yeni yıl hediyesi bana Kindle almıştı ama elimize ulaşması biraz gecikti. Bu hafta gelince, ilk üç günde üç kitap bitirdim, şimdi normal hızıma döndüm yine (4. kitaptayım, bir haftada 3,5 kitap iyi herhalde). Öyle özlemişim ki kitap okumayı, kitap okumaya başladım, ilk sayfalarda kalbim yerinden çıkacak gibi güm güm attı, bu halime kendim bile şaşırdım doğrusu.

Kitap okurken bütün gün okuduğumu sanmayın, gün içinde dinlenmek için uzandığım küçük molalarda ve yatmadan önce okuyorum. Ancak çok hızlı okuduğum için olsa gerek, çabuk bitiriyorum.

Mide yanmalarımın geçen hafta bittiğini söylemiştim. Doktorun verdiği hapı sürekli kullanmadım sadece iki kere aldım ve bir daha almadım. Ya kendiliğinden geçti ya da ilaç işe yaradı ve kesti bilemeyeceğim. Şu an çok iyiyim (maşallah-zira hamileliğimin tamamında yaşadığım en kötü deneyim bu yanmalardı) ve gece uykularım da yanmalar geçince düzelmiş oldu.

Hamilelik her döneminde ayrı bir heyecan ayrı bir zevk veriyor insana. Uzun zamandır kocaman karnım olunca artık normal olmak nasıldı, yüzüstü yatmak nasıl birşeydi unuttum. Sanki hep böyle kalacağım gibi geliyor. Yatakta bir tarafımdan diğer tarafa dönmem öyle uzun sürüyor ki aklıma Stephen Hawking geliyor hep. Bir kitabında, karadeliklerle ilgili bir teorisini yatmaya hazırlanırken keşfettiğini söylüyordu. Ardından da ekliyordu, yatmaya hazırlanmam çok uzun sürüyor da ondan diye. Ben de şimdi bir taraftan diğer tarafa dönerken kafamdan bin tane düşünce geçiyor (yani oldukça yavaş). Cem de "eveeet karıcığım nihayet kendi ekseni etrafında bir turu tamamladı" diye alay ediyor :)

Loading Baskılı Body

2012-01-20T14:46:00.001+02:00

Bu baskıyı daha önce gördüğümde kesin yapacaklar listeme girmişti. Bu amaçla düz beyaz bir body almıştım ama tekstil kaleminin azizliğine uğrayıp yazının bir kısmı bozuldu. Şimdi pek içime sinmedi ama bir süre beklicem sanırım. Belki üzerine keçeden yada kumaştan aplike yaparım bilmiyorum .

Resimde de görüldüğü gibi kıyafetleri yıkayıp ütülemeye başladım yavaş yavaş. Şimdi yanımda bir askılık dolusu kıyafet daha bekliyor.

Eğer bu baskıyı yapmak isteyenler olursa diye, yukarıdaki resmi yeni sekmede açıp kaydetmek mümkün.

Kitap Tavsiyesi: Çocuklarda Beden Dili

2012-01-18T12:39:00.002+02:00

Daha hamileliğimin başlarında sevgili Zozi'nin gönderdiği paketten çımıştı Samy Molcho'nun kitabı. Okuduklarım arasında bunu öyle çok sevdim ve faydalı buldum ki, kitaptan bazı kısımları alıntılamak istedim. Hamile arkadaşıma tavsiye ettim o da alıp okudu, eşim de okuduğunda çok yararlı buldu.

Kitap 4 çocuk yetiştirmiş bir babanın gözlemlerine dayanarak yazılmış. Bir metot kitabı gibi değil de daha samimi, resimlerle örneklendiği için kolay anlaşılır, okuması zevkli bir kitap. Tabi çok kalın olmadığı için tüm beden dili ifadeleri için bir açıklama sunmuyor, daha çok okuyanda bir öngörü-bilinç oluşturuyor diyebiliriz. Kitabı okuduktan sonra gözlemlediğimde, çevrede çocuklara çok yalnış davranıldığını, tepkilerinin yanlış yorumlandığını farkettim. Diğer yandan kitapta sadece çocuğun beden dilini anlamak değil, anne-babanın beden dilinin nasıl olması gerektiğine dair fikirler sunuyor.

Kitapta doğum öncesi, bebeklik, çocukluk (okul öncesi ve sonrası) dönemlerine ait ipuçları var. Buraya alacaklarım daha çok bebeklik dönemlerinden yazılar olacak.

Çocuklar işittiklerine değil, gördüklerine tepki verirler. Çocuklar için anne babanın beden dili, konuşmalarından çok daha etkili ve anlamlıdır. Bebekler ve küçük çocuklar, anne babalarından kendi beden dillerini anlamalarını beklerler. Anne baba onu anlamayı başaramadığında, çocuk gereksinimlerini ve duygularını açıkça ifade ettiğini, ancak anne babasının onları dikkate almak istemediğini düşünür.

Ne kadar hazin değil mi? Oysa anne babalar her zaman en iyisi için çırpınıyor. Mesela bir örnek

İlgili anne bebeğine biberonu verir, bebek de annesine minnetle bakar, biberonu emer. Bebek birden minicik ayağını kaldırıverir ve adeta fren yapar. Anne bu harekete dikkat etmez. Bebek küçük elini biberonu tutan annesinin eline koyar ve azıcık iter. Anne bebek ona dokunduğu için sevinir ve gülümser ama bebeğin ifade etmek istediği şeyi anlamamıştır. Çocuk öksürmeye başlar.Biberondan fazla süt geldiği için süt boğazına kaçmıştır. Anne ise buraya kadar çocuğun söylemek istediğini anlamamıştır.

Anne karnında sallanmaya alışkın olan bebek doğduktan sonra bu sallantısız ve dünyayı yatay pozisyonda algılamaya zorlanır.

Bebek birisi tarafından sallanmadığı takdirde paniğe kapılabilir. Panik olmuştur. Birşeyler yolunda gitmiyor duygusu hakimdir. Bu durumda annenin ona yaşadığını ve sağlıklı olduğunu göstermesi gerekir. Bu sebeple sallamak onu rahatlatır.Sallanma hareketi bildik bir sinyaldir, bebek artık "sakin olabilirim,gözlerimi kapatabilir uyuyabilirim, annem beni sallıyor, herşey yolunda" diye düşünür.

Ancak kitapta sallanmanın ritminin doğru olmasına da vurgu yapılıyor. Ritm annenin normal yürüyüşündeki ritm ile aynı olmalı, aksi halde daha çok panik yaratabilir.

Sallanma ritminden başka, bebek anne karnında iken annenin kalp atışlarının ritmine de alışkın hale geliyormuş. Doğduğunda ise bunun yerini tutması için ninni söylemek öneriliyor.

Doğumdan sonra bebeklerin uzaydan gelmiş gibi olduklarını görüyorum. Onlar için hala her şey büyük bir "ben"dir. Henüz ben ve ben olmayan arasındaki ayrımı yapamaz. Bir yenidoğanın sırt üstü yattığını, henüz kımıldamadığını fakat gözünün önünde birşeylerin belirdiğini varsayalım, bir el, bir yüz. Henüz bebek gözünün önünde beliren bu elin kendi eli mi, yoksa yabancı bir el mi olduğunu ayırt edemez. Gördüğü, hissettiği herşey "büyük ben"e aittir.

Büyük ben evresinin farkında olmak şu açıdan önemli imiş. Bebek dışardan ve içerden gelen hoş olmayan uyaranları (soğuk,sıcak, açlık,gaz vs) topluca benden geldiğini sandığı için bunları ayırt edemiyor ve panikliyor.

Süt çocuğu her rahatsızlandığında bağırır ve bağırdığında bir cevap alır. Süt çocuğu bağırma ve cevap alma arasındaki ilişkiyi anladığında, cevap almak için bağıracaktır.

Bebek, sinyal vermenin olumlu bir geri dönüşümü olduğunu anlar. Bağırıyorum ve açlığım gideriliyor, korkmama gerek yok.

Burada iki faktör önemlidir, eğer anne onu rahatlatacak bir tepki vermeden önce uzun süre bağırtıyorsa, bu süt çocuğu için şu anlama gelir; bir cevap alabilmek için uzun ve yüksek sesle bağırmalıyım....

...Bunu bilirsek ve bu nedenle bebeği daha ağlamaya başlamadan ve ilk rahatsızlık belirtilerinde emzirirsek, bebeğe ufak kıpırtı ve seslerle de iletişim kurabileceğini göstermiş oluruz. Çok fazla ağlamasına gerek kalmaz. Eğer bebeği ağlatırsanız, fazla sesli olmayan kıpırtıların yetersiz olduğunu düşünüp ağlamaya alışacaktır.

Kitapta çok güzel daha birçok konu var ancak yazı oldukça uzuyor. Bu yüzden dikkat çekici son bir örneği daha ekleyip bitirsem iyi olacak. Kitapta soğuk eller sendromu olarak dile getirilmiş olan iki farklı istenmeyen durumda çocuğun tepkisini anlamaya yönelik bir örnek.

Örneğin anne ellerinin soğuk olduğunun farkında değildir ama her alt değiştirdiğinde bu soğuk eller bebek için yeni bir şoktur. Bu durumda süt çocuğu iki farklı şekilde tepki verebilir. Ya annesi ona yaklaştığı her seferde ağlamaya başlar ve anne bunun sebebini bir türlü anlayamaz, ya da süt çocuğu ağlamaya korkar, çünkü eğer ağlarsa o soğuk ellerin kendisine dokunacağını bilir. Bebek için hangisi daha kötüdür? Islak popo ile kalmak mı, yoksa soğuk elleri hissetmek mi?

Titriye Hanım

2012-01-17T13:18:00.001+02:00

Hamile kalmadan önce biraz göbeğim olduğu için güldüğüm zamanlar karnım titrerdi. Hatta uzanır vaziyette iken bu titremeler daha komik olurdu ve eşim sık sık beni güldürür, karnım titredikçe görüntüsüne daha çok güler, artık sesim çıkmayana kadar çatlayana kadar güldürmeye devam ederdi ki bunu da "Titriye kız ne güzel titriyorsun öyle" biçiminden cümleler kurarak, beni hem sinir edip hem güldürerek yapardı. Şimdi bile düşündükçe gülerim.

Şimdi göbeğim devasa boyutlara gelince titremeler daha bir enteresan olmaya başladı. Bundan birkaç hafta önce sakin sakin koltukta oturuyor, bilgisayara bakıyordum ve birden titreyip yerimde sallandığımı hissettim. Genelde böyle bir histe ilk aklıma gelen depremden kalan korkudur ve acaba deprem mi oldu diye irkildim. Biraz sonra gelen birkaç titremede anladım ki Helo tekme attıkça ben titriyorum. Ama öyle böyle değil resmen yerimde sallandım. İşin tuhafı bu tekmeler acılı değil ancak beni titretecek kadar güçlü. Şimdi hala zaman zaman titrememe sebep olacak tekmeler savuruyor.

Yani anlayacağınız babası tarafından takılan ünvanımı, kızı devam ettiriyor. Titriyanım geri döndü :)

29. Hafta Mide Yanmalarına Son

2012-01-16T12:50:00.004+02:00

29. Hafta bir önceki haftaya göre daha keyifli geçti diyebilirim. Sonunda hafta sonu kar da yağdı daha ne olsun. Sanırım salı günüydü daha önce internetten bakıp da beğendiğim beşiği almaya gittik. Eşimin iş yerinden arkadaşı benim tasarımcı çırağım Peter bizi götürdü, böylece alışverişte dil sorunumuz olmayacaktı. Ancak bir de ne görelim, mağaza sahibi adam şakır şakır ingilizce konuşuyor, Peter'a hiç gerek kalmadı. O bile ne tuhaf ülke, yabancılar polisinde tek kişi ingilizce bilmezken, küçük bir mağaza sahibi şakır şakır biliyor dedi. Neyse mağaza daha çok online satış yaptğı için kurulmuş halde çok çeşit yoktu. Ben en ucuz olan beşik eğer sağlamsa (başka bir yerde tıngır tıngır sallanıyordu) onu alırız değilse daha pahalısını alırız diyordum. Mağazada kurulu bir örnek vardı ve gerçekten çok sağlamdı. Üstelik beşik, beşik yatağı ve beşik uyku seti çok uygun bir fiyata kampanyalıydı, biz de o seçenekten faydalandık.

Burada çok çeşitli beşikler yok. Genelde ahşap ve çubuklu olanlar ya da portatif park yataklar var. Park yataklar belki kimilerine kullanışlı gelebilir ama benim hiç içime sinmiyordu etrafının kapalı oluşu nedeniyle. Yattığım yerden bebeği görebileceğim bir beşik istiyordum, bu yüzden parmaklıklı aldım.

Bir sonraki akşam Helocuğumun babası beşiğini kurdu. Ben de hatıra olsun diye fotoğrafladım. Beşiği koyduktan sonra, almayı düşündüğümüz büyük eşyalar bittiği için ve yatak odası biraz daha şekillendiği için çok duygusallaştık. Sanki aslında bebeğimiz bizimle yaşamaya başlamış ama şimdilik başka bir yere gitmiş gibi.

Henüz tam yerleşmedi, yukarıdaki resimde yığın halinde duruyor ama beşiği bu şekilde koymaya karar verdik. Asında dolabın olduğu yere beşiği düşünüyordum ama geçmeye çok dar yer kalacaktı. Şimdiki pozisyonunda yattığım yerden dokunabileceğim Helo'ya.

Bebek yatağı olarak ise mağazada birkaç seçenek vardı. Bunlardan biri iç dolgusu hindistan cevizi olan bir yataktı. Normalde bebek yataklarının sert olması öneriliyor ve piyasada iç dolgusu farklı farklı (sentetik sünger yada organik) dış kılıfları farklı farklı (doğal dokulu, sentetik polyester, anti alerjik vs) yatak çeşitleri var. Ben fiyat farkının çok olmamasından dolayı biraz daha iyi olsun diye hindistan cevizlisini seçtim. İçini açıp baktığımda, ortada bir sünger alt ve üstte ise hindistan cevizinin ipliksi kabuklarından olduğunu gördüm. Dokununca sanki saman gibi hışırtılar geliyor ama doğal olduğu için daha sağlıklıymış.

Bir de beşik seti aldım ki içinde cibinliği de varmış. Daha önce hazırlamamıştım böyle birşey iyi oldu, pek süslü olacak köşesi. (ilerde önce sonra resmini koyarım köşemizin)

Perşembe günü de sabah doktor kontrolümüz vardı yeniden. Biz doktora gidince nedense odada herkesten çok daha fazla kalıyoruz. Bekleyen hasta döngüsü biz çıktığımızda bozulmuş oluyor ve kalabalık artıyor. Çıkınca herhalde bize çok kızıyorlar ama napayım. Özellikle vaktini almamaya gayret ediyorum halbuki.

Doktorum her muaynede önce eliyle vajinal kontrol yapıyor sonra da ultrasondan bakıyor. Vajinal muaynede rahim ağzının derinliğine bakıyor sanıyorum. Türkiyede bunu yapmıyorlar (belki sadece son haftalarda bilmiyorum) ama kontrol etmesine memnun oluyorum doğrusu. Tümüyle ilgilendiğini hissediyorum.

Helocuğum 1200 gr a ulaşmıştı kontrolde. Doktor kilosunu çok beğeniyor ve annesi iyi besliyor diyor. Aslnda gebelik.org sitesinde o haftaya tekabül eden kilosu 900-1300 gr aralığında olmalıymış. Bizimki aralığın içinde gayet normal ama acaba diyorum Slovakya için toplu bir bebek mi? Malum bunların beslenme alışkanlıkları kötü ve genelde incecik ve küçük karınlı oluyor hamileler.

Mide yanmasını bu sefer doktora doğru tarif edebildik. Verdiği hapı kullanmaya başladıktan sonra tamamen geçti şikayetim.

Bir sonraki kontrolümüz 13 Şubatta olacak, sevgililer gününden bir gün önce. Bu sefer ultrasonda yine göremedim bebeği, doktor hep Ceme gösteriyor. Çıkarken de kağıtta vermiyorlar resmini. Ben de benim klasörüme ait tüm resim ve videoları almak için usb bellek götürdüm ama bir sorun oldu yükleyemedik ve alamadım. Biraz gördüğüm kadarıyla yüz fotolarını çekmiş bu sefer doktor. Yuvarlak tombiş bir yüz gördüm ama ayrıntılarını seçemedim. Veee bir de süprizi vardı bize Helo'cuğumun, meğersem birkaç gün önceki olağan dışı kıpırtılarının sebebi yeniden dönmesiymiş. Şimdi kafa yukarı dönmüş malesef. Ama doktor bunu garip bir durum olarak algılamıyor, ben de bu yüzden panik yapmıyorum, yeniden dönecek diye umuyorum.

Doğumla ilgili şeyler soracaktık ama zamanını fazla aldığımız için çok uzatmadım. Sadece onun da kliniğin karşısında bulunan hastanede doğum yaptırdığını öğrendik. Bu iyi oldu çünkü benim ve bebeğin geçmişini bilen bir doktorun elinde doğum olmasını tercih ederim. Tabi ayrıntıları daha sonra yeniden konuşacağız.

O gün doktordan sonra dm markete gidip bebek eşyaları için deterjan aldım. Biri aşağıdaki resmi bulunan deterjan. Bu tamamen doğal içerikli hiç bir koku maddesi içermeyen, rendelenmiş sabundan oluşuyor. Kutuyu kokladığımda arap sabunu gibi kokuyordu.

Bir de tamamen iç sesime güvenerek Dreft isimli bir deterjan aldım, belki birini beğenmezsem diye. Meğer bu deterjan özellikle bebeklerin sebep olduğu tüm lekeleri çıkarmak için tasarlanmış kaka vs de dahil. Ancak bunun kokusu da olduğu için öncelikle deneme amaçlı Bupi'yi kullanarak bebek bezlerini yıkadım.

Bundan sonra sürekli böyle göreceğimiz çalışma masamın yanındaki çamaşır askılığı :) Yıkanmış çamaşırlar arap sabunu gibi değil de beyaz sabun gibi kokuyordu (aslında daha çok kokusuz diyebilirim) ve bu yüzden sevdim. Sanırım öncelikle bunu kullanacağım ama diğerini de bir kere denerim. Yavaş yavaş kıyafetleri yıkayıp ütülemeye başlayacağım.

Büyüyen karnımla birlikte artık sık sık dinlenme ihtiyacı hissediyorum. Yine de çok şükür belli bir ağrım yok. Doktorda tartıldığımda hamileliğin başından itibaren 7,5 kilo aldığımı gördüm (bu haftaya tekabül eden normal kilo alma sınırı 8-11 kg imiş) ve çok almadığım için sevindim. Bir de bu kiloları bu zamana kadar en başından itibaren yavaş yavaş aldım. Mesela bazı kişiler ilk üç ay kilo veriyor sonraki üç ayda kilo alıyor, başlangıçtan itibaren kilosu çok artmıyor belki ama "toplamda aldığı kilo= verdiği+onun üzerine yeniden aldığı kilo" oluyor. O zaman da benim baştan beri aldığım kiloyu son üç ayda almış oluyor, yani hızlı şekilde. İnşallah sonuna kadar sınırlar içerisinde devam eder kilo alımım.

Yazı çok uzadı ama son olarak da annemin bize söylediği çocuk şarkısından bir kuple :) yazayım. Ben çok seviyorum ve Helo'ya da söylüyorum. Devamı pek hoş değildi diye hatırlıyorum bu yüzden bende burada bitiyor şarkı

Bir küçücük aslancık varmış )x2
Kırlarda ko ko koşar oynarmış )x2
Annesi(babası) onu çok çok severmiş )x2
Sen benim ca ca canımsın dermiiiiş )x2

Yemek Blogum Yeniden Aktif

2012-01-15T17:35:00.000+02:00

Daha büyük bir buzdolabı ve yeni fırınım sayesinde mutfakla yeniden barıştım. Düzenli yemekler yapıyor ve ev yemeklerini daha çok tercih ediyoruz. Bu durumda Tarifsiz Bir GeCe'ye de malzeme çıkmış oluyor tabi. Bugün yaptığım brokolili tavuk yemeği ise çok güzel olmuştu. Yapılışını buraya koydum.

28. Hafta Zaman Dursun İstiyorum

2012-01-09T12:56:00.003+02:00

Günler hızla geçiyor, ama yapacaklarım azalmak ne kelime artmaya devam ediyor. Nedense haftalar 30 lu sayılara dönünce daha hızlı geçecek diye düşünüyorum ve panikliyorum. Neyse ki dün çalışma masam için ofis koltuğu aldık ve artık daha uzun süre masamda oturabilirim. Bu zamana kadar normal sandalyede yastık takviyeleri ile oturuyordum ama kuyruk sokumumun ağrımasına neden oluyordu ve pek uzun süre çalışamıyordum.

Bu hafta hormonlarıma savaş açtığımdan beri daha iyiyim. Kendime bahaneler üretmeyi bıraktım. Gerçekten üzerimden bir yük kalkmış gibi oldu. Moral ve motivasyon açısından daha iyi hissediyorum. Hamileliğimin başından beri belli dönemlerde bazı mevzulara kafamı taktığımı farkettim. Hep önden gidiyorum elbette ama bir konuyu kafamda 3-4 gün düşünüyorum sürekli, artıları eksileri, kendi yorumlarımı, alternatifleri düşünüyorum ve bir an geliyor benim için o mesele bitiyor. Bir daha onu kurcalamama gerek kalmıyor.

Bu konulardan biri geçen haftalarda yazdığım lohusalığı yalnız geçirme durumu idi, şimdi kafamda tamamen çözüldü o mesele, hiç sorunum ve sıkıntım kalmadı, hazır hissediyorum. Yine daha önce doğum mevzusu idi (ki bu birkaç aşamadan oluşuyor, sancılar ayrı, doğum şekli ayrı) bunların da hepsini içimde çözdüm ve içimde hiç bir sıkıntı kalmadı. Elbette ki yaşamadığım için ne şekilde olacağını kestiremiyorsun ama hani elinden geleni yapar da kendini akışa bırakırsın ya, işte o akışa bırakma haline eriştim. Dolayısıyla çoğu mevzuda bir teslimiyet haline girdim, huzura erdim.

Son zamanlarda Helo'nun doğduktan sonraki hallerine ilişkin kafamda görüntüler dolanıyor. Bu halüsünasyonların ne kadar gerçeğe yakın olduğunu bilemiyorum elbette. Sanki doğmuş ve günlük aktivitelerimizi yapıyoruz, tutuyorum, uyutuyorum vs. Şu an gözümün önünde ona ait bir görsel var bakalım benzeyecek mi. Acaba sonradan yaşadığım bu haller için aa dejavu oldum diyecek miyim merak ediyorum. Cem'in de kafasında aynı benim gibi bir imge oluşmuş ama birbirimize pek anlatamıyoruz nasıl olduğunu, biliyoruz ama tarif edemiyoruz. Bir de aramızda düşünce yoluyla bir iletişim olduğunu farkediyorum son zamanlarda. Bazen düşüncelerime şaşırtıcı derecede uyan karşılıklar veriyor tekmeleriyle.

Geceleri hala uyanıyorum ama eskisi gibi kötü değil durumum. Şaşırtıcı ama gündüz uyumak gerçekten işe yarıyormuş. Ancak tabi ki her gün uygulayamadım. Fakat artık gün içinde yorulmaya başlıyorum, uyumasam da dinlenmek için uzanıyorum. Geceleri ise sağa sola dönmekte zorlanmaya başladım. Kalkarken de zorlanıyorum, ters dönmüş kaplumbağa gibi debeleniyorum bir süre. Doktorlar sola yatmayı tavsiye ediyorlar ama Helo'cum bu hafta pek fazla sola yatmama izin vermedi. O tarafa doğru eğildi sanıyorum ve ne zaman sola yatsam tekmelemeye başlıyor. Ben de rahatsız oluyor diye dönüyorum. Sağa ve sırt üstü (nispeten yüksek tabi) yatabiliyorum hala. Geceleri ise hala çok tekmeliyor ve genelde tık tık tık diye üçlü atışlar yapıyor.

Göbek deliğime dair pek bir değişiklik olmamıştı bu zamana kadar, son iki gündür deliğin derinliğinin azaldığını farkettim. Daha hala içerde ama küçüldü ve sıkıştı. Çatlaklar konusunda iyi gidiyoruz henüz hiç olmadı ancak çok ilginç bir durum var ki, göbeğin üst ve altında bulunan dikey çizgiler. Benim çizgilerim çok koyu renkte değil ama biraz garip. Alttaki düzgün bir doğru iken üstteki tanjant eğrisi gibi uzanıyor. (bknz tanjant eğrisi) tabi benimkinin sapma açısı resimdeki kadar fazla değil. Göbeğime her baktığımda kendi kendime gülmeme sebep oluyor. Zaten hamile arkadaşım ders çalışırken şimdiden kızı matematikçi yaptım diye şakalaşıyor :)

Şu anda da otururken tekmelediği gibi, ben oturuyorsam ya da yatıyorsam sürekli hareket halinde. Yürüyüp onu sallamamı istiyor hanfendi. Saatlerce gezeyim istediği o. Ben de yatarken kendi kendime sallanıyorum onu kandırayım diye ama kanmıyor tabi. Neyse farkettim ki bu sallanma bende otomatik refleks haline gelmiş yatar yatmaz bilinçsizce sallanıyorum gerekli gereksiz. Sonra farkediyorum napıyorum ben diye :)

Mide yanmalarım konusunda sizden de gelen öneriler dahil olmak üzere herşeyi denedim yine işe yaramadı. Geçen gün eşim doktorun bize verdiği işe yaramayan hapı araştırmaya başladı. Meğer o hap mide gazı içinmiş. Mide yanmasının ingilizcede heartburn olarak geçtiğini buldu ve slovakça karşılığını araştırdı. Doktora Slovakça söyleyip ilaç isteyelim diye. O kelimeyi yazınca hamilelikle ilgili bir çok slovak sitesi çıkmıştı ve onlarda nane çayı önerilmişti. Gerçekten de kendi kendime naneli sakız çiğnediğimde nispeten işe yarıyordu. Hemen naneden çay yaptım ve içtim, öyle iyi geldi ki birkaç gün hiç yanma olmadı ve olunca da hafif oluyor. Şimdi ne zaman yanma olsa çay içiyorum.

Bu hafta içi yeniden doktor kontrolümüz olacak. Bu kontrolde doğumla ilgili bazı konularda konuşmak istiyorum bakalım? Bu ülkedeki hastane yapısı, imkanları, prosedürleri falan hiç bilmiyoruz, sadece eşimin işyerinden bir Nijeryalı arkadaşının eşi yakın zamanda doğum yapmış, ondan edindiğimiz bilgiler var o kadar.

Hormonlar ah Hormonlar

2012-01-05T12:46:00.001+02:00

Hamilelik döneminde ne okursak okuyalım karşımıza bir hormon lafı çıkıyor daha ilk yazıda. Bu süreçte o kadar çok hormon mevzusu okudum, o kadar çok hormon öğrendim ki daha önce hiç farkında değilmişim. Şu haftalarda bu hormonlar artar, şu haftalarda azalır, mutluluk yapan hormon, ağlatan hormon, delirten hormon, küstüren hormon, eşleri soğutan hormon, o hormon, bu hormon .... böyle gidiyor.

Hormonların varlığını ve bizi etkilediklerini kesinlikle inkar edemem. Ne de olsa bilimsel olarak gerçekliği kanıtlanmış. Hatta son zamanlarda bu hormonların etkilerine sırtımı dayayıp da, yok canım bu hallerim hormonlardan, yoksa böyle olmazdım diye içten içe sığınma noktası bile yaptığımı farkediyorum kendime.

Sonra düşündüm, hatta bu yazıyı iki gecedir uyandığımda aklımdan yazıyorum. Tabi bu düşüncelere varmamın sebebi, zamanın hızla geçerken benim hormonlara suçu atarak kendimi tembelliğe vurmam. Zaman daralıyor icraat yok, yeter bu miskinlik deyip silkinmem lazım.

Gerçekten düşünüce herkes bu hormonlardan aynı derece etkilenmiyor. E tabi onun da açıklaması var, onun hormon seviyesi düşük olabilir. Ama bence başka bir mesele daha olabilir. İnsan sadece biyolojik bir canlı değil aynı zamanda "düşünce & beyin gücüne" de sahip. Deney yapılan fareler tavşanlar için durum farklı, hormonların etkisiyle tamamen güdüsel hareket ediyorlar, ama insanda irade gücü var ki bizi farklı yapan bu.

Mesela düşünce gücüyle hislerimizi etkileyebileceğimizi biliyoruz. İki insan aynı olaya aynı tepkiyi vermeyebilir, aynı hissi duymayabilir. Bunun sebebi o olayın kişide ne düşündürdüğüdür. İki kişi de farklı şeyler düşünür, farklı şekilde empati yapar ve sonuçları farklıdır. Belki işte bu düşünceye bağlı olarak hormonların seviyesi ayarlanıyor ve ona göre hislerimizin coşkusu belirleniyor ama sonuçta tamamen düşünce gücünden bağımsız değil.

İyi niyetli hormonlara sözüm yok, ama ne bileyim üzen,ağlatan, alıngan yapan, miskinleştiren, küstüren, soğutan hormonlara karşıyım. Bunları irade gücümle azaltmaya, yapabilirsem yok etmeye karar verdim. Yapacağım ilk iş de böyle hissettiğimde en azından suçu hormonlara atıp kaçmayı seçmemek, meseleyi irdelemek, gerekirse kocayla konuşmak olacak. Dışardan bakanların değerlendirmesi daha doğru olabilir. Diğer yandan hormonların etkisinde ve yönetiminde olmak benim doğama ters, vücuduma, nefsime hükmedemiyorsam yakınlarıma ve topluma ne hayrım dokunur?

Cevizli Ezme

2012-01-04T13:52:00.002+02:00

Burda bir çok yiyecekte olduğu gibi kahvaltılık seçenekler ile de ilgili sıkıntı yaşıyoruz. Çok sayıda peynir çeşidi varken, zeytinler kötü, ekmeğe sürmek için ise tatlı seçenekler ağırlıklı. Tabi domuz içeren ezme, sos gibi şeyler de var ama onlar tabi ki kapsam dışı.

Böyle olunca ben de kendim çeşit yaratmaya çalışıyorum. Cevizli ezme de sıklıkla tükettiğimiz bir seçenek. Aslında gerçekten böyle mi yapılıyor, yoksa asıl tarif bu mudur bilmiyorum. Yıllardır yaptığım için benim elimin alıştığı ve damak tadımızın beğendiği tarif şöyle.

Ben az miktarlarda yapıyorum ve genelde bir küçük bal kavanozu doluyor. Bunu bir haftada tüketiyoruz, yazacağım ölçüler bu miktarı içeriyor.

3 yemek kaşığı salça
1 yemek kaşığı zeytinyağı
Küçük bir soğanın yarısı, orta boy ise dörtte biri
2-3 diş sarımsak
Bir avuç kadar dövülmüş ceviz (ben cevizi en son ekliyorum, kıvamı istediğim koyuluğa gelene kadar)
Mutlaka kimyon
Karabiber -tuz
Kekik
İstenilen miktarda acılığı verecek kadar pul biber.

Bütün malzemeleri karıştırıp, kavanoza yada kapaklı bir kaseye koyuyorum. Soğanların mümkün olduğunca ince kıyılması gerekiyor, cevizler de ne kadar iyi dövülürse o kadar iyi, resimdeki cevizler biraz büyük kalmış benim.

Bu karışımın özellikle ceviz eklenmemiş halini, sos olarak kullanmak mümkün. Cipsler, krakerler gibi. Biraz önce poğaça yaptım, iç malzemelerini değişik değişik koydum mesela. Bir kaç tanesine de bu cevizli ezmeden yaptım.

Fırına kavuştuk ya, hamur işleri denemeye başladım. Ancak buranın suyundan mı unundan mı anlamadım hamur kabarmıyor. Bugün yaptığım hamuru İstanbul'da çokça yapardım ve mayalı hamur öyle kabarırdı ki burda aynı tarif sönük kaldı. Galiba undan kaynaklanıyor çünkü un, bildiğimiz uçuşan un değil baya şeker gibi ağır tanecikli. Değişik unlarla değişik denemelere devam edeceğim.

İki Tema

2012-01-03T17:16:00.001+02:00

Bu aralar tema konusunda eski performansımı gösteremesem de, şu anda bir çok yarım kalmış işimi birer birer bitirmek üzereyim. Yakında daha başka tasarımlar da göreceksiniz. İlk biten tema yine bir kurabiye blogu ama bu sefer biraz farklı bir çalışma oldu. Biraz daha web sitesi havasında çalıştık ve özellikle headerda yer alan sosyal medya ikonları, daha çok wordpress tasarımlarda görülürken bloggera da uyarlayabildim. Bir diğer özelliği ise sevimli ve sevimli ikonu. İkon tasarımı ve zaman zaman değişecek olan üstteki resimleri (şu anda yılbaşı resimleri var) orjinal bir site oldu. Buradan siteyi ve güzel ürünlerini inceleyebilirsiniz.

Bir diğer tasarım da birçok annenin yakından tanıdığı Psikolog Iraz Toros Suman'a ait. Aslında tasarım olarak çok fazla yeni birşey yapmadım, çünkü mevcut kartvizitinde yer alan logo ve karakterleri tamamlayan bir site olmalıydı. Yine de ilavelerim oldu tabi ki. Bir wordpress sitesi olduğu için, özellikle yeni bazı özelliklerini keşfetmeme vesile oldu. Wordpress çok geniş imkanlara sahip olduğundan, ihtiyaç duyulmadığı takdirde yeni özellikleri ve eklentileri keşfetmek çok zor oluyor. Bu site sayesinde, bazı yeniliklerden de haberdar olmuş oldum.

27. Hafta Aklımı Kaybettim Hükümsüzdür

2012-01-02T13:16:00.002+02:00

Geçen haftanı şüphesiz en büyük olayı, bir önceki haftadan ertelemek zorunda kaldığımız GTT test idi. Salı günü erkenden bu işi yapmaya karar verdik, zaten laboratuvar da 7,5-9 saatleri arasında çalışıyormuş.

Daha önceden doktorun önerisiyle eczaneden bir kutu içinde glukoz almıştık, onu yanımızda götürüp sulandıracaklar ve onu içecektim. Ancak kutu 250gr glukoz içeriyordu. İnternette araştırdığımda Türkiye'de bu testlerin genel olarak önce 50gr lık şekerle yapıldığını ve bir saat sürdüğünü, eğer sorun çıkarsa daha fazla şekerle tekrar daha uzun süreli olanlarından yapıldığını öğrenmiştim. Bizim kutunun 250 gr olması gözümü çok korkutuyordu ve ne kadar verecekler acaba diye düşünüp duruyordum.

O gece yine pek uyuyamadım. Zira gideceğimiz labarotuvar da hastanenin labı ve kesinlikle ingilizce bilmiyorlardır, nasıl anlaşacağız, bana hepsini mi içirecekler vs derken kabuslar eşliğinde sabahı ettim. Gittiğimizde kadınla zar zor anlaşarak teste alındım. İlk etapta bana bir plastik bardak ile ucuna serum hortumu (baya büyük bir parça) takılmış anahtar verdi. Tamam idrar testi istiyor da bu hortumla ne yapacağım acaba, kan alacak da kolumu mu sıkacağım falan bir süre duraksadım. Meğer tuvalet kilitliymiş de bu tuvaletin anahtarıymış, böyle serum hortumuna bağlı olunca garip oldu tabi. Neyse tuvaleti bulduk, numunemizi aldık kadına geldim. Parmağımı jiletle delip kan aldı ve ardından şekerli suyu verdi. Sanırım 500 ml lik su içtim çünkü 2,5 bardak çıktı ama içinde ne kadar şeker koymuştu bilmiyorum. Kutunun üzerinde (anlamıyoruz ama rakamlardan 500 ml ye 80-100 gr şeker koyun gibi bişey yazıyordu) acaba öyle mi yaptı bilemiycem. Sadece eğer 100 gr koyduysa 250 gr dan kalan miktar nerde bilmiyorum.

Neyse suyu içtim, son bardakta zaten akşamdan aç olduğum için biraz zorlandım, aman dedim sık dişini bir daha aynı şeyle uğraşmak zorunda kalmayayım. Bir saat beklememizi söylediler ve eşimle beklemeye başladık. Daha önce söylediğim gibi birkaç video seyrettirmiştim Cem'e. Bir saat boyunca bunlardan konuştuk geçti. Bir saat sonunda benden yine kan ve idrar örneği aldılar. Tam bitti gideceğiz sanıyordum ki bir saat daha beklememizi söyledi kadın. Bu sefer biraz daha zor geçti açlığım dayanılmaz olmaya başlamıştı ama neyse ki dayandım ve sürenin sonunda yeniden kan ve idrar ardından serbest kalabilecektik. Ben hemen yanımda getirdiğim muzu yedim, 15 dakka daha sonuçları almak için bekledik ve alıp çıktık. Yukarıdaki resimde de sonuçlarım görünüyor. İlk üç değer 0. 1. ve 2. saatlerdeki kan değerlerini, son üçü de idrar değerlerini gösteriyor. Doktora daha göstermedik ama limitlerin altında göründüğü için rahatladım doğrusu.

Bu testle birlikte galiba tüm testleri geçmiş oluyorum, bundan sonra doğum kontrolleri olmalı, ancak bu konuda da daha hiç bir konuşma falan yapmadık doktorla.

Bu hafta daha önceki günlerde nadiren olan mide yanmalarım felaket derece arttı. Kendimi ejderha gibi hissediyorum, mide, mide borusu komple yanıyor ve internette ne önerildiyse denedim geçmedi. Geçen kontrolde doktordan bir hap almıştık o da işe yaramadı (ama doğru anlatabildik mi derdimizi diye düşünüyorum şimdi, emin değilim) Annem kendi hamileliğinde türk kahvesini kuru kuru yediğini söylemişti, kahve asitli olmasına rağmen iki gece onu denedim işe yaradı. Ama galiba buna sebep olan asıl sorun hala çok hızlı yemek yemem ki nedenlerinin en başında bu yer alıyor. Eski zamanlardan kalan alışkanlığımı değiştiremedim ve aynı porsiyonu eşimden çok önce bitiriyorum :(

Evet geceleri uyanmaya yine başladık, daha doğrusu uyuyamamaya. Kızım gündüz neredeyse bütün gün uyuyor geceleri horon tepiyor. Bu alışkanlığını sonradan da devam ettirmesin diye şimdiden karı-koca çözüm aramaya başladık. Uyku uykunun besinidir diyerekten normalde hiç gündüz uyumadığım için gündüzleri 1 saat kadar uyumaya karar verdim, dün bunu biraz denedim ve bu gece çok güzel uyudum nihayet.

Kaç gündür uykusuz oluşumun etkisinden midir, yoksa hamilelikten midir nedir, şapşal hallerim geri döndü yeniden. Yılbaşı günü alışveriş merkezine gitmiştik (bir önceki gün eşime beğendiğim yılbaşı hediyelerini, onu yanımda götürerek almak için, süpriz yapamadım sonradan olmaz yada beğenmez diye). AVM de dükkanların yerleşimini gösteren haritayı dokunmatik bilgisayardan yapmışlar ve bir yuvarlak nokta şu an burdasınız diye yanıp sönüyor. Ben de o nokta hareketli ya ne desem beğenirsiniz, "aa aşkım ya bu cihaz bizi nasıl takip ediyor böyle, nasıl da anladı nerede olduğumuzu" deyiverdim. Sonra da Cem'in dilinden kurtulamadım günlerdir. Helo'ya diyor ki kızım annenin aklının hepsini alma biraz da ona bırak :)

Bu akılsız hallerim bir açıdan çok hoşuma gidiyor çünkü böyle sarhoş olmuş gibi sürekli kikirdiyorum, inanın hayatım boyunca hamileliğimdeki kadar kahkaha atmamışımdır herhalde, kendi kahkaha atışımın nasıl bir şey olduğunu hiç bilmediğimi farkettim.

Yılbaşı günümüz de evde, arada İstanbul'a canlı bağlantıyla, evin kültür ve eğlence bakanı olan eşimin seçtiği güzel bir animasyon filmini seyrederek, meyve cips vs ile geçirdik. Son dakikada yine rutinlerimi yaptım, kocamla pencere önünde havai fişekleri seyrettik. Burada havai fişek olayı biraz abartılıyor. Evin penceresinden birçok noktadan atılan fişekleri görebiliyoruz ama bir saat sonunda hala atılıyordu düşünün. Üstelik insanlar kendileri fişek alıp da atıyorlar, yoldan, balkondan, çatıdan... Yan balkondan bile attılar. Hatta gecenin bir yarısı uykudan uyandım seslere (saat 3-4 falan olmalı) sanırım eğlenceden dönenler bir posta daha atış yaptılar.

Geçenlerde yazdığım yazıda Helo'nun eşyalarını döktüm ortaya ama eksikler de hatırıma gelmiş oldu böylece. Bebek bakım ürünlerinin daha önce öneriler doğrultusunda Mustela olmasına karar vermiştim. İstanbul'dan alacaktım ama koşturmaktan ona zaman kalmamıştı. Sanırım Mustela Amerikan markası ve burda amerikanın emperyalist etkisi fazla görülmüyor, yani amerikan ürünlerini bulmak zor. Bir diğer seçenek olarak aklıma Sebamed gelmişti (Alman ya ondan var), daha önce kendim de kullanmıştım, memnundum falan belki olabilir diye araştırmştım. Onun da iyi bir ürün olduğunu okuyunca ( aslında bu tip yorumlar beni hep tedirgin ediyor bir yerde, kimine iyi gelen ürün diğerine gelmiyor, kimi bebek hiç birşeye ihtiyaç duymuyor vs) Sebamed'den birkaç ürün almaya karar verdim. Şansıma o gün Tesco'da Sebamed'in bazı ürünleri %50 indirime girmesin mi? Ama anlamak ne mümkün. 4-5 dilde yazılmış ama hiç bilmediğim doğu blok ülkelerinin dilleri, bir ipucu dahi çıkartamıyorum. Ben de resimlerini çektim evde baktım hangi ürün neymiş diye. Ertesi gün (işte yukardaki avm günü) almaya gittik. Ancak her üründe yokmuş indirim, sadece bebe yağı aldım iki tane, bir de şampuan ve pişik kremi alayım diyorum ilk etapta, sonra duruma göre bakarız.

Ha bir de markette Pampers'ın premium care ürünü en büyük boy 20 eurolardan 12 euroya inmiş bir paket aldım yenidoğan boyundan, başlangıçta kullanmak için.

Daha alınacak, yapılacak çok şey var. Bütün bu hazırlıklar beni heyecanlandırsa da kendimi o kadar kaptırmış hissetmiyorum, çünkü kafam sürekli doğum sonrasını düşünüyor şu an. Eşimle tek başımıza bu durumla baş edebilecek miyiz, yanımızda kimse olmayacak nasıl olacak, bir yandan bebeğe bakarken bana bakacak kimse olmayacak, üstesinden gelebilecek miyiz gibi konuları düşünüyorum ve bol bol dua ediyorum. Allah büyük, umarım bir yolu bulunur ama kocaman ailesinin ertafında pır döndüğü hamileleri de çok kıskanıyorum doğrusu. Napalım bu bizim seçimimizdi ve sonuçlarına da katlanıcaz, herhalde bunu yaşayacak ilk kişi ben değilim, inşallah bu süreci de bebeğimiz için doğru olan şekilde ve kişiliğimize yeni değerler katmış olarak atlatabiliriz.

Güzel Bir Yıl Olsun

2011-12-31T12:44:00.000+02:00

Hoş bir resimle yazmak istedim bu yazıyı, pek alakası yok ama resmi çok beğendim :)

Her yılbaşı akşamı yeni yıla girdiğimiz dakika içinde aynı anda birkaç şey yapmaya çalışırım. Genelde başarılı ve bol ders çalışacağım bir yıl olsun diye elimdeki defter yada kitabın sayfalarını çevirir, aynı zamanda bol bol gezeyim diye evin içinde volta atar, bir de birkaç saniye üç-beş kağıt parayı sürekli sayar gibi yapardım ki bol kazançlı bir yıl olsun.

6 yaşımdan itibaren şuan bulunduğum 32 yaşıma kadar sürekli ders çalıştım, 1 yıl dahi ara vermedim, doktoram bitti hala çalışıyorum ve annem telefonda bugün ders çalıştın mı diye hala sormakta.

Yeni yıl bize Helo'muzu getirecek Allah kısmet ederse. Ve zaman öyle hızlı geçiyor ki, o gelince mecburen ders çalışmaya ara vereceğim için, öncesinde bitirmem gereken dersler beni biraz geriyor. Bu yüzden ne kadar bebeğimize kavuşmayı iple çeksem de, bir yandan da zaman yavaş aksın istiyorum. Bu yüzden yeni yıldan isteğim, öncelikle ve elbette sağlıkla bebeğime kavuşmak, sonra işlerimi istediğim düzende tamamlamak. Elbette ki sağlık sıhhat afiyet en başlıca dileğim ama bu yeni yıla özel değil, her an dualarımda.

Geçen yılın ilk yarısı, doktora tezimin stresi, eşimden ayrı kalmanın stresi derken pek olumlu geçmedi benim için. İkinci yarısında kavuşmakla kalmadık, bir de Helo katıldı aramıza ama ilk yarısındaki üzüntülerim zihnime öyle kazınmış ki, şimdi geçen yıl nasıldı diye düşündüğümde, acılar ağır basmakta nedense. Belki haksızlık ediyorum, bu yıl hiç bir yıl olmadığı kadar sonuç aldım, yenilikler oldu hayatımda ama düşünün ki bunların etkisini bastıracak kadar sıkılmışım.

Artık yeni yılda tüm bu sıkıntıları geride bırakmak, 2012 yılının yeni bir çağ açacağına inandığım için hayatımda da yeni bir çağ başlatmak istiyorum. Ülkemize ve dünyaya da bu yılın güzellikler getireceğine inanıyorum nedense, bu yıl doğan bebeklerin özel bir misyonlarının olacağına inandığım gibi.

Herkesin dileklerinin gerçek olması ümidiyle...

♥ Mutlu seneler olsun ♥

Helo'nun Gardırobu

2011-12-29T17:15:00.001+02:00

İstanbul'dan gelirken, çoğunu oradan aldığımız eşyaları getirmiştik. Bunlar geldiğinden beri valizde duruyordu. Bir yandan içimden eşyaların gözümün önünde olması geçiyor, bir yandan da aman kirlenmesin diye kendimi tutuyordum. Minik dolabımız geldikten sonra en azından bir dökeyim, neler varmış hatırlayayım dedim. Nasılsa hepsi daha sonra yıkanıp ütülenecek, şimdiden özlemimi gidereyim diye döktüm hepsini yatağa.

Uzun bir post oldu, bol resimli, ve tabi valizden çıktığı için eşyalar da biraz kırışık.

Bu battaniye-havlu benzeri şeyi annem pazardan almış 4 liraya. Pek kaliteli birşey değil ama öyle yumuşacık ki. Bir de üzerindeki resim beni benden aldı zaten. Favorilerim arasına giriverdi.

Resimdeki battaniyelerin pembe olanını tescodan almıştım, alttaki mavi desenliyi ise annem dikti. Ordayken birgün pazara gitmiştik ve çok güzel parçalar bulduk. Bu battaniyenin kumaşı ise sanırım 5 lira idi. İki kat halinde diktik. Çok yumuşak ve pamuklu bir kumaş.

Bu da alt açma olarak geçen bir takım. İçi elyaflı kalın bir malzeme. Eminönü'nden almıştım. Takımda bir de yorgan gibi kalın battaniye var (solda). Alt açma kısmı fermuarlı cep gibi yapmışlar. Bebeği uyku tulumu gibi içine sokmak için. Tabi bunun üzerinde altını almam herhalde. Daha çok bebeği yatırmak için sanki. Zaten üniversiten hocam bir gün koca bir çanta hediye ile gelmişti. Aşağıdaki kurbağa alt açma ise ondan gelenlerden. Bunun diğer tarafı plastik olduğu için, daha kullanışlı olacak sanırsam.

Bebek beşiğini henüz almadık ama klasik beşik takımlarından istemiyordum. Aslında sonradan hoşuma gidenler de oldu ama buradakiler özellikle çok pahalı geldi bana. Belki yine dayanamam alırım bilmiyorum. Bebek odasında (tabi bizim köşemiz olacak) kullanılan eşyaların renkli olmasını seviyorum. Zaten bizim de renklerimiz mavi fıstık yeşili ve kırmızılardan oluşuyor çoğunlukla. Aşağıda kırış kırış görünüyor ama, annemle diktiğimiz nevresim + beşik takımı var. İnşallah beşiğimiz gelince ütülü ve serili halde de paylaşırım.

Bu kumaşları ikeadan almıştım. İki çeşit aldım çizgili ve desenli. Üç tane yastık yaptık, yastıkların iki yüzü de farklı. Yani bir tarafı desenli bir tarafı çizgili. Yastıkların köşelerinde bağlamak için ipler yaptık beşiğin baş tarafına üç kenara bağlamak için. İki yüzlü olduğu için canım sıkıldıkça değiştireceğim. Zira yorgan kılıfını da iki yüzlü yaptık (bir tarafı desenli bir tarafı çizgili) ve çarşaf olarak da iki tane çarşafımız var (biri ondan biri diğerinden)

Anneme diktirdiğim bir diğer şey ise yukarıdaki cepli şey ( torba mı desem organizer mi desem bilemedim) ve kutu kılıfları. Bu daireli renkli kumaşı yine pazardan almıştık. Kocaman bir parça 2,5 tl ye. Kumaş masa örtüsü olarak kullanılan, leke tutmayan naylonumsu bir kumaş. Ben de hem bir masa örtüsü hem de bu aşağıdakileri yaptırdım. Cepli organizeri, beşiğin bir kenarına bağlamayı düşündüm. Duvara falan da asılabilir belki, yada alt açma dolabının yanına, şimdiden kestiremiyorum. İçine el altında bulunması gereken malzemeleri oyuncakları, emzik vs koyacağım.

Bir de aynı kumaşı, yine ikeadan aldığım 6 lı kutuya kılıf olarak düşündüm. Şifonyer üstü alt açma bölümü oluşturmak istiyorum ve bir tarafında cepli organizer yer alırken, bu kutuları da raflara yada yakınlarına koyduğumda uyumlu renkli bir görüntü olacak. Kutulara şimdilik kıyafetlerini koysam da, bir kısmında bezleri, kremleri vs olacak. İşte bezlerini şimdilik yerleştirdim:

Çoraplarımız patiklerimizi döküp bu kutuların en miniğine yerleştirdim.

Badilerimizi de kutulardan bir diğerine

S-M-I-L-E :)

Daha Helo'nun cinsiyetini bilmiyorken aldığım için hastane çıkışı takımı unisex oldu. Bu takımda ayrıca banyo havlusu da vardı o yüzden ayrıca almadım. Gerçi sonradan iki banyo havlumuz daha oldu ama :)

Bir takım hastane çıkışı daha hocamdan gelen paketteydi. O zamanlarda da cinsiyetini bilmediğimiz için bu da yeşil oldu. Bu iki hastane çıkışında da penye battaniyeler olduğu için, battaniyelerimiz bir hayli fazla oldu sanırsam. Bir de örmekte olduğum beyaz tığ işi bir battaniye var.

Yakın zamanda Egehan'dan tecrübe ettiği için, ablam tulumlardan ziyade alt üst takımları önermişti. Kustuğunda yada altı battığında komple değiştirmek yerine tek parça değiştirmek daha pratik oluyormuş. Egehan'dan ufalan bolca takım bize kaldığı için (solda, bir kısmı hala İstanbul'da gelecek) ben fazla almadım. Sağdakileri kayınvalidemle çarşıya gittiğimizde almıştık. Bir de hastane çıkışlarında böyle takımlar var. İlk üç ay için yeterli olur diye düşündük.

E tabi yine tulumlarımız da var.

Yine kayınvalidemle gittiğimiz zaman aldığımız yumuşacık havlu takımlar. Buralarda Nisan ayının soğuk olacağını düşünerek kalın kıyafetler de aldık ama sanırım biraz abarttık, zira pembeden olandan iki tane aldık, bir de yelek ve alt takım yaptık. Yeleğin altındaki eşofman da, içi aynı havlu kumaştan bir katman içeriyor, kalın ve yumuşacık.

Çocuk kıyafetlerinin hep yumuşak esnek ve rahat olması gerektiğini düşünüyorum. Tabi kolay çıkarılıp giydirilen olması da lazım.

Bunlar da yeleklerimiz, favorim kahverengi olan. Çok sevdiğim bir arkadaşım daha yeni hamile kaldığımda kız olacağını hissetmiş ve göndermişti. Kendi elleriye örmüş, modeline renklerine bayıldım. Diğer örgüler de annemden. Zamanla ben de öreceğim ama daha ilerki yaşlar için düşünüyorum.

Bu takım da aramızda 7 haftalık fark olan çocukluk arkadaşım Nes'den. Onun da bir kızı olacak ve Helo ile oynayacakları günleri iple çekiyoruz.

Şimdilik kutulara koydum eşyaları, resimlerini eklemediğim, mendiller, şapkalar ve zıbınlar da var.

Aldığım minik dolap böyle birşey. Çok kaliteli değil ama bırakacak olduğumuz için fazla pahalı olsun istemedim. İçine biraz daha raf eklemeliyim belki, çekmeceleri yetersiz ama duvara raflar da yapacağım. Şu an tüm eşyalar dolaba sığdı, fakat elbette nevresim ve yastıklar yerleşecek, sonra bazıları raflara gelecek, bir kısmı da sürekli kirli olacak tabi :) Bir de evde hiç kullanmadığımız aşağıdaki dolap var. Dolap eski ve çok hoş bir modeli var bence. İçini iyice inceledim, oldukça pürüzsüz ve sağlam bir ahşaptan yapılmış. Yine ikedan askılığa takılan bez raflardan alacağım ve dolabı da Helo'nun kullanımına açacağım, tabi önce iyice temizleyip havalandırdıktan sonra.

26. Hafta Noel Şaşkınları

2011-12-26T13:15:00.003+02:00

Bu hafta öyle uzun geldi ki bana, yığınla yeni şey oldu çünkü. Cumaya kadar ise genelde duygusal olarak gelgitlerin esiriydim. Bir yandan can sıkıntısına bağlı endişeler, bir yandan iyi olmaya çalışmalar. Bunun birincil sebebi burda özellikle Cem akşamcı olduğu zamanlar kendimi çok yalnız hissetmem. Öğlen işe gidiyor ve akşam 11 civarı dönüyor ama öğleden önce zaten kahvaltı, ev işleri, öğle yemeği hazırlığı derken beraber pek vakit geçiremiyoruz, akşam da fazla vakit kalmıyor, dolayısıyla kendimi uzun süre bu ülkede yalnız ve mutsuz hissetmeme neden oluyor. Çok şükür ki, kısa bir süre önce kıdemi değiştiğinden yılbaşından sonra bir daha hiç akşamcı olmayacak kocacım. Bu buhranlı hallerim Cuma günü işten erken gelmesiyle başlayan bugünün de dahil olduğu üç günlük tatil sebebiyle son buldu, bolca keyifli vakit geçirdik.

Bu hallerimde bir yazı yazmıştım ama sildim sonrasında. Eğer kolay unutacağım üzüntüler ise burada kalmasını istemiyorum. İlerde hatırlanmasın diye.

Bu hafta aslında Salı veya Çarşamba günü Glukoz Tolerans testi için hastaneye gidecektik. Doktor bu hafta veya bir sonraki hafta da olur demişti ama Noel öncesi gidersen daha iyi olur, Noelde çok tatlı tüketiliyor dedi. Biz tüketmedik ama haftaya ertelemek zorunda kaldık. Zira büyük bir heyecanla beklediğimiz buzdolabı ve fırın Salı günü gelecekti. Sabahın köründen akşama kadar bekledik, akşam geldi nihayet. Çarşamba günü de ocağın gazını bağlamaya geldiler, evden çıkamadım. Ancak bol bol yer sildik. Bunlar lambur lumbur ayakkabıyla dalıyorlar. Allahtan ev sahibimiz ve ailesi öğrendi, söylemeden çıkarıyorlar. Ev sahibinin yine çok yardımları dokundu ben de onlara türk yemekleri pişireceğimi söyledim teşekkür için, o da börek mi dedi, şaşırdım.

Sonra Cem'le konuşunca belki dizilerden biliyorlardır dedi. Burda Binbir Gece Masalı Şehrazat adıyla oynamış ve çok rağbet görmüştü. Şimdi de Muhteşem Yüzyıl oynuyormuş Sultan adıyla. Süleyman rolündeki adam (adını unuttum) çok seviliyormuş.

Neyse fırınımız geldi ya, bir hayeller bir kurgular kafamda onu bunu pişireceğim diye. Ancak havamızı aldık. Ceme bugün tatil diye ben Noeli bugün sanıyordum. Meğer Cumartesi günüymüş. Ve haftasonu her yer, avm ler dahi kapalı. Hiç bir market açık değil ve evde de bişey pişirmeye malzeme yok. Suyumuz bile kalmadı. Cumartesi günü kar yağarken yürüyüş yapıp markete gittik. Bomboş olan kocamaaan dolabımızı dolduracaktık. Markete yaklaştık ki otopark bomboş, kimseler yok. Soğuktan donmuş halde kös kös geri döndük. İki gün de elimizde kalan malzemelerden birşeyler yapıp yedik, suyu kaynatıp soğutup içtik. Halimize çok güldük ama çok da eğlendik. Şimdi bugün belli bir saate kadar açık olacakmış marketler, aman kapanmadan yetişelim.

Geçen hafta Kika'da bir şifonyer beğenmiştim, üstelik yarı fiyatına inmişti. Yılbaşı sebebiyle her yerde indirim var ve kaçırmayalım dedim. Eve gelirken onu almaya karar vermiştim ama geldiğimde ölçüp hesaplayınca biraz büyük kalacağını, sıkıntı yaratabileceğini farkettim. Bir yandan da içim gitti kırmızı bir dolaptı, çok güzeldi. Neyse dedim başka bir mobilyacı daha var, hafta içi oraya bakayım, orda da birşey bulamazsam kırmızıyı alırız. Hafta içi o mağazaya gittim ve orda da daha uygun ebatlı, istediğim özellikte ve yine yarı fiyatına inmiş bir şifonyer buldum. Cuma günü öğle tatilinde Cem işten arkadaşı ile dolabı alıp getirdi, odamıza koyduk. Şimdi sık sık karşısına geçip oturuyorum. Kafamdaki diğer süslemeler ile nasıl olacağını hayal ediyorum.

Bu hafta gelen bu dolabın etkisiyle midir nedir, sürekli Helo'yu gördüm rüyamda. Geçen gün ilk defa doğmuş halini, yüzünü gözünü net olarak gördüm, bu gece ise herkes doğurdu (çevremde hamile olmayan kişiler dahil) bir ben doğuramadım, hayır olsun. Bıdığım çok uslu teyzeleri ama bu gece yine parti vardı içerde, sabaha kadar dans ettik beraber. Sabaha doğru sızıp kalınca erken kalkamadık tabi.

Yanda bulunan sayaca ister istemez sürekli gözüm takılıyor. Çalışıp bitirmem gereken işler olduğu için zaman geçsin istemiyorum. Dün akşam Macar hocamın beni Facebooka eklediğini görünce paçalarım tutuştu. Daha önce ben onu arayıp bulamamıştım facebookta o beni bulmuş :/

Ha az daha unutuyordum, nihayet makalem de basıldı bu hafta. Amanın ne güzel bir duyguymuş, adının yer aldığı bir makalede Springer logosunun olması, çok havalı duruyor vallahi :)

Hamilelik iyi güzel gidiyor, bir şikayetim yok bu aralar. Bu haftalarda Braxton Hicks kasılmaları başlayabiliyormuş. Çok sık olmasa da birkaç kere kasıklarımda bir sancı oldu, o mu bilmiyorum. Hani mesaneniz çok dolar da bazen acır ya öyle bir histi, ancak tuvaletim yoktu tabi. Dedim bu ya Hicks kasılması yada Helonun marifeti.

Tek şikayet diyebileceğim ayaklarımın üst kısmının (aslında son birkaç haftadır var) kaşınması. Ama nasıl kaşınıyor böyle tatlı tatlı, sürekli kaşıyayım istiyorum. Kaşımak sorun değil de ayaklarıma ulaşmak sorun. O yüzden yorucu oluyor.

Bu hafta nihayet kocamı doğum videoları izlemeye ikna ettim. Hep kaçınıyordu ama önceden hazırlamak lazım. Nasıl davranacak, ne yapacak bilsin. Doğumda yanımda olma konusunda bir şikayeti yoktu, dururum diyordu ama az çok bilerek durmak ile bilmeden durmak arasında fark olur herhalde :)

25. Hafta Çatlamaya Hazır Bomba Gibiyim

2011-12-19T11:40:00.001+02:00

Aynada kendime ne zaman baksam çalışma alanı kozmoloji olan bir fizikçi olarak yukarıda yazdığım soru aklıma gelir. Soruda karnımı pozitif eğrilikli bir uzaya benzettim ve evriminin son aşamasının ne olduğunu soruyorum. En başından beri karnım hep vardı, birçok hamile bayana göre daha büyük bir karnım olduğunu söylüyorlardı ama doğrusu pek de umrumda değil. Çünkü herkesin vücut yapısı farklıdır ve çok şükür karnım dışında diğer bölgelerim fazla büyümüş değil. Ancaaak şu sıralar öyle gergin hissediyorum ki daha ne kadar büyüyebileceğini aklım almıyor.

Belki biraz garip kaçacak ama hamile kalmadan önce yatağa yatıp karnımı havayla şişirdiğimde, karnım basket topu kadar kocaman olurdu. Eşim bunu nasıl yaptığıma hem şaşar hem de yapma sanki patlayacak gibi görünüyor derdi :) (Daha sonra ablamlara ve yeğenlerime aynı testi yaptırdım kimse benim kadar şişiremedi :/ ) Şimdilerde farkediyorum ki, karnımı şişirdiğimde eriştiğim maksimum genişlik şu anki şişkinlikle aynı boyutta. Dolayısıyla bu güne kadar olan genişlemede cildim fazla zorlanmadı, göbeğim hala içerde ve derim normal yapıdaydı. Son üç gündür daha kuruduğunu ve hani parmağınızı una değdirip birbirine sürtünce bir kuruluk hissi olur ya, karnıma dokunduğumda aynı hissi almaya başladım. Tamam dedim, maksimum noktaya geldik, herhalde bundan sonra çatlayacağım.

Çatlamamasını elbette tercih ederim ama bebekten önemli değil, gerçi yağlanıp kremlenmeye öyle alıştım ki, durmadan yağlı pehlivanlar gibi dolaşır oldum :)

Bu hafta genelde yine evden çalıştım. Arada dışarı da çıktım tabi. Hava hala çok soğuk ama daha kar yağmadı, daha doğrusu tutacak kadar yağmadı merakla bekliyoruz. Her yerde yeniyıl hazırlıkları çok hoş görüntüler verse de bu yıl öyle fazla heyecanlanmış değilim. Daha önce sözünü ettiğim makalem bu hafta içinde basılmış olabilir, işte onun haberi gelirse yeni yıl moduna gireceğim sanırım.

Sanırım baş aşağı geldiğinden beri, Helo'nun keyfi yerinde. Tekme tokat girişimleri azaldı, daha sakin daha uysal tekmeliyor artık. Genelde her iki yana ve sırtüstü de yatmama izin veriyor. Tabi bacak arama, göbek altıma yastık takviyeleri ile.

Yastık deyince aklıma geldi, şu ana kadar gittiğim tüm avrupa ülkelerinde olduğu gibi burda da yastık ebatları bizimkilerden farklı. Kocaman 90*70 cm boyutunda yastıklar. Bir de incecik, yatınca dümdüz oluyorlar. Çok sıkıntılıyım bu konuda. İkiye katlanmış halde kullanıyorum ama böyle şekli şemali kalmıyor, kırış kırış, içindeki elyaflar farklı yerlerde yoğunlaşmış acayip birşey oluyor. Ben de yatakta düzgün duran, şöyle kabarmış yastıklar seviyorum. Elyaf kumaş vs bulabilsem kendim yapacağım ama bulamıyorum. Böyle konularda çok dertliyim doğrusu, İstanbul'da olsam ohooo.

Herhalde vücudumdaki kan artışından olsa gerek, sürekli ateş basıyor, evde çok kalın giyinmiyorum. Böyle yüzüm kırmızı kırmızı oluyor ateşten. Bel ağrısı, sırt ağrısı gibi durumlar henüz olmadı çok şükür. Herhalde şu ana kadar olan büyümeyi vücudum taşıyabiliyor. Önceden yaptığım sporların karın ve sırt kaslarımı güçlendirdiğini sanıyorum.

Dün İkea'nın Alman versiyonu olan Kika mağazasına gittik. Daha önce yatak almak için ilk kez gitmiştim ve o zaman ev sahibi olduğundan keyfimce gezememiştim. Dün gidip bütün kısımlarını gezdik. Gerçekten harika mobilya ve aksesuarlar vardı. Tabi önceliğimiz bebek beşiği ve komidin/şifonyer benzeri birşeydi. Henüz almadık ama bir ön araştırma yapmış olduk. Yine daha önce çokça araştırdıktan sonra bebek arabası için Hauck Malibu'ya karar vermiştim. Shop'n Drive modelini (yani sadece puset ve araba koltuğu) alacaktım ama Kika'da üçlü setlerin (puset, araba koltuğu ve portbebe) ikili setlerden de ucuza (slovakya ve almanyadaki en ucuz fiyata) satıldığını görünce ve üstelik dün de beğendiğim modelden bir tane kaldı diye bu fiyat üzerine bir daha indirim yaptıklarını görünce, alalım dedik ve aldık. Bizimki yeşil-turuncu renklerde ama ikimiz de sevdik.

Eve getirmek için, tüm parçaları doldurup bebek arabasını sürmemiz gerekiyordu, böylece kocacım pratik yapmış oldu, yalnız yolda biraz komik anlar yaşadık. Herkes arabada bebek olduğunu sanıyordu ve ben yine hamileydim. Bir kere de otobüsten indirirken Cem biraz sert bir şekilde yere koyunca, binmek için bekleyen kadın bize çoook tuhaf gözlerle baktı, bebeğe nasıl muamele ediyoruz diye :))

Bebeği Kundaklasakta mı Saklasak Yoksa Kundaklamasakta mı Saklasak

2011-12-16T11:32:00.008+02:00

Öncelikle kundak yapmanın ya da yapmamanın tamamen bebeğin tepkisine göre şekillenmesi gerektiği kanısındayım. Bebeğe bir kundak deneyip mutlu ve rahat olup olmayacağına bakılmalı. Ancak bir çok kişi eski bir alışkanlık oluşu ve zararları nedeniyle tümden karşı çıkıyor, bebeğin rahat olamayacağını düşünüyor ve denemeye bile kalkışmıyor. En azından herkesin bir kere denemesi gerektiğini düşünüyorum.

Biliyorsunuz, eskiden bebek figürü eşit kundaklı bebek idi. Hatta çocukken çevremde hiç görmememe rağmen oyuncak bebeklerimi mendil yada tülbentlerle kundaklardım. Belki de yeşilçam filmlerinin etkisinde idik bilmiyorum. Ancak farkettiyseniz eski kundaklar çok sıkı olup bayağı uzun bir süre (belki 1 yaşına kadar) yapılırdı.

Böyle sımsıkı kundakların bebeğin iskelet gelişimine olumsuz etki yaptığı bugünkü doktorlar tarafından dile getiriliyor. Çünkü bebek anne karnında cenin pozisyonunda iken birden bire dümdüz olmaya zorlanıyor. Ben de kesinlikle böyle bir kundaklamanın doğru olmayacağını düşünüyorum.

Ancak şimdilerde aynı slinglerin moda olması gibi modern kundaklar da gündeme gelmeye başladı. Özellikle yabancı uzamanlar tarafından yenidoğan bebeklerin fazla sıkı olmadan kundaklanması tavsiye ediliyor. Bu amaçla modern kundak denilen hazır ürünler bile çıktı (aşağıdaki resim).

Biliyoruz ki yeni doğmuş bir bebek 3 ay kadar daha dış dünyaya adapte olamaz ve bazı vücut gelişimleri bu aylarda tamamlanır. Bu dönemde bebek genelde uyur, görme yetisi tam gelişmemiştir, bağırsak ve mide fonksiyonları işlevini tam oturtmadığı için kolik sancıları olur ...vs İşte bu dış dünya ile adaptasyon&dönüşüm sürecini bazı doktorlar 4. trimester olarak adalandırır. Anne karnında geçen 3 trimesterdan sonra doğumdan sonraki üç ay da aslında bunun devamıdır.

Bu açıdan bakıldığında bu dönemde bebeğin anne karnından dış dünyaya geçisini birdenbire değil yavaşça ve şok olmadan yapılması gerekir. Mümkün olduğunca çok anne ile temas halinde olması, onun sesini duyması gerekir. Mesela bebekler için hazırlanan kolik cdleri de aslında bu amaca hizmet ediyor. Oradaki müzikler bebeğin anne karnında duyduğu sesleri çağrıştıryor.

Kundak olayına gelecek olursak, bebek 9 ay boyunca anne rahminin koruyucu sıkılığı altında idi. Dünyaya geldiğinde birden bire farkedeceği boşluk duygusu onu sarsıyormuş. Anne karnında el, kol bacak hareketlerine izin vardı ama bir yere kadardı, karşılaştığı engel ona güven veriyordu. Bu yüzden doğduğundan itibaren çok sıkı olmayan ama yine de bir sarmalanma hissi verecek olan kundaklar bebeğe kendini iyi hissettirecektir. Nitekim birçok bebek de bunu yadırgamaz. Battaniye ile kabaca sararız ya bebekleri, işte böyle bir sarmalamadan bahsediyorum. Aşağıda internetten bulduğum birkaç görsel mevcut. Her iki resimde de bebek çok sıkı değil ve özellikle bacaklarını karnına çekmesi için yeteri kadar serbestliğe sahip.

Tabi yenidoğan bir bebek sık sık emdiği için, genelde anne kucağında olacaktır. Ancak kendi başına uyumaya bırakıldığı zamanlarda böyle sarmalamak, olmadı battaniyeyi biraz kenarlardan altına sıkıştırmak faydalı olabilir. Mesela şu an 7 aylık olan yeğenime ablam hiç kundak yapmamıştı ama son zamanlarda battaniye ile sarmalandığında daha kolay uykuya geçtiğini farkkettiğini söylüyor. Biz yetişkinler bile tehlike anında cenin pozisyonu alıyorsak (ki bunun nedeni olarak, bilinçaltımızda anne rahmindeki koruyuculuğa dönme arzusu gösterilir), bebeklerdeki bu güdüye şaşırmamak gerekir. Mesela şu resimdeki bebek sıkışık durmasına rağmen ne kadar da huzurlu görünüyor değil mi?

Diğer yandan böyle bir sarmalama bebeği daha sıcak tuttuğu için de tavsiye ediliyor, biliyorsunuz bebekler bizden 3-4 derece daha sıcak hissetmeliler bir dönem boyunca. Tabi yaz bebeklerinde sıkıntı yaratabileceğini düşünebilirsiniz, o zaman da ince tülbent gibi bezler kullanılabilir. Sadece kol ve omuz çevresinden bir sarmalanmanın bile aynı hissi vereceğini düşünüyorum.

Bu konuda tecrübesi olan annelerden görüşlerini de bekliyorum :)

24. Hafta, Kız Olduğuna Emin Olduk

2011-12-12T15:50:00.001+02:00

Daha İstanbul'dayken yaptığım, baygın bakışlı ahtapotumuz ve kelebeğimiz :)

Bugünkü doktor kontrolümüzde Helocuğumun kız olduğunu kesin öğrenerek haftayı bitiriyoruz nihayet. Uzun bir maratonun ardından bunu öğrendiğime rahatladım. Gerçi kıyafet ve eşyalarımızın çoğu garip bir tesadüfle yeşil ağırlıklı oldu ama napalım. Zaten genelde ilk üç ay için ihtiyaçlarımızı hazırladığımızdan diğer zamanlar için pembelere bolca vakit kalacak diye umuyorum.

Bu hafta içi genelde yine sıkıcı geçti benim için. Eşim pazar akşamı geç saatte Türkiye'den dönmüştü ve hafta içi de akşamcı olunca, neredeyse bir hafta daha doğru dürüst görüşemedik ve beraber zaman geçiremedik. Günler öyle uzun geldi ki, haftasonu gelip de beraber vakit geçirince, (üstelik cumartesi günü 13. yılı bitirip 14. yıla başladığımız tanışma yıldönümümüzdü) normal halime dönebildim.

Ancak cumartesi günü öyle keyifli gezmeler ve kutlamalarla geçtiğini sanmayın. Bol yorulmalı ancak bence çok daha güzel geçti. Sabah ev sahiplerimiz evdeki kullanmadığımız yatağa bakmaya gelmişlerdi, nesi var diye. Kalkar kalmaz pür telaş evi toplayıp düzenledik. Yatağı incelediler çünkü biz ahşap böcekleri yüzünden kullanmadığımızı salondaki açılan kanepede yattığımızı söylemiştik. Neyse sonrasında yatak almaya ikna oldular ve adam bize mağazaya gitmeyi teklif etti ve hep beraber gittik. Karyolayı satın almayı onlar üstlendi biz de yaylı yatakları aldık, sonra arabayla getirdik. Günün geri kalanında eşim ve ev sahibi yatağı kurmakla geçirdiler. Akşam olduğunda nihayet bitmişti ve kullanmaya başladık.

Allahım ne büyük bir nimetmiş. Eşyalara hiç bir zaman kul köle olan biri olmadım, en zor şartlarda dahi yaşarım ama güzel bir yatakta yatmanın rahatlığını unutmuşum. Lütfen şöyle bir bakın sahip olduklarınıza, ne kadar şanslı olduğunuzu düşünün. On gün sonra gelecek olan buzdolabı ve fırınım için ise şimdiden havalara uçuyorum. Minicik buzdolabına sığmaya çalışmak ve karnımın büyüklüğünden dolayı eğilip kullanmak zorlamaya başladı beni. Yılbaşı gecesi için yapabileceğim yemek fikirleri kafamda uçuşuyor. Farkettim ki 1,5 yıldır fırın kullanmıyorum. Eskiden yaptığım birçok tarifimi zar zor hatırlıyorum. Allahtan Tarifsiz Bİr Gece'ye yazmışım bazılarını.

Bugün doktorda Helo'yu pek görmedim. Zaten Janka'nın muaynelerinde hiç göremiyorum, monitor ters yönde. Cem bakıyor ama o da görüntüler net olmadığı için pek anlamamış. Nihayet bebeğim head-down pozisyona gelmiş. Bir eli de kafasında imiş, çok düşünüyor anası gibi dedim güldük. Yüzüne bakarken de elini yüzüne getirip babasına el sallamış. Zaten çok babacı şimdiden. Bana tekmeleri savuruyor, elimi koysam da bana mısın demiyor, babasının eli gelince susuveriyor. Boyunu ölçmek pek mümkün değil ama ayaklarının 4cm olduğunu, kilosunun 700 gr olduğunu ve kilosunun çok iyi olduğunu söyledi doktorumuz. Ha bir de muayneden önce tartıldım, bu güne kadar 6,5 kilo (kıyafet +ayakkabılar dahil) aldığımı öğrenip pek bir sevindim, ama göbeğim kocaman, hiç fotosunu koymadım, haftaya da onu koyayım bari.

Ancak son birkaç gündür daha sakin, çoğunlukla uyuyor, uyanınca fazla acıtmadan tekmeliyor, geceleri genelde uyuyoruz, arada uyanıyor ama hemen sakinleşiyor (tabi ben de artık isteklerini öğrenmiş olabilirim ondandır, yatış pozisyonlarımı onun keyfine göre ayarlıyorum).

Bu haftanın başlarında mide yanmalarım felaketti. Birkaç gündür azaldı ama bugün doktora söylediğimde bir ilaç verdi bunun için. Bir daha olunca kullanmayı umuyorum. 24-28 haftaları arasında yapılan Glukoz Tolerans testinin de haftaya yapılmasına karar verdik, eczaneden kocaman kutuda şeker gibi bişey aldık, sanırım onu sulandırıp içeceğim testten önce. Bir sonraki randevumuz da 12 Ocak'ta olacak, tam bir ay sonra. Ondan sonra aynı doktorla mı doğuma devam edilecek başka doktora mı geçeceğiz hiç bilmiyorum. Bugün akıllılık edip e-mail adresini de aldım doktorum, sorularımı yazıcam, bu zamana kadar aklın nerdeydi diye soracak olursanız, valla kendisi başlangıçtan beri kayıp :)

Bu hafta, hamileliğin başından beri hissettiğim şaşkoloz halim beni biraz rahatsız etmeye başladı. Zira doğumdan önce çok çalışıp bitirmek istediğim işler var ancak gel gör ki aklım beş karış havada. Kendimi hayallere dalmış yakalıyorum, konsantre olamıyorum, böyle bir şapşallık, şuursuzluk var üzerimde. Ancak fizikle ilgili çalışmalarım için de ciddi ciddi düşünmem araştırmam lazım, çok kafa lazım yani. Cem'e söyleyince bu sıkıntımı, olsun boşver kafan zaten normalden fazla çalışıyordu, şimdi ancak normal insanlar kadar oldu, o kadar da olsun dedi, sevinsem mi üzülsem mi bilemedim. Ancak bu yeni benden hiç memnun değilim bu açıdan, çok işim var çok, bitirip rahatlamalıyım.

Yıkanabilir Bebek Bezi ve Bizim Seçimimiz

2011-12-08T14:10:00.006+02:00

Bundan yıllar önce sanıyorum ilk defa Anne ve Bebişi'nin blogunda yıkanabilir bebek bezlerinin modern versiyonu ile tanışmıştım. Görünüşü ve kullanımı hazır kağıt bezler gibi olan ama yıkanabilen bezler hemen ilgimi çekti çünkü çevre koruması açısından mümkün en az atık çıkarma çabasında oldum hep.

Yıkanabilir bezlerin bebeğin sağlığı konusunda artıları saymakla bitmiyor, bunlara burda değinmeyeceğim, zira bu konuya meraklı kişiler internette bolca bilgi bulabilir. Diğer yandan sağlıkla ilgili mevzular her zaman yüzde yüz kontrolümüzde olamıyor. Anneler ne kadar dikkatli davransa da, mümkün en organik en doğal şeyleri kullansa da başka etmenler de var sağlık konusunda. Tabi bir anne elinden gelenin en iyisini yapar, ama demek istediğim illa hazır bez kullanan çocuklar sağlıksız olacak yada yıkanabilir bezler daha sağlıklıdır diye bir genelleme yapamıyoruz. Diğer yandan yıkanabilir bezleri ıslaklık hissinden dolayı sık sık değiştirmek zorunda kalmak onun artısı oluyor, eğer kağıt bezler de o kadar sıklıkla değiştirilse olumsuz etkileri azalabilir. Tabi bu daha maliyetli bir seçenek oluyor.

Bu açıdan baktığım için, yıkanabilir bezleri seçmemde çevrenin etkisi daha büyük benim için. Sağlık konusunda kontrol elimizde değil ama çevre konusunda öyle. Herkes aman dünyayı sen mi kurtaracaksın dese de, hayatım boyunca "insanlara, doğaya, diğer canlılara nasıl davranırsan o şekilde karşılık alırsın" inancında oldum.

Hamileliğin başlarında eşime bu bezleri düşündüğümü söylediğimde onun da beni desteklemesi ve elinden geldiğince yardımcı olacağını söylemesi beni daha da cesaretlendirdi doğrusu. Yine de bir diğer faktör olan Helo'nun poposunun vereceği tepkiyi şimdiden bilmiyoruz :) Eğer o da okey derse, bu bezleri mümkün olduğunca çok kullanacağım :)

Ve tabi bu karardan sonra çok geniş bir araştırma yaptım. Modeller, çeşitler, forumlar, fiyatlar kafam allak bullak olmuştu. Üstelik sadece Türçe ve ingilizce siteler değil, slovakça ve almanca siteler, hatta sipariş verielebilecek komşu ülkeler (polonya, macaristan, avusturya, çek cumh) hepsine baktım. Edindiğim bilgilerden çıkardığım sonuç şöyle.

Temelde 3 farklı türde bez var, birincisi bambu bezler :

ikincisi malzemeleri %100 pamuk yada bambu olan all in one (yada aynı türde olup yaşlara göre ebatlandırılmış), bunlar çıtçıtlı yada cırtlı olabiliyor

ve bir de eski zamanlardan kalma klasik bezler (bunların bazıları bağcıklı değil bir çeşit mandalla tutturuluyor).

Hepsi üzerine bulabildiğim tüm yorumları okudum, kendimce yaptığım değerlendirmelerden sonra şu sonuçlara vardım.

Bambu bezler, dokusu nedeniyle çok sağlıklı görünüyor ama genelde daha kalın bir yapısı varmış, bu yüzden özellikle yenidoğanlarda kabarık popo etkisi yarattığından bu seçenekten vazgeçtim.
All in one olanlar, doğumdan itibaren bez bırakıncaya kadar kullanılabildiklerinden öncelikli tercihim oldu, üstelik çok güzel renk ve desenleri var. İç kısmında bir bölme var ve oraya emici microfiber pedler konuluyor, bambulara göre nispeten daha ince bir yapıdalar. Uzun zaman kullanılması bir artı ama bazı açılardan düşüncelerimi karşılamıyor, bunu aşağıda belirteceğim.
Klasik bezler ise bağlaması diğerleri kadar pratik olmadığından ve sızdırmazlık konusunda zayıf kaldıklarından elendi.

All in One bez olmasına karar verince bu sefer de hangi marka&fiyat arayışı başladı. Gördüm ki her ülkenin kendi markası varmış (slovakyada bile 2 marka var), fiyatlar, erişim gibi konularda oldukça zaman harcadım. Fiyatlar konusunda hepsi aşağı yukarı aynı değerde (bir bez ortalama 35-40 tl civarında), ancak e-bay üzerinden çoğunun üretim yeri olan Çin'den sipariş verilirse tanesi birkaç dolara geliyor.

Diğer yandan benim düşüncem şöyle idi. Eskiden dikdörtgen bezler oluyordu ve bir de muşambadan bir dış kısım. Aslında benim ihtiyacım olan şey muşambanın işini görebilecek ve kullanımı kolay olabilecek bir dış katman. İçi yine bez olsun, ben o dış katmana koyayım ve bağlayayım.

All in One bezler bir dış katman ve içine koymak için iki mikrofiber bez olarak satılıyor. Üzerindeki farklı çıtçıtlar bebeğin beline göre ayarlamayı sağlıyor.

All in One bezlerinin çıtçıtlı dış katmanı istediğim özelliği sağlıyor. Ancak içine konan mikrofiber bezler bence pratik değil. Çünkü içine koyduğunuzda haliyle dış katmanın yüzeyi de batacak ve her değiştirmede o da değişmek zorunda. Bu sebeple de çok sayıda bez almak lazım. Mikrofiber bezi üstte koy diyeceksiniz, ancak o da yapay bir malzeme olduğu için doğrudan cilde temas etmemesi öneriliyor, cilde temas eden yer pamuklu yumuşak bir doku olmalı.

Ben de içine sokmadan üstte koymak üzere pamuklu bezler hazırlamaya karar verdim. Annemle Eminönü'ne gittiğimizde (aslında şansımı deneyip bambu kumaş aradım ama bulamadım) havlu şeklinde %100 pamuklu kumaşlardan aldık. Havlu olması önceliğim değildi ama ona rastladık ve annem de eskiden bebek bezlerinde böyle kumaşlar kullanıldığını söyledi.

Havlu nispeten kalın olduğu için uzunluğu satın aldığım All in One bezin boyunda, 4 kat olacak şekilde kesip kenarlarını diktik. Yaklaşık 25 tane bezimiz oldu.

Böylece her bez değiştirmede alt kısmının değişmeyeceğini umuyorum. Tabi yine onlar da batacaktır ama diğer seçenekteki gibi olmayacağı açık.

Bunları kullanırken en üstte de liners denilen ince pamuklu bezler konuluyormuş.

Bu bezlerden henüz almadık ama sanıyorum son zamanlarda çıkan pamuk-bez karışımlı tuvalet kağıtlarına benziyor. Bunlar tuvalete atılıyor ve suda erime özelliğine sahipler, böylece alt değiştirirken bu kısmı doğruca tuvalete atıp diğerlerini suya koyacağız.

All in One bez konusunda da ilk tercihim FuzziBunz oldu. Özellikle diğerlerine göre bir artısı, bacak sıkılığını ayarlamaya yarayan düğmeli lastikleri. Bebeğin kilosuna göre bacağına uygun şekilde sıkıp gevşetiliyor ve böylece sızdırmazlık sağlanıyor. Diğer yandan siparişi en son Türkiye'ye gidişimden önce verip, ben ordayken siparişin gelmesi ve iç bezlerini ona uygun ebatta hazırlamamız gerekiyordu. Bu yüzden e-bay siparişleri yetişecek durumda değildi. Ancak FuzziBunz'ın siparişten sonra ilk iş gününde teslim etmesi gerçekten memnun edici bir gelişmeydi ve fiyatı da 5 li set aldığım için biraz daha ekonomikti :) Ben ordayken gösterdiğim herkes (özellikle yaşını almış olup, bebek bezlerini elde yıkamış olanlar) bunların dokusunu, kullanışlılığını çok beğendiler ve böyle pratik bir yıkama bez olmasına şaşırdılar :)

Şimdilik elimizde 5 FuzziBunz All in One set var ve sanıyorum bir 5 tane daha alsam yeterli olacak, onu da ilerleyen zamanlarda alacağız, nasılsa iç bezlerimiz hazır :)

Bir de bu işin maliyet boyutu var elbette. Ablam kullandığı için Türkiyede'ki fiyatları biliyorum. Orda en iyi kalitedeki kullan at bezlerinin en büyük paketleri 16-20 tl arasında değişiyor, burda ise nedense çok daha pahalı 17-20 euro arası (2.5 tl ile çarpınız). Benim şimdiki toplam maliyetim 135tl (fuzzibunzlar) + 30 tl( pamuklu kumaş , bu daha ucuza da bulunabilir ben metre hesabı aldım, parçacılar da takip edilebilir). Liners ve bir miktar daha All in One setlerden alacağım düşünülürse 350 tl civarı tutabilir tüm masraflarımız. Burdaki bebek bezi fiyatlarına göre oldukça fark edecek uzun vadede.

Bebeklerde Gaz Problemi İçin Muskat

2011-12-06T11:04:00.000+02:00

Muskat cevizi ile tanışmam 20 yıl öncesine, en büyük yeğenimin bebekliğine dayanıyor. Ablam 20'li yaşların başında çok erken anne olmuştu ve o zamanlar altlı üstlü oturduğu rahmetli kayınvalidesinin bebek bakımında çok yardımları olmuştu. Gerçi kendisi SSK hastanesinden hastabakıcı olarak emekli olduğu için herşeyi çok bilen kadınlardandı. Hani doktor olmasa bile hastane tozunu yutanlarda bir bilgiçlik vardır ya o da öyleydi. Kadın sağlık konularında neyi nasıl yapılacağını iyi bilirdi ve hatta hiç unutmuyorum bebeği hepimizden farklı şekilde tutup sallardı.

Geçen yıl Madonna'nın doktoru olarak bilinen Harvey Karp Türkiye'ye geldiğinde tvlerde bebekleri nasıl tutup sallamamız gerektiğini anlatırken şaşkınlıkla ablama döndüm ve dedim "ablaaa bu adam aynı D. teyzenin yaptığı gibi yapıyor". O da çocuğu aynı şekilde kavrar ve hepimizin aksine sağa sola doğru değil hafif bacaklarından yaylanarak sallardı ve kulağımda hala sesi olan pış pış sesini çıkarırdı. Yani bu kadar benzerlik olması hayret vericiydi.

O zamanlar ben de 12 yaşlarımda bir çocuktum ama gözümün önünde hayal meyal hatırlıyorum. Ancak sonrasında ikinci yeğenimde (99 yılında) bilgilerimi pekiştirdim. Şimdi konuya birinci dereceden ilgili olunca bu bilgileri kullanmayı umuyorum.

Muskat cevizini nasıl kullandıklarına gelince, çok uzun uğraşlar sonucu pudra şekeri gibi incecik bir toz haline gelecek şekilde rendelerlerdi. Bir adet ceviz yetiyordu o zaman, bir kaç ay gittiğini hatırlıyorum. Hatırladığım kadarıyla tadı biraz acı olduğu için, içine yine çok ince dövülmüş olan toz şekerle karıştırırdı. Şimdi yenidoğanlara şeker verilmediğini biliyorum ama herhalde çok az olduğu için veriyorlardı. Bu tozdan bebeğe meme emmeden önce, ablam parmağını ıslatıp toza yapıştırarak (gerçekten çok az bir miktar) bebeğin diline veya damağına sürüyor ardından hemen emziriyordu. Ne kadar sıklıkla yaptığını tam hatırlayamıyorum ama sanırım her emzirmede oluyordu.(ilk fırsatta soracağım)

Şimdi bu mevzu nerden aklıma geldi derseniz, dün markette baharat bölümünde toz muskat gördüm ve hemen aldım. Doğrusu burda bulup bulamayacağımı (adının ne olduğunu) bilmiyordum ama neredeyse aynıymış. İnternette faydalarını araştırınca, gaz ve mide problemlerine iyi geldiği, mikropları öldürdüğü falan yazıyordu ancak rezene gibi bu da aşırı dozda alınması halinde uyuşturucu etkiye sahipmiş. Bu yüzden aman dikkat.

23. Hafta, Bol Hareketli Günler

2011-12-05T13:13:00.000+02:00

Bugün itibariyle 23. haftayı da bitirmiş oluyoruz. Yukarıdaki resmi Janka kız olduğunu söyledikten sonra, ilk kız eşyası olarak almış ve yolda çekmiştim. Gerçi bugün hala kız olduğundan emin değiliz ama...

Ben Türkiye'de iken Janka ile randevum vardı fakat gidemedim elbette, şimdi ne zaman gideceğimi bilmiyorum ama bu hafta içinde yeniden ziyaret etsek iyi olacak. Belki bu sefer cinsiyetine dair bir gelişme olur çünkü galiba Helo yer değiştirdi. Bu hafta öyle hareketliydi ki, özellikle geceleri sık sık uyandım. Fakat iki gündür yine daha sakin, acaba uygun pozisyon buldu da keyfi yerine mi geldi diyorum.

23. haftanın ilk yarısı Türkiye'de ikinci yarısı Slovakya'da idik. Eşimi üç gün gördüm 4 gün ayrı kaldım ve nihayet dün akşam yine kavuştuk. Slovakya'da yalnız başıma ilk defa kalmıştım ve çok sıkıldım. Gerçi yapmam gereken işler vardı ama aklım da sürekli almamız gereken bebek eşyalarında idi.

Burada yaşadığım için süreç çok daha farklı gelişiyor benim için. Alacağım şeyler konusunda, hastane ve doktorlar konusunda tavsiye alabileceğim, dertleşebileceğim kimse yok. Bebek arabası, beşik gibi eşyaların hangi modellerini nereden en uygun fiyata alabileceğimi, böyle şeylerin nerede satıldığını, topluca görebileceğim yerler var mı gibi konularda hiç bilgim yok. Alışveriş merkezlerinin çocuk mağazalarında birkaç parça oluyor, topluca görmek indirimleri takip etmek için sürekli internette dolaşıyorum, ama bazı şeyleri de insan gözüyle görmek istiyor, böyle uğraşıp duruyorum. Gerçi çok keyif alıyorum ama zamanımı da alıyor :)

Evimiz 1+1 olduğu için yatak odasında bebeğe bir köşe hazırlayacağız, muhtemelen sadece bir beşik ve şifonyer almamız gerekecek. Gerçi Türkiye'deki fiyatlar da pek az değilmiş ama burada ne kadar kalacağımız belli olmadığı için, ne kadar para vermeli, nasıl birşey almalı kafam karışıyor.

23. haftada bebekler annelerinin seslerini duyabiliyor ve anne dans ederse o da tepki veriyormuş, bu hafta yalnız olduğum için pek keyifli değildim ve bebeğimle pek eğlenmedim ama bundan sonra her gün dans etmeye karar verdim Gerçi arada konuşup ona şarkı söylüyorum ama bıcır bıcır konuşabilen biri olmadığımdan zorlanıyorum.

Bu günden sonra evde minik hazırlıklara başlayacağım. Oturduğumuz daireden eşyaların eskiliği yüzünden pek memnun değildik, ancak başka kiralık evlere baktığımızda bizim verdiğimizden çok daha pahalı olup da hiç birşeye benzemeyen evler olduğunu gördük. O zaman şimdiki dairenin konum ve büyüklük açısından fiyatıyla kıyaslandığında çok iyi olduğunu anladık ve ev sahibine bazı eşyaları değiştirmek istediğimizi söyledik. Onlar da eşyaları almayı teklif ettiler. Şimdi yeni bir buzdolabı (eskisi tezgah altı ve kar yapanlardandı), yeni bir ocaklı fırın (eskisi belk 50 yıllık, fırın kapkara kullanmaya korktum, ocak kısmı idare ediyor), ve yeni bir karyola (eskisinde yatmıyorduk, bazı böcekler ve süngerin rahatsız oluşu nedeniyle, salondaki açılan koltukta yatıyorduk ) alacağız. Bu arada bebek eşyalarını da araştırıp almaya başlarız herhalde. Bebeğin giysilerini, annemle hazırladıklarımızı Cem gelirken bir bavul doldurup getirdi, ben gelirken zorlanmayayım diye sadece bir sırt çantası almıştım. Şimdi yavaş yavaş onları da hazırlamaya başlarım, çok heyecanlı...

Burada da resimlerle bazılarını paylaşacağım ilerleyen günlerde :)

Çok Hoş Bir Doğum Hikayesi

2011-12-04T21:30:00.001+02:00

Zaman zaman videolar da seyrediyorum, okumaktan başka. Ancak abartmamaya ve etkilenmemeye çalışıyorum çünkü her bebek, her hamilelik ve her doğum kendine özeldir. Ortalıkta dolaşan insanı etkileyebilecek olumlu&olumsuz çok sayıda görsel var. Bu video oldukça özenli hazırlanmış ve çok kıskandım doğrusu. Bu yüzden hem kendime hem de diğer bebek bekleyenlere ilham olsun diye buraya taşımak istedim. Gerçi onlar en başından beri kayıt tutmuşlar ve videoyu bebeklerine hediye olarak hazırlamışlar. Buradan izleyebilirsiniz.

Ufuktaki Ülke Toz Oldu

2011-12-02T10:58:00.006+02:00

19. Hafta yazımda ufukta başka bir ülke olduğunu söylemiş ve bu amaçla Türkiye'ye gitmiştim. Yaşadığım tecrübeleri yazmak istiyorum ki bizim durumumuzda olanlar çıkarsa yardımcı olsun diye.

Helocum daha aramızda yokken eşime, Polonya Wroclaw'da bulunan IBM den iş teklifi gelmişti. Bu teklife çok şaşırdık çünkü eşim bu konuda hiç bir girişimde bulunmamıştı. Yıllar önce bir siteye yüklediği özgeçmişinden itibaren ki bu özgeçmiş güncel bile değil, onu bulmuşlar ve teklif sundular. Aslında mevcut işi (T-Systems) ile IBM arasında firma büyüklüğü açısından pek bir fark olmamasına rağmen, bize teklif ettikleri iki kat fazla maaş ile değerlendirmeye karar verdik. Bir de Slovakya'daki kirada oturduğumuz daireden pek memnun değildik, zaten değiştireceğiz başka bir ülke olur diye düşündük.

Hemen çalışma izni için işlemlere başladılar. Çalışma ve oturma izni için süre 45 gün gözükmesine rağmen temmuz başında yapılan başvuru ekim ortalarında sonuçlandı. Bu izni çıkarırken firma AB içinde uygun eleman bulunmadığını eşimin istenilen eleman olduğunu tahahhüt etmesi gerekiyor. Bu açıdan çalışma izninin çıkması, bir vize yada oturma izni yanında en zor aşama. Gel gör ki bizim ülkemizde bulunan konsolosluklar vize verme konusunda bile o kadar zorluyorlar ki.

Çalışma izni çıktıktan sonra IBM'in yönlendirdiği danışmanlık firması bize önce uzun dönem (1 yıllık ülke vizesi) alıp oraya gelmemizi, orda ev bulup yaşamaya başladıktan sonra oturma izni çıkartabileceğimizi söyledi. Önce Slovakya'daki Polonya elçiliği ile görüştük. Ancak uzun zamandır iş yapmadıklarından olsa gerek bize nasıl vize vereceklerini bilemediler. Biliyorsunuz AB üyeleri artık kendi aralarında dolaşım ve çalışma hakkına sahip oluyor, dolayısıyla Slovakya'daki elçiliğin yaptığı belki de hiç bir iş yok bilmiyorum. Onların kafaları karışınca biz de uzmanlaşmış Türkiye'ye gider ordan yaparız dedik. Öncesinde defalarca telefonda konuştuk. Durumumuzun farklılığını anlattık, Slovakya'dan gideceğimizi, Slovakya'ya ait oturma iznimiz olduğunu, vize işlemleri için Türkiye'ye geleceğimizi...

İlk başta benim Cem'le aynı anda gidip gidemeyeceğimi bilmiyorduk, dediler ki eşe refakat gerekçesiyle aynı anda başvurursanız size de vize çıkar, iyi dedik sevindik. Evrakları hazırlamaya giriştik. Bu arada eşimin Türkiyeye gelmek için izni az olduğundan, benim onun adına başvuru yapıp yapamayacağımı sorduk oluyormuş, Cem de teslim almaya gelecekti.

Sonraki olayları yazmadan önce Slovakya'ya nasıl geldiğimizi anlatsam iyi olacak. Burada da bir danışmanlık firması yardımcı oldu. Eşimle aynı anda gelemedik ama işleyiş şöyleydi. Eşime çalışma izni çıktıktan sonra oturma iznine başvurduk, ikimize de oturma izni çıktı ancak o izin Slovakya'da yapıştırılacaktı pasaporta. Bunun için konsolosluk da ülkeye girebilmemiz için 1 aylık bir vize verdi. Ülkeye girdikten sonra yabancılar polisine gidip oturma iznimizi yapıştırttık. Ancak burada bir husus var. Oturma izni başvurularında ikamet adresi gösterilmesi, dolayısıyla önceden bir kira kontratı yapılması gerekiyor. T-Systems için çok sayıda yabancı uyruklu çalışan geldiği için firma yabancılar polisi ile işbirliği içinde çalışıyor. Biz daha gitmeden oturma iznine başvurduğumuz için aslında, gerçek olmayan bir kira ve adres gösterilmiş oldu, sonra gittiğimizde evi tuttuktan sonra oturma izninde adres değişikliği bildirdik.

Polonya böyle bir uygulamayı yapmıyor yada yanlış buluyor olmalı. Temelde çok doğru bir yöntem değil elbette, ancak bir şirket oraya milyon dolarlık bir yatırım yapıyorsa, resmi kurumların biraz yardımcı olmaları beklenir. Nitekim T-Systems sadece Kosice'deki 2000 çalışanıyla bu ülkede bulunan diğer network şirketlerinden çok daha fazla iş yapıyor ve bu yıl da birinci seçilmiş yine. Çoğu Slovak olan 2000 kişiye iş imkanı sağlamış oluyor. Polonya'daki IBM in de benzer şekilde olması muhtemel.

Yazı çok uzuyor ama bütünlük açısından bölmesem iyi olacak. Ben önden vize işlemleri için Cuma günü İstanbul'a geldim. Seyahat sigortası ve Cem başvuru sırasında eşime bakacağım diye bir dilekçe vermesi gerektiği için, maaşını göstermesi ve varsa banka hesap dökümü gerekiyordu. Vakit kaybetmemek için Cts ve Pazar güneri bankanın açık şubesini bulup oraya gittim. Çok daha önceden eşim bana banka ve resmi işlemler için noter tasdikli vekaletname bırakmıştı. Bu vekaletname ile onun adına olan hesapta ne kadar para olduğunu gösteren bir kıytırık belge almamın çok zor olmayacağını sandım, yanılmışım...

Bu vekaletnamede aklınıza gelebilecek, adlarını bile bilmediğim işlemleri yapabilmeme yetki verilmiş, madde madde yazıyor, ama açıkça "hesap dökümünü gösteren belge alabilir" yazmıyor diye bana bir çıktı veremiyorlarmış. Tam üç gün bunun için uğraştım. Yok genel müdürlüklere soruyorlar, ne yapacaklarını bilemiyorlar, her biri farklı yönlendiriyor, resmen delirdim. İlk zamanlar hava da soğuk ve yağmurluydu yollarda rezil oldum. En sonunda vekaletname yine işe yaramadı, Cem Slovakya'dan eşim belgeyi alabilir diye faks çekti, onun üzerine verdiler.

Pazartesi mesai bitimine doğru belgeyi aldım, o gün yine konsolosluğa birşey sormak için telefon etmiştim, sekreter bayanın bir anda aklına gedi, Cem 1 yıllık vizeye başvurabilirmiş ama ben 1 yıllık değil 3 aylık schengen vizesine başvurabilirmişim. Hoppala nerden çıktı şimdi bu, çünkü 3 aylık vize hamile olduğum için riskli. Eğer üç ayda oturma iznim çıkmazsa doğuma yakın sınır dışı edilirim, ne yaparım o zaman bilmiyorum. Dediler ki eğer vize bitiminden 45 gün önce başvurursak oturma izni için, süre aşsa bile atamıyorlarmış ülkeden. Büyük risk ama hadi bakalım öyle olsun dedik, ertesi gün konsolosluğa gittim.

Bana sıra geldi ve evrakları verdim, incelediler belgeler eksik dediler. Sayıyorum şimdi sıkı durun. Önce eşimin pasaportu yokmuş o olması lazımmış (fotokopisi vardı, biz vize çıkınca teslimat sırasında yapıştırırlar sanıyorduk). E telefonda demiştiniz oluyor diye. Ama o öyle dememiş pasaportla gelecekmişim. Dedim eşimin pasaportunu alırsam o nasıl gelecek sonra Slovakya'dan. Kabul etmediler tabi yanlış yönlendirdiklerini.

İkinci eksik belge benim Türkiye'de nerede çalıştığımı gösteren belgeler. Hiç bahsetmemişlerdi, işte neyin nesiymişim bilmeleri lazımmış.

Üçüncüsü ise en komik olan Polonya'ya nasıl gideceğimizi gösteren belge. Uçak bileti yada tren bileti vs. Biz uçakla gitmeyeceğiz ama vize almadan uçak biletinizi almanız gerekiyor, eğer olurda vize çıkmazsa bilet yanacak olsun önemli değil, küçük bir ayrıntı bu. Tövbe yarabbim ama bizim durum daha komik. Dedim uçakla gitmicez, karayolu ile gidicez. O zaman ülkeler arası seyahat kurallarına uygun olması için, hangi araçla gideceksek o aracın, ruhsat, sigorta vs belgeleri, sağlık durumunu gösteren belge gerekiyormuş. Dedim arabamız yok, bir nakliye yada ticari araçla, otobüsle falan gidicez, hangi araçla gideceğimizi nerden bileyim. Yok illaki lazımmış. Almadılar başvuruyu, zaten Cem de eğer zorlarlarsa hiç uğraşma vazgeçeriz demişti.

Sonra Cem IBM'e yazdı vize vermiyorlar diye, adamlar şaşırdı nasıl olur vs, zorlayın dediler. Artık ben uğraşmayı bıraktım eşim Slovakya'dan konsolosluğu aradı. Araç belgesi gösteremeyeceğimizi bildiren bir dilekçe yazmamız yeterliymiş ve eşim de Tr'ye gelince müracatını yapacak pasaportuyla, onunki hemen bulunduğu sürede çıkacak. Ben de ondan 3-4 gün önce başvurumu yapacağım, çalıştığımı gösteren belge de alırım dedim bir hafta sonra yeniden gittim. Bu sefer telefonla kesin konuştular ya rahatım olacak diye.

Yine sıra geldi belgeleri verdim, tek tek incelediler sonra pasaportumda Slovakya'ya ait oturma iznimi gördüler. Daha bir yıl zamanı olduğu için, bizim size vize vermemize gerek yok, bu oturma izni ile 90 güne kadar (schengen de 90 gün ya) kalabilirsiniz dediler. Bunu daha önce akıl edememeleri ayrı hikaye, dedim ki biz sizden vizeyi alınca Slovakya'ya döneceğiz, eşim işinden ayrılacak, bu oturma izni işinden ayrıldığı anda iptal oluyor çünkü çalışmaya bağlı. Eğer vize vermezseniz ben nasıl gidicem Polonya'ya. Dediler biz bunu bir araştıralım, Pazartesi günü de eşim başvuruya gelecekti, onla beraber alırız senin başvurunu dediler. Biz de o zamana kadar öğrenmiş oluruz. Ama dedim uçağım çarşamba günü, pazartesi başvurursam çarşambaya yetişir mi? Yetiştiririz dediler. Çıktım.

Pazartesi oldu, beraber gittik bu sefer. Cem daha önce araştırmış, oturma izni varken vize alınabiliyormuş, ama başka bir ülkeden yine oturma izni alınamıyormuş. Onlar da ısrarla oturma izni pasaportta yapışıkken vize veremeyeceklerini söylüyorlar. Ancak eşimin vize başvurusu 1 yıllık ya onunki oluyor, benimki 90 günlük diye olmuyor, e bana da bir yıllık verin onu da vermiyorlar. İllaki Slovakyaya gidip önce işten istifa etmesi, oturma iznini sonlandırması, ardından Türkiye'ye gelip vize başvurusu yapmamızı, sonra ordan Polonyaya gitmemizi söylüyorlar. Cem de diyor ki bana vize verip veremeyeceğinizden emin olmadan nasıl istifa edeyim, ya işsiz kalırsam. Diğer yandan onca eşya ile Türkiye'ye dön, belirsiz bir süre bekle, yeniden Polonya'ya taşın, bunun masrafları bir yana hamilelik var, zırt diye her istediğini yapamıyorsun. Cem sinirlendi belgelerini geri istedi, başvurmuyorum ülkeniz sizin olsun dedi ve defteri kapattık.

Sonra da ben derin bir oh çektim. Olayın belirsizliği beni daha çok geriyordu, orada doktor / hastane arayışları olacaktı, bebek nasıl etkilenecekti vs. Şimdi IBM duruma şaşkın ve hala yazışıyorlar ama en son ne aşamadalar bilmiyorum.

Aslında burada konsolosluk yanlış yönlendirmeler dışında suçlu değil. Çünkü onların da standart kategorilerine uymayan bir durumdu bizimkisi. Dolayısıyla müfredatın dışına çıkamadılar. Eğer Helo olmasaydı ayrı kalmayı, beklemeyi göze alabilirdik ama bu durumda risk almamayı seçtiğimiz için bu şekilde sonuçlandı. Yani bir süre daha Slovakya'dayız :)

Gecikmiş 22. Hafta Yazısı

2011-12-01T11:44:00.000+02:00

Öncelikle bir önceki yazıma gelen yorumlara nasıl teşekkür edeceğimi bilemiyorum, çok duygulandım ve malesef hala hüzün yumağı şeklinde dolaştığımdan yine ağladım. Dün akşam 11 de Slovakya'ya geri döndük Helo ile. Babamız geçen Pazar günü İstanbul'a geldi ama şimdi de o İstanbul'da kaldı, bu haftasonu gelecek.

Bu seyahatte yapmak için gittiğim işlerin hiç birisi olmadı. Sanki boşu boşuna gitmiş gibi oldum. Üzüldüğüm işlerin iyi sonuçlanmaması değil, onca emeğin ve zamanın boşa gitmesi. Çünkü ailem ve arkadaşlarımla bile doğru dürüst hasret gideremedim, bari o tam olsaydı. Neyse sağlık olsun ne yapalım, ayrıntılarını bir sonraki yazımda yazacağım, şimdi haftalık raporumu yazayım.

22. Hafta yine babamızdan ayrı ve koşturmaca ile geçti. Haftanın ikinci yarısında biraz Helo ile ilgili hazırlıklara zaman ayırabildim. Babannemizle bebek alışverişine çıktık ve annemle de dikiş makinesinde bir şeyler diktik. Aslında annem dikti ben çocukluğumda olduğu gibi onun yanı başında oturup izledim, bir şeyler kestim vs. Bir kaç tane keçe oyuncak diktim akşamları, sadece bir gün arkadaşımla görüşüp hasret giderebildik, sohbet edip, bebeklerimizle ilgili hayaller kurduk.

Beslenme düzenimi yeniden kurmayı başardım ancak öyle aşırı yiyen biri olmadım en başından beri. Arkadaşım, benimle aynı haftalarda hamile olan kuzeniyle kıyasladığında benim onun yanında çok az yediğimi söyledi. Yeteri kadar yediğimi ve dengeli beslendiğimi düşünüyorum ama öyle gün içinde canım durup dururken bir şey çekmiyor. Doyduysam da başka birşey gözüm görmüyor. Sık sık ve az beslenmeye devam ediyorum. Ne kadar kilo aldığım konusu muallak başlangıcını bilmediğim için ama kafamdaki başlangıçtan itibaren sadece 4.4 kg almışım (kıyafetlerle) bu yüzden de memnunum açıkçası.

Helo'nun hareketleri artık iyice belirginleşmeye başladı. Dışardan elle hissedilebiliyor. Gündüz koşturmacalarımdan sanırım, bu bebek gezmeye alıştı. Ne zaman otursam yada yatsam başlıyor tekmelemeye. Ben de evin içinde volta atıyorum yada geceleri uyanıp biraz sallanıyorum, kesmezse geziyorum. Bazen uyuyamamak beni huzursuz etse de, biliyorum ki annesinin sağ olduğundan emin olmak istiyor. Ben nasıl onun hareketini bir süre hissetmezsem deli gibi korkmaya başlıyorum o da öyle hissediyordur diye kıyamıyorum, kalkıp geziniyorum elimle seviyorum, merak etme iyiyiz annecim diyorum. Gündüzleri çoğunlukla uyuyor olmalı. Okuduğuma göre 20. haftalarda, doğduğunda sürecek olan uyku düzeni anne karnında oluşmaya başlıyormuş. Şimdi bu gündüz ben gezerken sallantıdan uyuyor gece ben yatarken uyanıyor ya, doğduklarında bebeklerin gece uyanık kalmalarının sebebinin bu alışkanlık olduğunu düşünüyorum nedense. Acaba gece uyanık kalıp gündüz mü uyumalı?

Bu hafta gece yatış pozisyonlarımı kendi zevkine göre düzenlemeye başladı Helo, sadece sola ve sırt üstü yatmamı istiyor, sağa yattırmıyor. Sanırım pozisyonu hala dikey durumda ancak biraz eğik olmalı. Kafası sağ karnıma doğru, ayakları da sol kasıklarıma doğru yerleşmiş galiba. Sağa yatınca baş aşağı kalıyor oluşundan olsa gerek pek hoşlanmıyor. İyi de bu bebik nasıl ters dönecek bilmiyorum. Tekme attığında mesanenin hemen üzerinde hafif solda hissediyorum. E haliyle annesinin tuvalet meselelerine müdahale etmiş oluyor :) Tekmelerin bağırsaklarıma yaptığı masajlardan olsa gerek genelde zorlandığım tuvalete çıkma eylemi kolaylaşmaya başladı. İçeriden çalışıyor boş durmak yok :p

Kendimi rahatsız hissettiğim pek bir durum yok. Sadece en başından beri devam eden üzüldüğümde yada stres olduğumda midemde oluşan yanma ve huzursuzluk. Helocum annesini uyarıyor ama hala akıllanmış değilim. Tr de bulunduğum tüm süre boyunca, önceden dile getirdiğim şen şakrak hallerim gitti, yüzümde hep bir üzüntü ve gözlerimde damlamaya hazır yaşlar oldu. Zaman zaman içimdeki hareketlere bile sevinmek gelmiyordu içimden. Bugünden itibaren yeniden kendimi iyi hissetmek için uğraşsam iyi olacak. Çünkü bebekler annelerinin tüm endişelerini algılıyor ve onun üzgün ve mutsuz bir bebek olması en son isteyeceğim şey.

Benden mail bekleyenlere

2011-11-23T07:45:00.001+02:00

Nerden baslasam bimiyorum. İlk defa istanbula geldigime bu kadar pisman oldum. Bu yaziyi okuyan ablalarim uzulecek ama oyle stresli gunler geciriyorum ki, pismanligim ondan. Bazi resmi isler icin gelmistim, hic birsey yolunda gitmedi ve geldigimde beri hergun deli danalar gibi kosturuyorum. Sabah evden cikiyorum aksam giriyorum, her gun birkac ilce degistiriyorum. Annemlerde kalmama ragmen annemin evine cok yakin oturan arkadasimi daha hic goremedim, onu da uzdum. Fiziksel yorgunluk umrumda degil, keske aksilikler olmasa sinirlerim cok yiprandi. Gecen gun vapura yetismek icin resmen kostum, hizli yurume degil, ardimdan kapi kapanip da kendime geldigimde ne yapiyorum ben dedim, kocaman gobekle kostugumu bile unutmusum. Malesef bes ay bitmemesine ragmen herkes gobegimin yedi sekiz ay buyuklugunde oldugunu soyluyor : (

Sinirledigimde hic sucu olmamasina ragmen hincimi esimden cikariyorum, yanimda olmadigi icin, bir sihirli degnek ile hayatimi kolaylastirmadigi icin, nasil olacaksa.

Okula da gitmem gerekti sik sik, ama hic birsey yolunda degil. Oyle uzuldum ki yine, ne olacak hic bilmiyorum. Seytan kulagima bin turlu nane fisildiyor ama esim ve ailemin hatri icin kovuyorum, ne zaman patlayacagim bilmiyorum. Cok umutsuzum.

Bu kosturmacalarin hic biri bebek icin degil, ona ne birsey aldim henuz, ne de eskisi gibi ilgilenebiliyorum onunla, beslenmem bile bozuldu, umarim iyidir.

Beni en cok geren ise icine dustugum durum. Sadece blog icin benden cevap bekleyenlere degil, macaristandaki hocama karsi da sozunu tutmayan, guvenilmez biri gibi oldum. Uc gecedir bunun yarattigi sıkıntıdan uyuyamiyorum, bu gece de sabahi edince, b yaziyi yazmaya karar verdim. Oysa bu ben degilim, baskalarina karsi sorumluluklarim hep kendimden once gelmisti. Sanki kontrol edemiyorum hic birseyi. Aklima semsin mevlanayi meyhaneye gondermesi geliyor, kendinden hic beklenmeyen bir duruma girmeye zorlanmisti, bende oyle hissediyorum, sanki bir sinavdayim, allah sonunu hayir etsin.

İnternete girme konusunda hem zamansizliktan hem de baglanti sebebiyle sorun yasiyorum. Cep telf na aldigim gunluk/haftalik internetle gayet yavas bir baglantim var, abartmiyorum su anda bu yaziya basladigimdan itibaren 34 dakka gecti. Mail kutumda 200 lrde olan mesaj sayisi suan 800 u gosteriyor. Biliyorum bir kismi spam ama spam olmayanlari farkedemiyorum, kafami toplayamiyorum.

Simdi bunca sey yazdin sonuc ne diyeceksiniz, verdigim sozleri tutmak istiyorum ama ne desem bos. Hic birsey bilmiyorum, herhalde bir hafta sonra donunce ancak yeniden toparlanabilecegim : /

21. Hafta, Yoğun Günler

2011-11-21T15:57:00.000+02:00

Geçen hafta ne kadar sevinçli ise benim için bu hafta o kadar sıkıntılı geçti. Giriştiğim işlerin sürekli aksilik çıkarması, bazı kişilerin tepkileri, koşturmacaların getirdiği yorgunluk... Sinirlerim öyle yıprandı ki, ağlamamak için zor duruyorum bütün gün.

Yine de hayatımdaki bütün bu aksilikler, depremzedelerin yaşadığı sıkıntıların yanında öyle ufak kalıyor ki, sürekli kendimi telkin etmeye çalışıyorum. Ne olacak işler planladığım gibi gitmediyse, hayatımda anormal değişiklikler yok sonuçta, elbet zamanla herşey yoluna girer. Bunları düşünürken anladım ki ben rutinlerime çok bağlıyım. Genelde uzun vadeli planlar yapamam, korkarım ama günlük planlarıma öyle bağlıymışım ki, rutinlerim bozulunca dengem altüst oldu. Diğer yandan bir çocuk sahibi olmak demek, tamamen plansız bir hayata merhaba demek aslında. Bu yüzden en azından bu takıntımı hafifletmeye yönelik çalışmalarda bulunmalıyım diyorum kendime.

Bu hafta nihayet detaylı tarama testimiz oldu, dört gözle bekliyorduk zira hem sağlığını hem de hala netleşmemiş olan cinsiyetini merak ediyorduk. Çok şükür herşey yolunda, ancak burdaki doktor kendisi bu detaylı tarama testini 23. ve 24 haftalarda yaptığını, benimkinin daha erken olduğu için bu haftada özellikle kalp kaslarının tam gelişmediğini söyledi. Yapılan ölçümlerde normal değerler arasında çıktı her ölçüm ancak şimdi içime kurt da düştü. 24. haftada yeniden yapmalı mıyız acaba?

Helocum cinsiyetini saklama konusunda ise tam bir uzman oldu. Bu detaylı tarama bir saate yakın sürmesine rağmen, yine cinsiyeti göremedik. En son Janka'nın bence kız demesi var elimizde. O da kesin bir sonuç değildi tabi. Bebeğimiz diğer bebeklerin aksine baş aşağı değil de dimdik popo üstü oturuyordu. Poposunun üstüne oturduğundan ayrıntılar görülemedi malesef. Daha hareketlenecek dönecek zamanları olacakmış ama, birçok bebek bu aylarda baş aşağı durmaya başlıyormuş. Bizimki böyle başı havalarda geziyor şimdi sonumuz ne olacak bilmem, eğer dimdik durmaya devam ederse, öncelikli tercihim olan normal doğum hayallerim suya düşecek.

Şimdi Helo'ya şarkı söyleyip duruyorum dönsün diye

Dön bebeğiiiim, dön çaresiiiiz başım...

Tabi herşeyden önemlisi sağlık, o sağlıklı olsun da keyfi bilir ne yapalım :)

20. Hafta, Yolun Yarisi

2011-11-14T22:35:00.003+02:00

Yirminci haftayı geride bırakırken, heyecanım günden güne büyümekte. Turkiye yolculugumuz sebebiyle günler de genelde sakin ve hazırlıklarla geçti. Sali gunu alisverise cikip gereginden fazla dolasinca, diger gunler cikmak istemedim, evde dinlendim.

Aslinda carsamba gunu hayatimda donum noktasi diyebilecegim bir gun oldu. O yuzden 20. hafta benim icin en guzel haftalardan biri olarak gecti. Uzerine yillarca emek verdigim doktora tezimdeki calismayi tez savunmasindan once gonderememis, sonrasinda bir dergiye gondermistim. İlk ciddi calismam oldugu icin insan kendinden suphe etse de buyuk oynamaya karar verip, alanimdaki bir numarali dergiyi sectim. Editorler okuyup degerlendirdiginde, yanlislarim cikarsa da bunu uzmanindan duyup, en kotu ihtimalle hatalarimi gorup duzeltirim diyordum. Dergi populer olunca cevap gelmesi de cok uzun surdu, tam dort ay hergun kontrol ediyordum ki son zamanlarda umudum tukenmis, 3-4 gunde bir bakar olmustum. İste gecen hafta, yakin bir ogrencim& arkadasimla konusurken onun sorusu uzerine baktim, panelde aylardir gormeye alistigim durumum degismisti, kalbim yerinden firlayacak gibi oldu.

Durum gostergesinde kucuk gozden gecirmelere ihtiyac var yaziyordu ama uzerine tiklayip ne olduklarina bakamiyordum ve yaklasik bes saat de bakamadim. Hemen ceme yazdim, o girip okudu ve bana anlatti. Sadece bir kac dergi formati yazim hatasi ( ki onca sayfadan olusuyor) , calismam ozgun ve faydali bulunmus, soylenilen duzeltmeler yapildiginda dogruca basima gidecekmis.

Bilimle ozellikle fizikle ilgili olmayanlar icin bu pek anlam ifade etmeyebilir ancak soyle anlatayim. Bu ilk ciddi makalem ve onlarca makalesi olan proflarin bile bazi uyarilar, duzeltmeler almasi cok normaldir, calismayla ilgili. Calismamin, matematiksel fiziksel veya mantiksal hic bir hatasi yokmus, bu teorik fizik icin anormal derecede iyi birsey ve bunu soyleyen en buyuk dergilerden biri olan bu derginin dunyada cok taninmis benim de cok takdir ettigim bir bilimadami olan bas editoru. Allahim hayallerimin bile otesinde bir sonuc bu. Ustelik bir farki daha var, bu makalenin yazari tek kisiden olusuyor, yani sadece ben ( yazar sayisi 1 den 100 lere kadar degisebilir).

O gun saatlerce agladim ve sukrettim, iki gece boyunca heyecandan uyuyamadim. O kadar uzun senedir bir sonuc almayi bekliyordum ki, tam umidimi yitirdigim anda geldi.

Tabi bu sevincim Heloya da yansidi, kipir kipr sevindi. Sonra cuma gunu uzun bir yolculugun ardindan geldik ve sevdiklerimizle hasret giderdik. Gerci cts ve pazar konsolosluk evraklarini tedarik etmekten bitap dustuk o ayri. Yine cuma gunune daha onceden almis oldugumuz detayli tarama testi de iptal olmak zorunda kaldi, neyse yarin gidicez insallah. Bu sefer cinsiyetini kesin ogreniriz herhalde : )

Bir de siparis verdigim yikanabilir bezler geldi, yavas yavas ihtiyac listemizdeki esyalar olusmaya basladi ya onlar da ayri bir keyif veriyor, minik seylere dokunup da hayallere dalmak ne guzelmis...

Mamavit ve Tommee Tippee

2011-11-08T18:15:00.001+02:00

Burada doktor kontrollerimde nedense hiç bir doktor bana hap konusunda birşey dememişti ve hala da önerilmiş değil. Acaba hamilelik hapları markette dahi satıldığından bu konu annelere bırakılmış bir husus mu yoksa kan değerlerine bakıldığında ihtiyaç varsa mı veriliyor bilmiyorum. Bir sonraki gidişimde sormayı düşünüyorum ama ben en başından beri kendi seçimim olan resimdeki hapı kullandım ve devam ediyorum. Bu hap hamileliğin 9 ayı boyunca ve hatta emzirme süresince kullanılabiliyormuş. İçinde her gün için iki kapsül var biri balıkta olan yağları ve asitleri içeren DHA kapsülü, diğeri de multivitamin kapsülü. İstanbul'da doktoruma gösterdiğimde o onaylamıştı bu hapı.

Bu gün hap bittiği için eczaneden yenisini almaya gittim. Meğer kutuya bir de Tommee Tippee biberon koymuşlar. Biberon alışverişini daha gündeme getirmemiştim ama az çok bilgim vardı BPA Free olması yönünde. Paketten çıkan ürün yenidoğan bebekler için minik bir şişe.

Doğrusu bu markayı bilmiyordum, internetten araştırdım. Doğala daha da yakın sloganı ile üretilmiş ürünler oldukça iyiymiş. Özellikle dikkatimi çeken emzik kısmı oldu ki hiç bir biberonda böyle görmemiştim. Aynı anne memesi gibi dizayn edilmiş ve ayrıca anti-kolik özelliği varmış. Şimdilik kullanmadığım için görüş bildiremeyeceğim elbette.

Bebeğin mümkün olan en uzun süre boyunca anne sütü almasının önemi tartışılamaz. Tabi bunu emzirmek yoluyla yada biberonla yapmak mümkün. Ancak ten teması da olduğu için emzirmenin yerini hiç bir biberon tutamaz. Fakat arada bir bebeğin beslenmesi işini babanın da yapması gerektiğini düşünüyorum. Eşimle de konuştuk günde bir kere onun beslemesi, ilgilenmesinin iyi olacağına karar verdik. Belki sabahları işe gitmek için kalktığı saatlere denk gelen bir besleme döngüsünü o alabilir ve ben de biraz daha fazla uyuyabilirim :) Kısmetse yani.

19 Hafta, Ufukta Başka Bir Ülke

2011-11-07T11:30:00.004+02:00

Bugün itibariyle 19. haftayı bitirip 20. ye başladık. Geçen hafta boyunca genelde evde idim, tabi sık sık yürüyüşe çıkıyorum. Bu günlerde hava soğuk olmasına rağmen esintisiz ve pırıl pırıl güneşli. Kemiklerin gelişimi için de mümkün olduğu kadar D vitamini almak için güneşli günleri kaçırmamalıyım. Malum önümüz kış. Gerçi buralarda karlı havalarda bile güneş yüzünü gösteriyor.

Bu hafta gece uykularım geri geldi. Sanırım yastık kullanmaya başlamamın etkisi oldu. Yan yattığımda üstte kalan bacağım ister istemez öne doğru düşüyordu bu da karnımın sıkışmasına neden oluyormuş. Bacaklarımın arasına ve göbeğin altına yastık koyduğumda bacağım düşmüyor ve rahat ediyorum. Böylece daha iyi uyuyabildim.

Kendimi bazen abuk subuk davranışlar yaparken yakalıyorum. Elime kaşık alıp şarkı söylemek, göbek atmaya çalışmak gibi. Bir de bazı şeyleri unutuyorum yada saçma sapan laflar ediyorum. Farkedince de bolca gülüyoruz haliyle.

Dün akşam içinde harf şehriyelerden olan çorbadan içiyorduk. Kaşığımıza gelen harflerden isim türetmece oynadık eşimle, daha isim bulamadık bebeğe düşünüyoruz işte. O kadar komik isimler çıktı ki, gülmekten çorbaları püskürttüm ağzımdan. Bir de uluslararası isim olsun diye uğraşıyoruz, telaffuzu kolay olsun, başka komik anlamlara yorumlanmasın gibi. Buse ismini düşündük mesela ama sonra vazgeçtik Bus-e (e otobüsü) olarak yorumlanır diye. Bakalım nasıl karar vericez. Benim beğendiklerime Cem bir bahane buluyor onunkilere ben, kendi aramızda bile Helo diyorum artık, yapışıp kalacak bu isim, göbek adı Helo olsun bari :p

Yine bu hafta içinde Cem ilk defa bebekle uzun uzun konuştu. Doğrusu ben bile o kadar konuşmadım. Daha şimdiden anlaşma yaptılar içerde, bana karşı birlik olacaklarmış. Bazen bazı şeyleri çok kuruntu yapıyorum, eşim de bana kızıyor, işte bunun için daha sonra birlik olup bana kızacaklarmış :)

Geçenlerde çıktığım uzun yürüyüştee 10 derece hava olmasına rağmen önüm bağrım açık ve ince kıyafetlerle dolaşmıştım. Sanırım o zaman midemi üşütmşüm, iki gün boyunca ne yesem gırtlağıma gelmiş şekilde dolaştım. Ama sonra aklıma geldi nane limon çayı yapmak. Annem olsa hemen hatırlatırdı ama ben daha o kıvama gelemedim. Neyse yapıp içtim geçti. Tabi bu akılsızlığıma da hayıflandım bolca.

Ve son bir haber bu hafta gelişen... Bizim bebik gezgin olacak diye yazıyordum twitterda zira şimdiden 3 ülke gördü, kaç kez uçtu, yakında yine uçacak. Temmuz ayından beri beklediğimiz bir haber vardı. Bu haber geçen hafta geldi, biraz daha kesinleşti. Karşı taraftan bekleniyoruz bir engel kalmadı. Şimdi tek yapmamız gereken vize almak o da sorunsuz olursa, 1-1,5 ay içinde yeni bir ülkeye taşınacağız ve kısmetse muhtemelen doğum da orda olacak. Vize işlemleri için yine Türkiye'ye geliyorum. Umarım yolunda gider ama artık herşeyin hayırlısını diliyoruz ikimiz de, eğer bu değişiklik minik ailemiz için hayırlı olacaksa olsun.

18. Hafta Cinsiyetimizi Öğrendik Galiba :)

2011-11-06T15:53:00.003+02:00

Bugün taslaklarimdaki bu son yaziyi da yayinlarsam normal zamana yetismis olacagim yuppi. Bundan sonra Pazartesi gunleri haftalik yazilar olacak (tabi yarin da) arada da baska seyler yazarim belki.

****
Yazim tarihi: 2 Kasim

24-30 Ekim tarihlerini kapsayan 18. haftamızın ennn önemli gelişmesi ayın 24 ündeki doktor kontrolümüzdü. Janka bizi bekliyordu ama saat kaçta olduğunu bir türlü hatırlayamıyordum. Sabah makul bir saatte kalkar gideriz dedik ve gittik. Giderken hamile kartımın ufak bir bölümünde, daha önce görmediğim randevu tarih ve saatlerini yazdığını görmüştüm. O saate göre geç kalmış durumdaydık ama napayım, acele etmedim yine de. Diğer randevuların geçmesini bekledik ve sonra bize sıra geldi. Bu sefer yine idrar örneği verdim, ne için bilmiyorum.

Doktor hem vajinal hem de usg muayne yaptı. Bebeği uzun uzun gördük. Daha doğrusu Cem gördü, doktor ona anlatıyor ben de Cemin yüzünü büyük bir heyecanla okumaya çalışıyorum. Neyse sonunda cinsiyetini sorduk o da biraz daha ayrıntılı baktı ve bana göre KIZ dedi. Tam kesin cinsiyet 20. haftadaki detaylı taramada belli olacakmış. Cem de bir anlığına kız olduğunu görmüş. Sonra bize usb ile resim ve videolar verdi. Ancak bu görüntüler normal ultrason görüntüleri, bir de 3-boyutlular var ya hani onlardan değil. Oysa türkiyedeki muaynelerdeki tüm görüntüler 3-boyutluydu.

Dönünce hemen yakınlarımıza haber verdik. Burdaki yazılarda da belirttim nedense içime hep erkek doğuyordu, sonra kendime kızdım nasıl anneyim hissedemedim diye. Şimdi eşim hala diyor daha kesin değil diye ama sanırım bu sefer hissediyorum kız olacak. Karnım da başlangıçta sivri gibiyken, cinsiyeti öğrenmeden birkaç gün önce aynada kendime bakıp da " aa karnımın şekli değişti galiba kız bu" demiştim.

Cinsiyet konusunda gerçekten özel bir tercihim hiç olmadı ama kız çocuktan biraz korkuyordum ne yalan söyliyeyim. Sanki çevremde gördüğüm kız çocukları öyle süslü öyle bilmiş şeyler ki, çok sade ve erkek mantıklı bir kadın olarak kız çocuğunu süsleyip püsleyemem, onun ihtiyaçlarını karşılayamam gibime geliyordu. Ama sonradan düşündüm, tamam son yıllarda kendimi salmış olabilirim (tez ve iş sıkıntıları gibi birçok nedenim var) ama ben de zamanında bulunduğum ortamların en kokoşu, sonra kız yeğenlerimin saçlarını şekil şekil yapan, arkadaşlarımın ve akrabalarımın moda makyaj konularında destekçisi ben değil miydim? Üstelik hamileliğimin başından beri bir kokoşluk gidiyor sormayın. O zaman ben kız çocuğa da yeterim herhalde dedim ve konuyu kapattım.

Şimdi buraya yazınca ne saçma geldi bak. Birkaç gün önce ne anlamlı yazılar yazmışım dert ettiğim şeylere bak. Üstelik çok daha önemli konular var. Ancak bunları da düşündüğümü inkar edemem, aklıma gelen binlerce konudan biri bu konu da.

Annemlerin 5. torunu olacak Helo. İki kız ve iki erkek torunun ardından kız ya da erkek diye onların da bir tercihi yoktu ama en son kız bebek sevmemizin üstüne 12 yıl geçti. Zaten erkek bebeğimiz de şu an tam lokumluk çağında.

Kayınvalidemin tarafında ise ilk torun olacak, eşim de iki erkek kardeş olduğu için babannemizin kıza çok sevineceğini biliyorum. O da sağlıklı olsun cinsiyeti farketmez diyordu ama en başından beri içine kız doğuyordu, ne kadar temiz kalpliymiş annecim.

Haftanın geri kalanında Van'daki deprem haberlerinden pek keyifli geçmedi. Genelde evdeydim, arada dışarı çıktık, ders çalışmaya çalıştım. Bu hafta deli gibi portakal yedim ve uykusuz gecelerim başladı.

Geceleri bebeğin hareketini hissetmeye başladım. İlk başlarda mide guruldaması gibi birşey hissediyorum, tam emin olamıyorum o mu diye ama bu günlerde artık ayırt edebiliyorum. Gece bir o yana bir bu yana dönüp duruyorum, aslında bir rahatsızlığım yok, nedense uyanıyorum ve tekrar dalamıyorum. Bu anlarda da hareketlerini hissetmeye başladım işte. Tek tek hareketler değil de hareket grubu gibi. Gündüzleri ben de hareket ettiğim için sanırsam ayırt edemiyorum fazla.

Çok beğenerek okuduğum kitapta (daha sonra ayrıntılı bahsedeceğim) içerde annenin hareketlerine alışan bebeğin, anne hareketsiz kaldığında bunu tehdit olarak algıladığını (acaba anneme bişey mi oldu neden hareket etmiyor diye korkuyormuş) ve bunun üzerine tekmeleyip annesinden tepki gelmesini beklediği yazıyordu. Bu açıdan düşününce gece sık sık uyanmak, şikayet edilecek bir durum olmaktan çıkıyor. Sonuçta bebek annesinin ve dolayısıyla kendisinin hayatta olduğunu bilmek istiyor.

Akşamları yatmadan önceki rutinimiz oluştu. Önce hapları ve sütümüzü içiyorum, sonra yatıp teteskopla dinliyoruz Helo'yu. Ardından babamız göbüşü kremliyor. Sonra uyuyoruz, daha doğrusu Cem hemen dalıyor da ben artık ne zaman dalabilirsem.

Çabucak uykuya dalmayı öğrenmem lazım :/

tam tekme atmak uzereyken :) Burada ayaklar gözükmüyor, sadece kafa ve gövde.

Kendi Uydurduğum Çocuk Şarkısı

2011-11-05T14:03:00.004+02:00

Resmi gecen gun yuruyuste cekmistim

Yıllar once yegenlerime soyledigim uyduruk sarki aklima geldi dun. Bunu ya Eda (su an 12 yasinda) ya da Emre icin (su an 9 yasinda) uydurmustum tam hatirlamiyorum, ama daha yakin oldugu icin sanirim Emre'nin beni bayiltana kadar soylettirdigini hatirliyorum. Aslinda oyle aman aman bir sarki degil ama sayilari ogretmek amaciyla uydurmustum ve cok da ise yaramisti.

Sarkinin basinda onar onar yuze kadar sayiliyor. Su an yine tam emin olamiyorum ama Emre zaten yirmiye kadar saymayi biliyordu. 2-2,5 yaslarinda (belki de 3 tam emin degilim) bu sarkinin etkisiyle birgun tuvalette isini yaparken (ablam da yaninda) birden baslayip sayilari birer birer yuze kadar saymis, ablam da hemen beni aramisti. Cunku sayilari ogretmek gibi bir girisimimiz yoktu zaten ama sarkidan onar onar saymayi ogrendigi icin ardindan kendi kafasinda nasil birer birer sayacagini yorumlamis ve tek seferde birden yuze kadar yanlissiz saymis. Yine dedigim gibi tam yasi ablam daha iyi biliyordur ama 3 bile olsa o yas icin iyi bir gelisme sanirsam :)

Simdi aklima gelince hem unutmamak adina hem de belki yeni konusmaya baslayan bebek sahibi annelere fikir olmasi acisindan yazayim diye dusundum. Tabi isteyen baska versiyonlarini da uretebilir. Benim sarkimda cadilar oldugu icin cok seviyorlardi. (hah simdi hatirladim, Eda Sihirli Annem dizisini cok seviyordu kucukken, onun icin boyle cadili uydurmustum, dizinin yapim yili da 2003 mus, muhtemelen o yil icinde soyluyordum)

Sarki soyle

Ooon yirmi otuz kıııırk
Elli altmis yetmis seksen doksan yuz
Dere tepe duz
Ordek suda yuz
Yuz babam yuuuuuz (sesi azaltarak burda bir duraksama)

Yuze yuze gittim
Bir eve geldim
O evde cadi var
Burnunda da beni var
Kafasinda sapka
Bana oyle bakma
Yerim seni yerim seni
Hapur hupur yerim seniiiiiii

Sarkida soylerken uzattigim yerleri yazida da uzattim, ikinci bolumu de nispeten heceleyerek tekerleme gibi soyluyordum. Sarkiyi soylerken kollarimla yuzme hareketleri yapmak ve cadinin burnunu benini sapkasini tarif etmek, en sonunda da yerim seni bolumlerinde cocugu minciklayip gidiklamak ve isirmak kahkahalarla gulmelerine sebep oluyordu :)

16. ve 17. Haftalar Cinsiyet Öğrenme Çabaları

2011-11-04T10:17:00.001+02:00

Hala gerçek zamana yetişemedim, o yüzden aralıksız yayınlıyorum taslakları. Yaklaşan bayramınızı en içten dileklerimle kutluyorum. Mutlu bayramlar...

Yazım tarihi: 25 Ekim

10-16 Ekim ve 17-23 Ekim tarihlerini içine alan 16. ve 17 haftaları da bitirdik çok şükür. Son iki seferdir hep iki haftalık yazmak zorunda kaldım zira bu haftalarda da Türkiye'de idim ve yoğun günlerim devam etmişti. 20 Ekim günü ise tekrar Slovakya'ya döndüm.

16. haftada arkadaşımın doktora tezi savunması vardı ve bir de üçlü test yaptırmak için doktordan aldığım randevu. Perşembe günü işten erken çıkıp annemle ablamın doktoruna gittik. Bu doktor hamile kalmadan önce kontrollerimi yaptırdığım ve güvendiğim bir doktordu. Ultrasonda Helo'ya baktı ve uzun uzun inceledi. En son 21 Eylülde gördüğüm için çok özlemişim doğrusu. Bir ara cinsiyetine dair erkeğe benzer işaret gördüğünü ama emin olamadığını söyledi, bir an gördüğü için. Sonrasında da bacak bacak üstüne atarak bir eli başına doğru keyif yapan pozlar verdi. Bir daha da göstermedi yaramaz bıdık.

Bu kontrolde üçlü test isteğimi belirttim ama doktor üçlü yerine 4 lü test yapalım daha garanti dedi. Sonrasında acaba neden öyle dedi, yoksa daha pahalı mı diye düşündüm. Bundan başka kullandığım hapları da görmek istedi. Test için ise günü tam anlamıyla dolsun diye cumartesi gününe randevu verdi. Buradaki doktor 16. haftayı sürdüğüm tarihi üçlü test için önermesine rağmen, oradakiler 16. haftanın bitmesini bekliyorlar sanırım. Gerçi sonrasında bunun bebeğin gelişim yaşı ile ilgili olduğunu anladım. Mesela cumartesi günü kontrolde 15+6 günlük iken, bebeğin ölçümlerinden çıkan yaşı 16+4 ve 16+2 gibi değerlerdi (malesef tam neyi ölçtüklerini anlamadım, biri kafa çapı diğeri de vücut çapı gibi bişey olmalı, bunların ebatlarından karşılık düşen tarihi yazıyorlar). Yani Helomuz normal yaşından önde gidiyor, Slovakyadaki doktorumuz da bunu bildiği için o tarihi vermiş olmalı.

Neyse cumartesi günü de tekrar doktora gittik, doktor doğumda olduğu için bir süre bekledik. Sonrasında hızlıca muayne etti, cinsiyetini öğrenmek istiyordum ama bu sefer de eliyle kapadı Helocuk ve doktor da fazla uğraşamadı aciliyetten. Kullandığım multivitamin haplarını onayladı, yanında ayrıca kapsül halinde bulunan DHA ları artık içmeme gerek olmadığını söyledi. Ama ekstra bir demir hapı verdi. Sonrasında da üçlü test için kan vermek için laboratuvara gittim. Sanırım doktor yine telaştan dörtlü test yaptırırız sözünü unuttu ve ben de sesimi çıkarmadım :) Sonuçlar bir sonraki cumartesi günü ben döndükten sonra alabileceğimizi söylediler.

Bu haftanın en güzel günlerinden biri pazar günkü akraba günümüzdü. Normal tarihi gelmemiş olmasına rağmen ben gitmeden önce katılabileyim diye öne alındı ve benim için çok keyifli geçti. Hamile halimle beni ilk kez gördüler, hoş sohbetler ettik ve minik hediyeler ile şımartıldık.

Pazartesi ile başlayan 17. haftamızda Perşembe günü uçuştan önce yetiştirmem gereken işler ile çabucak geçti. Pazartesi işten erken çıkıp eminönünde biraz alışveriş yaptık, unisex birşeyler aldık Helo'ya. Eminönü'nde yapılan bu hamile alışverişleri özendiğim birşeydi. Neredeyse çevremdeki herkes için bir gelenek haline gelmişti. Tam onlar gibi olmasa da bunu yaşamak istedim. Aksi gibi son günlerde havanın çok soğuk olması nedeniyle hızlı bir alışveriş oldu. Çarşamba gününe kadar hergün okulda idim gündüzleri, akşamları da bir arkadaşımla görüşme ve kendi aramızda kutladığımız yeğenimin doğum günü partisiyle geçti. Perşembe sabahı valizimi hazırladım ve öğlen yola çıktım. Akşam 11 sularında babamıza kavuştuk:)

Geldikten sonraki günler genelde evde dinlenme ile geçti. Biraz da dolaştık tabi. Cumartesi günü üçlü test sonucumuzu annem aldı ve sonucun risk taşımayan bölgede olduğunu öğrenip rahatladık.

Slovakya'ya gelirken yanımda annemlerde bulunan klasik tansiyon aletini getirdim. Hergün teteskopla Helo'yu dinlemeye başladım. Bazı anneler bu zamanlarda hissediyormuş ama ben hissedemiyorum ve teteskop ile sesini duyabildim. Şimdi Cem'le her akşam yatmadan önce bir süre bebeğimizi dinliyoruz :)

Kilo ve Beslenme Düzenim, Büyük Konuşmanın Cezası

2011-11-03T11:53:00.006+02:00

Kilo konusunda çok büyük konuşmuşum. Allah da büyük konuşmama kızmış olacak ki hayatımda gördüğüm maksimum kiloda hamile kalmışım.

Genelde uzun zamandır 63-65 kilolarda olan ben (vücüt kitle indeksime göre ideal kilom 58 yani normalde biraz fazlam var), eşimden ayrı olduğumuz ve tezi bitirdiğim sıkıntılı süreçte kilom 68-69 ları bulmuştu. Ancak görünüş itibariyle öyle kilolu biri değil daha çok yapılı biri gibi duruyorum çünkü kaslı bir vücudum var. İnsanlar kilomu duyduklarında biraz şaşırırlardı, nerede saklıyorsun o kadar kiloyu hiç göstermiyorsun derlerdi, sanırım kaslar daha ağır çektiği için böyle.

Bu yaz tatilde öyle yüzmüştüm ki döndüğümde bacaklarım, karnım falan taş gibiydi. Çimdik atar gibi tutmaya çalışırsınız ya derinizi, gerginlikten tutulmuyordu o derece. Neyse ben tatilden döndüğümde İstanbul'daki evde tartıldığımda kilomun 72 olduğunu görüp, şok olmuştum. Ancak yemek yeme ve yememe durumlarında birkaç kilo oynuyor bende. Bu kiloyu kafama takmadım çünkü tatile gitmeden önce başladığım sportif yaşama uyarak kilo verecektim ama tabi o sırada hamile kalmış olduğumu bilmiyordum.

Hamile olduğumu öğrendiğimde çok sevindik elbet ancak kilo gerçeği de yüzüme çarptı. Zira yıllardır hep büyük konuşmuşum. 65 kiloda iken derdim ki, bir on kilo vermeden hamile kalmamalıyım olamaz vs. Şimdi tükürdüğümü yalamakla kalmadım, hayatımda gördüğüm maksimum kiloda hamile kaldım, al gör gününü der gibi. Ancak sonradan bebeğin varlığından o kadar memnun hale geliyor ki insan kaç kilo olduğum umrumda değildi, yeter ki o sağlıklı olsun, kilolar elbet verilir.

İstanbul'daki tartılmadan sonra Slovakya'ya geldiğimde uzunca bir süre kimse kilomu sormamıştı. Zaten hemen kontrollere de başlamamıştım. 11. haftadaki ilk ciddi kontrolde Dr. Janka kilomu sormuştu ben de tam emin olmadığım için 70 dedim, 72'den korkarak. Sonra da 13. haftadaki ikili test maceramızda ilk defa tartıya çıkmıştım. İşte o klinikte tartılana kadar kaç kilo olduğumu, ne kadar aldığımı vs bilmiyordum. Ne doktorlar sordu ve tarttı ne de ben inceledim. Doğrusu karnım dışında hiç bir değişiklik yoktu ama ilk aylarda rahim genişlediğinden ayda 400 gr, 3 ayda 1.2 kg kadar alınacağını biliyordum. İşte kız bana tartıyı getirip de tartıldığımda, kıyafet ve ayakkabılarla birlikte 72.8 kg çıktım. Aman nasıl da sevindim neredeyse oynayacağım sevincimden. Ya baştaki 72 sonradan düştü de ben üzerine kilo aldım ya da İstanbul'daki tartı yanlıştı. Ya da yatmaktan kaslarım eridi yağa dönüştü. Yağlar kaslara göre daha hafif çekiyor.

Bugünlerde hala düzenli olarak kilo takibim yapılmıyor, ama İstanbul'da 3 gün arayla gittiğim iki kontrolde de hem kilo hem tansiyon ölçümü yapıldı. Orada her gidişte yapılıyormuş. 16. haftadaki kontrolde de 73.8 çıktım yine kıyafetlerle. Sevindim elbet çünkü hala fazla kilo almış değilim. Şimdi başlangıç kilomu bilmediğim için ne kadar kilo aldığımdan emin olamayacağım bir gerçek ama insan vücudunu tanır ve hisseder ya fazlalıklarını, ben karnımın büyümesi dışında hiç bir yerimin değişmediğini görüyor ve hissediyorum. Bu yüzden aldığım kilolar sadece bebeğe ve rahim büyümesine gitmiş olduğu için rahatlıyorum.

Tabi bu güne kadar böyle gitmesinde Helo'nun payı büyük. Cem'e de diyorum bu bebek annesini güzel ve bakımlı istiyor anlaşılan. Allah nasip ederse sonrasında da formda olmaya çalışacağım. E Helo bana pek sıkıntı vermedi ben de bebeğimi dinlerim :) Hamileliğimin ilk 3 ayı belirtiler konusunda çok rahat geçti. Yorgunluk halsizlik hissetmedim, hiç uyuya kalmadım, toplamda sadece 7-8 kere kustum (onların da nedenini anladık, duygusal gerilimlerde hemen kusmaya başlıyordum, sonra bebeğim üzülmemi istemiyor diye düşünüp hep kendimi kontrol altına aldım ve kesildi), fazla midem bulanmadı. Tek sorunum sürekli bir mide gazı ve geğirme isteği oldu ve hala devam ediyor.

Bana göre daha ağır bir hamilelik geçiren arkadaşımla konuştuğumda bu iyi durumun bebekten mi benden mi olduğunu bilemediğimi söyledim. Çünkü hepsi birbiryle ilişkili, ben pozitif olduğum için mi (yani ağrı ve rahatsızlıkları gözümde büyütmüyorum -ki normal hayatımda da hep ağrılarımı umursamam, çünkü ağrını düşündüğünde daha çok hissedersin- ) rahat hamilelik geçirdim yoksa bebek fazla etki yapmadığı için mi pozitifim bunu ayırt edemem. Ancak bu dönemde normal hayata göre yine de hiç bir belirti farklılık yok değil, sanırım bunu kabullendiğim için rahattım. Sürekli midemi düşünüp huzursuzluğu hissetsem belki ben de hasta olurdum bilmiyorum.

Yukarıda yazdığım fazla kilolarım uzun zaman boyunca alınmış kilolardı ve çok yemekten değil az yemekten ve öğün atlamaktan kaynaklanıyordu. Birkaç kere denediğim diyetisyen kontrolünde zayıflamalarda günde 7 öğün azar azar yiyerek beslendiğimde metobolizmam çalışmaya başlayarak kilo vermiştim fakat devam ettirememiştim. Neyse hamileliğimin en başından beri beslenme düzenim tam da bu hale geldi. Günde 2-3 saatte bir acıkıyor ve çok az yiyebiliyordum. Mesela bir oturuşta sadece bir kase çorba, sonraki acıkmada salata, sonrakinde meyve gibi... Normalde bir öğünde yediklerim bölünmüş oluyordu. Bu açıdan çok iyi beslendiğimi ve bu yüzden belki de kilo verdiğimi düşünüyorum. Tabi Slovakya'da olmamın da faydası oldu. Çok sık fast food yemiyoruz, genelde ev yemekleri tüketiyoruz, ağır tatlılar yerine nadiren sütlü tatlı ve bol bol meyve yiyorum. İstanbul'daki 24 günlük kalışımda da bu alışkanlığımı arada bozulmalar olsa da sürdürdüm.

Beslenme konusunda tek memnun olmadığım durum su tüketimimdi. Normal hayatında en az 2 litre su tüketen ben (zoraki değil keyifle bayıla bayıla) hamileliğimde su içemez oldum. Şu ana kadar beni tek rahatsız eden şey su oldu. Canım çekiyor, duramıyorum susuz ama ne zaman su içsem midem huzursuz oluyordu. Sonradan suyu lıkır lıkır içmemem gerektiğini anladım, bütün gün elimde şişeyle ufak yudumlar halinde tükettim. Bu durum 3 ay bittikten sonra nispeten azaldı ve bu günlerde tekrar dilediğim kadar dilediğim miktar içiyorum çok şükür.

14 ve 15. haftalar

2011-11-02T10:30:00.001+02:00

Bu hamilelik yazılarımda çenem fazlaca düşüyor sanırım eskisine göre, ancak yalnızlığımdan olsa gerek, kimseyle birşey paylaşamadığım için tüm duygu ve düşüncelerimi dökeceğim tek yer blogum oluyor sanırsam :)

*****
Yazılış tarihi: 10 Ekim

26 Eylül ile başlayan 14. haftamız ve 3 Ekimle başlayan 15. haftamızı tamamladık. Ancak bu sürede İstanbulda bulunduğum için koşturmaktan yazamadım.

27 eylül sabahı erkenden (6,13) treni ile Kosiceden ayrılıp Budapesteye, ardından havaalanına geldim. Öğle saatlerinde kalkan uçak bekleme iniş eve geliş vs neredeyse 12 saat bir yolculuktu. Genelde oturarak geçse de yolculuk insanı yoruyor. Ardından tabi hemen ertesi gün işe gittim.

İstanbul'a geldiğimden itibaren gerek okulda gerek evde, çevremdeki insanların ilgileri beni çok iyi hissettirdi. Çünkü daha önce sadece eşimden gördüğüm ilgi -her ne kadar çok da olsa- insan biraz şımartılmak istiyormuş. Yine de kimseleri yormak bana hizmet etmelerine izin vermek istemedim. Zaten kendime dikkat ediyorum ama, ne yapacaklarını bilemeyenlere ben sadece hamileyim hasta değilim dedim.

Bu güne kadar göbeğimde ekstra bir büyüme olmadı, var olduğu kadarki kısmı haraketlerime biraz engel olsa da enerjim, kıpır kıpırlığım devam ediyor. Artık ikinci trimeistere girdiğimiz için ise çok daha rahatım. Ancak bu rahatlığımdan memnun değilim çünkü önceki zamanlarda ortaya çıkan belirtileri bebeğin dili olarak algılıyordum, şimdilerde uzun süre hiç bir belirti hissetmeyince içime kurt düşüyor.

Tek devam eden şey sık sık yemek yeme isteğim, acıktığımda olan mide gazlarım ve eğer evhamlanırsam midemde hissettiğim sıkıntı. Uzun zamandır ruhsal durumumu kontrol altında tutuyorum ama 6 ekim günü İstanbulun kurtulusu sebebiyle yapılan törenlerden dolayı trafikte saatlerce sıkışınca ve yetiştirmem gereken işlerim de olduğu için inanılmaz gerilmeye sıkılmaya başlamıştım. Midem hemen alarm verdi, Helo beni uyardı. Hemen kendimi iyi hissettirecek şeyler düşünmeye başladım ve geçti.

14. haftanın sonunda pazar günü ablamlarla Haliç sahil gezisi yaptık, bolca yürüdük, oturduk yemek vs yedik. O günün öncesinde hafif boğazım acımaya başlamıştı o günden sonra arttı. Hemen pazt günü doktora gittim ama sistem arızası nedeniyle muayne olamadım, salı günü muayne olduğumda, faranjit olduğumu öğrendim ne yazık ki. Gebelikte kullanılabilen ilaçlardan başladım ve çok şükür kısa sürede iyileştim.

Geldiğimden beri hergün işe gelmek ve yapmam gereken işler yüzünden günlerin nasıl geçtiğinin farkında değilim. Şu an o kadar uzun geliyor ki yaşadığım günler, her gün birşey yaptım, bir iş bitirdim ve hala yapacaklarım da var. Cem'i çok özledim ama moralimi yüksek tutuyorum, dönünce beraber paylaşacağımız çok şey olacak ama burdaki ailemi uzun bir süre göremeyebilirim.

Bu haftalarda bebeğin durumunu öğrenmek adına hiç bir şey yapamadım. Slovakyadaki doktorum burada olduğum zamana denk gelen 3 lü tarama testini yaptırmamı salık vermişti. Faranjit sebebiyle kadın doğum doktoruyla görüştüğümde (ona hapları onaylatmak ve durumumu açıklamak için), ikili testin sonuçları iyiyse üçlü test istemediklerini söyledi. Test sonuçlarım iyi olmasına rağmen Janka'nın istemesi yüzünden ben de yaptıracağımı söyledim ve önümüzdeki perş günü için randevu aldım. Bu randevuda cinsiyetini de öğrenmeyi umuyorum, zira hem çevremdeki insanların tahminleri, hem de gitmeden önce birşeyler almak istediğim için cinsiyetini merak eder oldum. Her ne olursa olsun benim için çok önemli değil ama özellikle kıyafetlerdeki çok belirgin farklar yüzünden cinsiyetini öğrenmek istiyorum. Helocum bize kendini gösterirse ve fırsat bulabilirsem biraz bebek alışverişi yapmak istiyorum ama bir yandan da daha erken olduğu için tedirginim. Neyse bakalım zamanı gelince düşünürüz.

Geldiğimden beri hep annemde kaldım, kendi evime hiç gitmemiştim. Geçtiğimiz cumartesi günü önce babannemizi ziyaret ettik Helocumla, sonra da biraz evime uğradım. Anne bebek vapur keyfi yaptık hava da çok güzeldi, içimden İstanbul'u anlattım bebeğime. Ancak cenaze sebebiyle (başbakanın annesi, evim Karacaahmet mezarlığına çok yakın), Kadiköyden eve giderken araçlar farklı yöne yönlendirilmiş olduğu için inmek zorunda kaldım ve uzunca bir yol yürüdüm, ayaklarıma kara sular indi, sıcak ve çantam bir yandan, bayağı sinir oldum ama evimize gelince dinlendim, birkaç parça eşyamı alıp yine annemin evine yollandım. Sabah dokuzda evden çıkmış akşam hava karardıktan sonra (7,5 suları) girmiş, saatlerdir yollarda olmaktan dolayı cıcıcğım da çıkmıştı.

Dün yani, pazar günü hava da yağmur yağarak benim dinlenmeme vesile oldu, bütün gün evde dinlendim. Bugün ise yeni haftamıza iyi bir şekilde başladık. Şu saatlerde karnının acıktığını zillerle duyuran Helocuk yüzünden daha fazla yazamayacağım için satırlarıma son veriyorum.

Anne-Baba Olmaya Manevi Hazırlık

2011-10-31T11:54:00.006+02:00

Evlenirken yapılan hazırlıklar dahilinde eşimle hemfikir olduğumuz bir konu vardı, çiftler evliliğe hazırlığın ev eşyaları almak ve düğün hazırlıklarını tamamlamaktan ibaret olduğunu sanarlar ancak en önemli hazırlık aslında manevi yönden yapılmalıdır. İki kişiyle yaşam, ailelerle dengeli ilişki kurmak, fedakarlık vs gibi konular üzerine. Buna kendini hazırlamayan ya da konuşmayan çiftler için büyük değişime uyum sağlamak daha zor olabiliyor.

Anne-baba olurken de durum buna benziyor. Çift bebeği ne kadar çok istiyor olursa olsun, istemek buna hazır olduğunuz anlamına gelmiyor. Yine bebeğin sevinciyle, giysiler eşyalar alınıyor, çocuk yetiştirme ile ilgili kitaplar hatmediliyor ama anne ve baba iç dünyalarına yolculuk yapıp manevi olarak hayatlarını tamamen değiştirecek olan yeni duruma hazırlanmayı ihmal ediyor ya da yeteri kadar önem vermiyor. Tabi bunu yapanlar da olabilir, benim amacım biraz bu hususa dikkat çekmek.

Hamile kalmadan önceleri dışardan baktığımda bu dokuz aylık dönemi çoook uzun bulurdum. Keşke daha kısa olsa bebek hemen doğsa derdim, ama şimdi bu sürecin hazırlanmak için gerekli olduğuna inanıyorum. Birçok gebelik günlüğünü okuduğumda genelde annelerin, bebeğin fiziksel gelişimlerinden, hamilelikte kendilerinde oluşan fiziksel değişimlerden, aldıklarından yaptıklarından bahsettiğine şahit oluyorum. Elbette bunlar harika değişimler, ben de yaşıyorum ve yazıyorum. Ancak duygusal dünyasını paylaşan pek olmuyor. Bunların olmadığını söylemek imkansız, belki de toplum olarak iç dünyamızı fazla konuşan kişiler olmadığımızdan. Düşünsenize birkaç kişi bir araya geldiğinde ne konuşuyoruz, duygusal yönlerimizi ancak ve ancak depresif durumlarımızda bir arkadaşımızla paylaşıyoruz. Demek istediğim duygularımızdan kaçtığımız için belki, bloglara da pek fazla yansımıyor bu dönemdeki duygusal gelişmeler. Fakat her anne ilk hamile kaldığı andan itibaren böyle bir sürece de giriyor. Sanırım bazı kişiler bu sese kulak kabartırken, bazıları da çevresindeki oyalayıcı faktörler yüzünden pek fark edemiyor.

Anneler için bu hazırlık hormonlarla da destekleniyor, karnındaki minik bebek bunu tetikliyor ama babalar için durum daha zor. Onlar da ne kadar sürece dahil olursa olsun, anne kadar farkında olamıyorlar. Bu yüzden bana kalırsa babayı manevi olarak hazırlamak anneye düşüyor, konuşarak, sürece dahil ederek, veya kendisine has yöntemler ile.

Bu konuda hamileliğimin başlarında Dr. Hakan Çoker'in sitesinde Anneliğe Doğmak isimli bir makale okumuştum. Bu yazı tamamen benim düşündüklerimi yansıtıyordu. Şu satırlar bana o kadar çok şey ifade ediyor ki;

Doğuma kadar geçen sürenin, bebeğinin büyüyerek dışarıda yaşayacak gelişimi göstermesi için gerekli olduğunu bildiği halde, zihnindeki saat hep çalışır ve bir an önce bebeğinin doğmasını ister. Ama bu arada unuttuğu bir şey vardır. İçindeki annenin de kendini doğumuna hazırlaması gerekir. Bebek doğumda, dünyaya mucizevi bir adım atarken, kadın da artık bir anne olacaktır.

Bunun farkında olmayan kadınlar doğuma kadar geçen bu hazırlanma sürecinde hep bebeklerine odaklanırlar. Onun için yaşamlarına dikkat ederler, onun için para harcarlar, onun için doğum hazırlığı yaparlar. Onun doğumunda her şeyin en iyisi mümkün olduğunca hazır olmalıdır.

Ancak bu arada kendilerini unuturlar ve içlerinde filizlenen anneye de yatırım yapmazlar. Bebek için yapılan hazırlıklara harcanan emeğin bir bölümü, belki de daha fazlası içlerindeki anneye harcanmalıdır.

Bazı Afrika kabilelerinde daha bebek dünyaya gelmeden annelik için hazırlık yapılır. Orada bebeklerin annelerini seçtiklerine inanılır ve bebek isteyen kadın daha doğmamış bebeğine "Beni annen olarak kabul ediyor musun?"diye sorar. Bu dönemde kadın kendini de sorgular ve "İyi bir anne olmak için uygun muyum? Geçmişimden gelen ve bebeğime aktaracağım negatif duygularım var mı?" sorularının yanıtını aramak için kendi içine döner.

Doğrusu benim için hamilelik sürecinin en hoşuma giden yanı bu, içimde hissettiğim bu değişim beni öyle memnun ediyor ki, sürekli pozitif olmayı, duraksamayı, davranışlarımı gözden geçirmeyi, nasıl davranmam gerektiğini hayal etmeyi, şükretmeyi yeniden keşfediyorum. Dönüştüğüm bu yeni insan beni büyülüyor. Ve evet yazıdaki gibi bu dönüşümde bebeğimin yönlendirmesi büyük, benim hareketlerimi duruşumu tepkilerimi o kontrol ediyor sanki ve bana diyor "anne böyle olmanı istiyorum".

Tabi ben de bebek için diğer hazırlıkları yapıyorum, nasıl tutacağım, nasıl emzireceğim, nasıl doğum olacağı gibi konular kafamı meşgul ediyor. Bu konularda da bolca okuyup araştırıyorum ama kendimde yıllardır çalıştığını bildiğim bir yöntem var. Genelde okuyarak, görerek ve yaşayarak edindiğim tecrübeleri & bilgileri kolay hatırlamam, bilinç altıma atarım. Vakti zamanı geldiğinde o bilinçaltımdaki tüm bilgiler harmanlanarak kendime has bir hale gelir ve zihnim onu tam gerektiği anda çağırır. Bu bilinçaltı & güdü karışımı davranışım (yada tepkim) tam benim ihtiyacım olan, bana özgü sonuçtur. Bu yüzden neyi nasıl yapacağımla ilgili şüphe duymuyorum ve zamanı geldiğinde gereğini yapabileceğime inanıyorum. Dolayısıyla bu tip şeyler için endişelenmekten çoktan vazgeçtim.

Maddi hazırlıklara gelince, gerektiği kadar, abartmadan bir alışveriş yapacağım. Öyle her şeyi alayım hissi nedense beni sarmıyor. Çünkü bebek doğduktan sonra onun da karakterine göre olması gerektiğini düşündüğüm şeyleri her an alabiliriz zaten, ıssız adada yaşamıyoruz sonuçta. Dolayısıyla, alacaklar konusunda da oldukça rahatım.

Hamilelikte pozitif düşünceyi destekleyen en önemli davranışlardan biri de şükretmek. Şükrettiğin zaman için huzur doluyor ve olumlu düşünce olumluyu çeker inanışına göre olumlu sonuçlar alınıyor. Ben şükretmeyi unutmamak sık sık yapabilmek için kendime bir hatırlatma objesi aldım. Bu bir emzik, oyuncak yada benim yaptığım gibi giysi olabilir (aşağıda resimde görülüyor, üsttekileri ilk öğrendiğimde almıştım, alttakiler daha sonra alındı ama onu da yanına astım, bunlar sürekli bulunduğumuz odada salonun orta yerinde asılı, gördükçe şükrediyorum). Bence böyle bir obje seçip, onu bir davranışla ilişkilendirmek, tetikleyici bir unsur olarak çok etkili oluyor.

Kısaca özetlersem;

Hem anne hem baba bebeğin doğumuyla tamamen değişecek olan yeni hayata hazırlanmalı, ne gibi değişiklikler olacağını düşünüp, bu değişikliklerde birbirine destek olmayı, sakin kalmayı, kavramları karıştırmamayı, sevgi ve ilgiyi çocuğa hissettirmeyi, duraksamayı... nasıl yapabileceğini düşünmeli.
Hem anne hem baba olaylar karşısındaki alışılagelmiş tepkilerinin (sinirlenme, endişelenme, panik .. vs), bebek doğduktan sonra ona iyi mi kötü mü örnek olacağını düşünmeli, hangi davranışlarının değişmesi gerektiğine karar vermeli. Davranış değiştirmek uzun süren bir süreç olduğu için bence dokuz ay bunun için gayet uygun.
Anne ve baba ev içinde birbirlerine karşı olan tavırlarının bebeğe etkilerini düşünmeli, yeteri kadar ilgileniyorlar mı, birbirlerine sık sık sinirleniyorlar mı, biri tüm işi üstlenmişken diğer oturuyor mu... gibi. Yani bebeğin doğacağı ev onun ihtiyacı olan huzuru ve sevgiyi içeriyor mu?, örnek olmak istediği anne baba modelini yansıtıyor mu?
Ev içindeki huzur sadece anne babaya bağlı değil elbette, ananeler, babanneler, diğer akrabalar gibi unsurlar da göz önüne alınmalı, onların müdahalelerini kontrol altına almak için önceden düşünülmeli, konuşulmalı.

Bu liste böyle uzar gider, neyi nasıl yapmak gerektiğini anneler içseslerini dinleyerek bulacaklardır, çünkü her bebek isteklerini daha doğmadan dile getiriyor.

13. Hafta ve Maceralı Ikili Test

2011-10-29T12:14:00.001+03:00

Yazı tarihi:25 Eylül

Bu haftalık günlükleri uzun zamandır tutmak istiyordum, ancak henüz blogumdan ilan etmediğim için yazmamın anlamsız olacağına karar vermiştim. Ancak sonradan aydınlandım, ben yazar kaydederim daha sonra da yayınlarım diye. Bu kadar basit birşeyi önceden akıl etmemem hamilelik şaşkınlığından olsa gerek. Gerçi bazı yazılar yazdım ama düzenli değildi. Bundan sonra düzenli olarak yazacağım.

Bu hafta genelde sakin ve mutlu geçti benim için. Geçen hafta Szeged'e gittikten sonra geldiğimde braz dinlendim, yarım kalan işlerimden bazılarını bitirdim, tezini bitirmek üzere çalışan arkadaşıma yardım ettim, e tabi bu arada kendi araştırmalarıma çalışamadım ama olsun. Yine de mutluydum.

Bir süredir bu konuda kendimi daha kontrol altında tutabiliyorum. Moralimi yüksek tutarsam mutlu bir bebek olacağını düşünüyorum. Yine eskiden kendime ayırmadığım kadar çok zaman ayırıyorum. Biraz yorulunca hemen dinleniyorum, keyif alacağım şeyler yapıyorum vs. Mesela en sık yaptığım şeylerden biri, yatarken cep telefonumdan mahjong oynamak. Bu oyunu yıllardır oynarım ama bu aralar yoğunlaştı. Oynarken illaki kendimi şarkı söyler halde buluyorum, türkçe şarkıları sevmeyen eşim bile alıştı. Repertuarım ise genelde 90 lı yılların şarkıları çünkü daha sonralardaki Türkçe şarkıları takip etmedim bilmiyorum. Bebeğin anne sesine alışması için konuşması, şarkı söylemesi lazım ya, ben bunu şarkıyla yapıyorum. Zira aman da annecim benim miniğim gibi konuşmaları yapamıyorum. Normal hayatta da böyle samimi konuşmalar yapamayan biriyim malesef. Dolayısıyla bebeğe de daha başlayamadım. Gerçi çok konuşkan biri değilim o da var. Ben de bol bol şarkı söylüyorum işte.

Yavaş yavaş eşimle çocuğun ağzından konuşmaya başladım. Hadi hayatım bebeğin seni sofraya çağırıyo, ya da bebeğimin babası gelmiş gibi laflar. Geçenlerde eşim yine beni kızdırıyordu sataşarak, oğlum babana söyle anneni rahatsız etmesin dedim. Cinsiyetimiz belli olmamasına rağmen ağzımdan "oğlum" lafı kaçıverdi. Bakalım cinsiyeti ne olacak. Bu hafta aldığımız 3-boyutlu ultrason resminde onu erkeğe daha çok benzettiğim için oldu sanırım.

Bu hafta çarşamba günü ikili testimiz vardı. Teste kadar, rüyalar, dualar endişeler beni yedi bitirdi. Sabah erkenden kliniğe gittiğimizde çok komik anlar yaşadık. Bakın anlatayım.

Gittiğimiz klinik özel bir yer, Kosice de bu testler sadece burda yapılıyormuş. daha önce doktorun önerisiyle gidip randevu almıştık. Kliniğin doktorları arasında ingilizce bilen olduğunu biliyorduk ama şansımıza hangisi gelir bilmiyorduk tabi. İki tane sekreter var biri hiç ingilizce bilmiyor, diğeri de anlar gibi oluyor ama tek kelimelik cevaplar veriyor. Neyse bekleme salonunda beklerken, ing bilmeyen bayan birşeyler söylüyor slovakça. Eşim az buçuk bilgisiyle tuvaleti anladı. Bana tuvalete git diyor ama neden bilmiyorum.

Tuvalete gittim acaba test mi yapıcam baktım bardak falan yok. Çişim de az var, yapmadan çıktım. Şimdi biz anlamadık ya bir de bardak verirse naparım sonra. Sonra hiç bişey olmamış gibi beklemeye devam ettik. Sıra bize geldi kadın yine tuvaleti sordu, allahtan bekleyenlerden biri biraz ing biliyormuş, biz de test için mi falan dedik yok öylesineymiş. Anlamadım neden illa tuvaletimi yaptırdı bana. Neyse az da olsa yaptım.

Sonra doktorun odasına girdik ikimiz. Ultrasondan bakılacak bebeğe ve kafa, ense ölçümleri vs yapılacak. Bu sefer ilk defa monitöre doğru yattım (öyle ayarlamışlar) ve bolca bebeği gördüm. Daha önce eşim hep görüyordu ben monitor bana çevrilince bir anlığına. Ay nasıl güzel birşeymiş bebeği görmek. Kıpır kıpırdı elleri kolları, bayıldım mıncıklamak istedim. Bu ultrason cihazı biraz daha gelişmiş olanlardan olmalı. Ayn zamanda büyük bir LCD tv ye çıkış vermişler, eşim de ordan seyretti. Baya uzun süre ayrıntılı şekilde inceledi. Üç boyutlu görüntülerini de verdi, ilk 3 boyutlu resmini aldık bebeğimizin. Boyu 9.9cm olmuş şaşırdım en son gördüğümüzde 3cm.di çünkü.

Ancak burda da komik birşey yaşandı, kadın doktor slovakça durmadan anlatıyor bebeği, şurası bu falan diye herhalde, biz de öyle aptallaşmış şekilde bakıyoruz ama hiç birşey anlamadan tabi. Sonlara doğru eşim sonuçlar normal mi diye sordu. O da slovakça bilmiyor musunuz dedi şok oldu, zira boşu boşuna anlatmıştı. Sonra eşim slovakça biraz biliyorum dedi, ona sordu ingilizce biliyor mu diye o da biraz dedi. Ama kadının yüzünü görmeliydiniz.

Neyse ultrason sonuçlarının normal gözüktüğünü ama tam bilginin kan testi ile anlaşılacağını söyledi. Resmimizi alıp çıktık.

Eşim ödemelerle uğraşırken sekreter kızlar bana belgeleri verdiler imzalattılar falan, ama anlaşamıyoruz bir türlü. Kız meğer forma yazacak diye kilomu soruyor ama ben anlamıyorum. Sonra gitti bir yerden tartı getirdi gösterdi. Ben de iyi oldu deyip çıkıp tartıldım :) Sonra kilomu yazdı ve bana bir kağıt verdi. (Kilo ve beslenme düzenim ile ilgili ayrı bir yazı yazacağım) Birkaç oda ötedeki laboratuvara kanımı verdim, pazartesi alacağız sonucu. Umarım normaldir her şey.

Sonra asıl doktoruma gidip raporu verdik o da dosyama koydu. Bundan sonraki gelişler üzerinde konuştuk. Geçen sefer doktorum usb getirirsek bebeğin filmini alabileceğimizi söylemişti, biz de bir heyecan ile götürdük ama malesef ultrasondan bakmadı, vajinal muayne yaptı ama neye baktı inanın bilmiyorum. Gerçi günde iki ultrason da zarar verirdi belki bebeğe, böylesi daha iyi. O günden sonra haftanın geri kalanında da mutlu ve huzurluydum. Gerçi biraz kuyruksokumu kemiğim ağrıyor arada. Normal yaşamımda çok oturursam yada yorulursam ağrırdı, ben de şimdi sürekli pozisyon değiştiriyorum, umarım ilerde daha fazla sorun olmaz.

Türk Milleti'ne Cumhuriyet Yakışır

2011-10-29T11:48:00.000+03:00

Sonsuza kadar koruyacağız.

Efla Pasta ve İlker'in Mutfağı Temaları

2011-10-28T11:50:00.000+03:00

Bu çalışmaya ne zaman başladığımızı artık hatırlamıyorum bile, çok uzun sürdü ama çok da güzel oldu. Gerçi uzun sürmesinin nedeni ikimizin de tatil molaları, bayram araları gibi sebeplerdi. Neyse ki en sonunda bitti. Efla Pasta'nn sitesinde açılışta slayt ve temel linklerden oluşan bir anasayfa kullandık. Bu site içinde bir blog değil de mevcut blogunu muhafaza etmek istedi İlker. Bu yüzden İlker'in Mutfağı blogunu da sitenin genel tasarımına uydurduk.

Çok zarif, çok içime sinen bir çalışma oldu. Umarım ziyaretçileri de keyifle gezinirler.

Doktorsuz GeBe ve İlk Kontroller

2011-10-27T10:49:00.003+03:00

Slovakya'da geçirdiğim hamilelik bugünlerde düzenli bir kontrol altına alınmış olsa da ilk başlarda oldukça belirsizdi. O zamanlar o kadar çok panik yaptım ki Avrupanın ortasında ıssız adada kalmış gibi hissediyordum kendimi. Yine de sonradan "amaan eskiden doktor mu vardı annelerimiz nasıl doğurdu" demeye başladım ve kendimi rahatlattım. Hala da Türkiye'deki ve diğer ülkelerdeki farklılıkları hissettikçe önemli olanın doktorların yaklaşımı değil annenin huzuru olduğunu söylüyorum kendime. Diğer yandan burada çok sayıda hamile ve bıcır bıcır çocukları görünce içime bir ferahlık doğuyor, çünkü burada hamilelik ve doğum çok sıradan şeyler olarak görülüyor. Herhalde doktorlar da yeteri kadar tecrübelidir diyorum.

Şöyle ki hamile olduğumuzu öğrendiğim 5. haftadan itibaren doktor bulmaya çalıştık. Eşim kurstan ve iş yerinden arkadaşlarından doktor sordu. Ancak burda her doktor ingilizce bilmiyor, bilenlerden bazıları ise tatildeydi. Böylece malesef öğrenir öğrenmez doktora gidemedik. En sonunda Pastourova üniversite hastanesinden birini bulduk, Dr. Peter. Burada meğersem PhD ünvanı olan doktorlar ingilizce biliyormuş (sonradan öğreniyoruz). Neyse Peter bize bir randevu tarihi verdi. Bebeğimizin varlığını ilk olarak 7. haftanın sonlarına doğru ultrasonda görebildik. Bize kesenin var olduğunu gösterdi ve 3 gün sonrasına yine çağırdı. Bu sefer bebeğin canlı olup olmadığını söyleyecekmiş. İlk başta bu lafına sinir oldum, üstelik o haftalarda kalp atışı bile duyulabilirken neden kalbini dinlemedi de böyle demişti. Sonra gittiğimizde bebeğin büyüdüğünü teyit etmiş olduk tabi. Sadece kalp atışı değil gelişmesi de önemliydi elbette. Bu sefer kalp atışını da dinlettirdi. Bu iki muaynede de ne bir hamilelik kartım oluşmuş, ne bir öneri sohbetleri gelişmiş ne de bir hap önerilmişti. Sanki sahipsiz gibi hissediyordum. Türkiyedeki hamile arkadaşım 4. haftadan itibaren doktorunun özel ilgisine maruz kalmıştı bense...

Neyse Peter aslında gebelik takip doktoru değil, doğum uzmanıymış. Bize başka birini bulmuş, onun adres ve ismini verdi. 28. haftaya kadar beni onun takip edeceğini, sonrasında ona tekrar gelmemizi istedi. Ben de adamın günahını almışım boşu boşuna, onun işi olmamasına rağmen adamcık benim için diğer işlerinden zaman ayırmıştı.

Ertesi gün verilen adrese gittik. Burası özel bir klinikti. Bir orta yaşlı bayan tansiyonumu ölçtü bir kartı doldurdu ve kan örneği aldı. Ancak kadın tek kelime inglizce bilmiyor, başımdan aşağı kaynar sular indi ben napıcam diye. Yaptığı işleri de orada bekleyen diğer bir hastanın yardımıyla az buçuk yaptık. Sonra elimize 3 hafta sonrasına almak üzere bir sonuç kağıdı aldık, hepsi o kadar.

Nasıl şok olduğumu anlatamam. Bu kadın doktor mu, neden bişey demedi, muayne etmedi, bana kart vermediler, ne yapıcam ne edicem kimse bişey demedi.

Biz de kendimiz eczaneden hamilelik için haplardan istedik, tavsiye ettikleri bir multivitamin hapına başladım, sorularımı da internet araştırmalarımla gidermeye çalıştım. Meğersem ilk hamilelik ortaya çıktığında bir kan bir de idrar tahlili yapılırmış. Benim kanım bu ziyarette alınmıştı ancak idrar tahlilim sonraki randevumuz olan 3 hafta sonra olacağını görecektim. Bu tarihler yine Türkiyeye göre oldukça geç, orda daha ilk doktor kontrolünde yapılıyor.

Bir sonraki randevu 11. haftaların ortalarına geliyordu. Ancak bundan önce Dr. Peter' ı yine ziyaret ettik. Zira tam 10. haftanın bitip 11. e başladığımız zaman bir miktar kan buldum çamaşırımda. Günlerden Pazardı ve çok korkmuştuk. Hemen Peter'ı arayıp durumu anlattı eşim, o da eğer kan koyu renkse ertesi gün (Pazt) gelmemizi, açık renk ise vakit kaybetmeden acile gitmemizi söyledi.

Bu kısma biraz değinmek istiyorum. Çünkü bu konuda hiç bilgim yokmuş daha önceden ve bu yüzden çok stres olmuştum. 10-12 haftalarda bebeğin bulunduğu kese yer değiştiriyormuş. Başlarda kese rahmin alt kısımlarında bulunuyormuş (bu rahmin vücudumuzdaki yeri, yani mesanenin arkası, bu durum idrara sık çıkma eğilimi doğuruyor), daha sonra rahim yukarıya doğru büyüyor ve tam bu haftalarda kese de yukarı doğru yer değiştiriyormuş. İşte bu yer değiştirme sırasında rahim duvarlarından kan ve pıhtıları gelebiliyormuş. Bu kanamaların %90 ı normal iken %10 u düşük riski olabiliyormuş ve normali düşükten ayıran fark, kanamanın bir süre sonra durması ve sancısız olmasıymış. Sancı varsa hemen doktora gidilmeliymiş. Benim çok şükür sancım olmamıştı ve birkaç saat sonra tamamen durmuştu. (Birkaç saat boyunca da sürekli değil, aralıklı olarak 3-4 sefer gibi bozuk para büyüklüğündeki spotlardan oluşuyordu).

Neyse biz de pazartesi günü tekrar Peter'a gittik, bebeğin iyi olduğunu öğrenip rahatladık. Ancak o zamana kadar beklemek ölüm gibiydi, sürekli dua ediyordum. Muayne sonrasında Peter'a bize verdiği doktoru sorduk, dedik gittik ingilizce bilmeyen biri vardı doğru kişiyi mi önerdiniz bize diye? Yoo dedi o ingilizce biliyor, acaba konuştuğumuz kişi asistanı mıydı?

Ertesi gün de tahlil sonucu için bize verilen gündü. Ne olacağını hiç bilmiyorduk, sadece sonuçları alacağımızı sanıyorduk. Meğer başka bir bayan daha varmış ve evet o ingilizce bilen doktormuş (ismi Janka, Yanka diye okunuyor). Bu arada her iki doktorun da ingilizceyi şakır şakır konuştuklarını sanmayın, yeteri kadar biliyorlar ama öyle uzun uzun anlatacak kadar değil. Öncesinde idrar örneğimi de aldılar. Sonra doktorun muayne odasına girdik eşimle. Kan değerlerimin excellent olduğunu söyledi ve bana nihayet 11. haftada bir hamilelik takip kartı hazırladı ve verdi, bebeğimizi muayne etti ve yaklaşan ikili tarama testi için Kosice'de tek yer olan kliniğe gidip randevu almamızı, ardından sonuçları ona getirmemizi söyledi.

Bu zamana kadar kimse kilomu ölçmemişti o da ölçmedi bana sordu, ben de emin değildim ama kabaca bir değer verdik ve mutlu mesut ayrıldık. Evet sonunda benim de gebelik takip doktorum olmuştu, 11. haftada ama olsundu :)

Varlığını Öğrendiğimiz An

2011-10-26T13:36:00.007+03:00

Van depremi sebebiyle canım bir şey yazmak istemiyor ama bebeğin gelişimlerini anlattığım önceden yazdığım yazıları sırayla yayınlamak istiyorum. Zira bu günlüğü bire bir aynı tarihlerde yayınlanmış olarak hatıra kalması için tutuyorum. Ancak geçenlerde yaptığım Türkiye ziyareti ve işler sebebiyle zaten günümüze yetişmem için yazılmış ama yayınlanmamış bir sürü yazı birikti. Bu yüzden hazır taslaklarımda yer alan yazıları her gün yayınlayıp, şimdiki zamana yetişsem iyi olacak.

Yazılma tarih:31 Temmuz 2011

****
Evet bugün yaklasık bir saat once hamile oldugumu ogrendik. Evde yapılan çabuk testlerden yaptık ve kusursuz bir iki çizgi çıktı.

Bu ay içinde Türkiye'de tatildeydik. Bol bol yedim, yüzdum ve gezdim. Tatilde bir gün twitter mesajlarında takip ettiklerimden 5-6 kişi aynı anda hamile olduğunu açıklamıştı. O gün içimden oyle bir kiskanclik dalgasi gecmisti ki yuzum asilmisti. Kiskancliktan yorum yapmaya elim varmamisti ama sonra mantikli olana kara verdim ve tebrik ettim. O geceydi yada ertesi gece tam hatirlamiyorum (ikinci kaldigimiz otelde iken olmustu bu olaylar) birden bire gece uyandim ve icime bir his dogdu. Yuzde yuz emin hissediyordum hamileyim diye. Normalde geceleri pek uyanmam o an bana hala saskinlik veriyor. Iste o andan sonra hamile olduguma emindim ama mantikli dusununce suphe duyuyordum tabi. Iste test yapmak lazim emin olmak lazim vs. O gunden sonra hafif yorgunluk hissetmeye baslamistim, havuzda yada denizde yuzmek zor geliyordu ama bazen de hic olmadigim kadar enerjik oluyordum. Arada bir icime bir bayginlik da cokuyordu. Kosice'ye geldikten sonra da cok bir farklilik hissetmesem de daha cabuk yorulmam ve goguslerimin acimasi gibi farkliliklar da vardi. Normalde ay sonunda adet olmam gerekiyordu ve bir hafta oncesinden baslayan gogus siskinligim acaba hamile degilmiyim hastalanacak miyim diye dusunduruyordu beni. Gerci acisi biraz daha farkliydi. Birkac gun gecikti ama mevsimsel degisiklikler olur diye onemsemedim. Lakin yarin ramazan baslayacagi icin oruc tutup tutmama konusunda emin olmam gerekiyordu. Cuma aksami tescodan test aldik. hemen yapmak istemedim, cunku net cikmasi icin de zaman gerekiyordu ve biraz once yani pazar gunu testi yaptim hemen sonuc verdi ve cok belirgin sekilde cikti iki cizgi.

Bana kalirsa oruc tutabilirim cunku baslarda pek sorun olmuyormus. Ama ce istemiyor. Kesin kararli. Sonucu ilk gordugumde buyuk bir saskinlik yasamadim dogrusu cunku rüyadan sonra hissediyordum ama bir endise aldi beni birden bire , kafamdan bir suru sey gecti, korktum ve bir sure ne dusunecegimi bilemedim. Seviniyordum, korkuyordum, saskindim, ustesinden gelebilecek miydim vs. Birkac goz yasi da doktum bu duygu karmasasi arasinda. Ce de sevindi ama duygularini fazla gostermez o. Benden daha sakindi. bana sadece anı dusunmemi aylar sonrasini dusunmememi soyledi. Hakliydi cunku hemen onlari dusunmeye baslamistim.

Bir diger tereddutum ise fizikle ilgili. Birkac ay icinde yapmam gereken seyler var, acaba engel olur mu hamileligim, cok kilo alir miyim, halsizlesir miyim, sanki toplum beni dislayacak gibi hissettim bir an. Ama daha onumde cok uzun zaman var, ne olursa olsun ( bir sure ara vermem gerekse de) tembellesmeyecegime elimden geleni yapacagima soz verdim kendime. Hem her iste bir hayir vardir ve bebek kismetiyle gelir demiyorlar mi, belki hayatim eskisinden de guzel olacak, sihrini bize getirecek bebegimiz. Aslinda buna oyle cok inaniyorum ki, bundan sonra islerimle ilgili herseyin cok yolunda gidecegine inaniyorum.

Bu satirlari yazarken yine gozlerimden yaslar akti. Hala bir bebegim olacagina inanamiyorum, ce ye de demistim biraz once, kendimi anne gibi dusunemiyorum sanki hep teyze gibiyim.(Şu ana kadar 4 kez teyze olmanın güzelliğini tattım). Hani anneler 24 saat ilgilidir teyzeler daha az ya, o da dedi ki hayatimiz cok degismeyecek, biz nasil simdi birbirimizi dusunuyorsak, sonra bir de onu dusunecegiz, bizim aliskin olmadigimiz bisey degil. Hatta espri bile yapti ogretiriz ona nasil gaz cikaracagini uyuyacagini falan kendi kendine yapar diye :)

Simdi dusunulecek yapilacak cok sey var. Oncelikle bir dokora gitmek lazim. Tabi sigortami yenilemem gerkecek bundan once. Bir de o doktorlarla nasil anlasacagim ingilizce falan, durumum herkesten biraz daha farkli olacak sanirsam.

Umarim saglikli ve hersey normal sekilde gelisir. Gerci onumuz ramazan oldugu icin bol bol da dua edecegim. Simdilik hersey cok uygun gozukuyor, mesela tatilde o kadar iyi beslendim ki, istesem olmazdi. Sonra ardindan hemen ramazan geliyor sanki dualarimin daha da etkili olacagina inaniyorum. Allahim insallah hersey yolunda gider.

Olumsuzluklari dusunmeyecegim ve kendimi bundan sakinacagim. Dunyada milyarlarca kadin bu sureci yasiyor. Kendimi cok anormal bulmayacagim ve anormal seyler dusunmeyecegim. Gereken ozen gosterildiginde olmasi gerektiginin olacagina inancimi koruyacagim.

Sanirim zamanla anne olacagim, aile olacagimiz fikrine alisacagim. Birkac gun once eger ikiz olursa ve kiz ve erkek ise adlari selim ve selin olsa ne hos olur diye birden bire aklima gelmisti. Gerci sonra seslenirken karisiklik olacagini da dusundum ama ... Neyse daha minik bir test disinda hic birsey bilmiyoruz tabi. Cinsiyeti ne olursa olsun saglikli olmasi cok onemli

Bakalim bu surecte neler ogrenecegiz ve nasil degisecegiz.

Acı Günler

2011-10-25T11:01:00.001+03:00

Son günlerde ülkemizdeki acılar bitmek bilmedi, herkes gibi etkileniyor ve uzaktan ne yapabileceğimi düşünüyorum. Burada tv izleyemediğimden haberleri en hızlı şekilde Twitter'dan öğreniyorum desem yeridir. Sonrasında internet gazetelerini okuyorum. Bu yıl belki de ilk defa sosyal medyanın gücü böylesine ortaya çıktı. Herkes koşturuyor, yardımlar gönderiliyor, kayıplar bulunuyor...

Türk milleti aslında nasıl birlik olduğunu böyle anlarda gösteriyor, ne mezhep ne soy ayrımı kalıyor bu anlarda. Şu an tek önemli şey hayatlar ve geride kalanların sağlıkları. Ülkemizde yıllardır deprem vergisi altında milyarlarca para toplanmışken, bu paraların depremle mücadele adına hiç kullanılmamış olması da içler acısı doğrusu. İnsanımız yardım etmeden duramaz elbet ama normalde olması gereken, devletin hemen olaya el koyup tüm ihtiyaçları karşılamasıydı. Tabi bundan önce depreme karşı hazırlıkların yapılması, bu kadar kaybın olmaması için binaların güçlendirilmesi gerekiyordu ya.

Bir çok blog arkadaşım bu konuda ellerinden geldiğince birşeyler yapmaya çalışıyorlar. Bunlardan sevgili Decaf Latte de bir fikir bulmuş. Blogumu takip edenler genelde hamarat bayanlardan oluşuyor. Bu projeye destek vermek isteyenler olur diye haber vermek istedim. Ben de neler yapabileceğimi düşünüp katkıda bulunmaya çalışacağım.

Bundan başka eşya ve para yardımı yapmak isteyenler için güzel bir yazı Blogcu Anne tarafından yazılmış. Özellikle doğru ve yerinde malzeme gönderilmesi çok önemli. Yoksa yığınla şey çürüyebiliyor ya da atılıyor. Burada dikkat edilmesi gereken husus ise, onların yardıma sadece ilk günlerde değil, daha sonraki dönemlerde de ihtiyaçları olacağı.

Son Gelişmeler

2011-10-18T11:33:00.000+03:00

Ne zamandır yazmadım, aslında hem hamilelik ile ilgili birikenler var, hem de yaptıklarım. 24 günlüğüne geldiğim İstanbul'dan bu Perşembe günü ayrılacağım, iznim çıktı, hazırlıklar başladı. Tabi ben de durmadan koşturuyorum. Havalar da pek iyi gitmediği için bazı planlarım hep kaldı. Dün bir koşu biraz çarşıya gittik Eminönü'ne bebek alışverişine... Erken olmasına ve malesef Helodünya cinsiyetini göstermemesine rağmen, kendime gecelik&pijama takımı bebeğe birkaç parça şey aldık.

Hergün de okula geldiğim için geriye kalan iki akşamımda bir doğum günü daveti bir de başka bir ziyaret sığdırmam gerek. Alınması gereken birkaç parça şey (orda olmadığı için bulgur, tahin pekmez gibi), yapılması gereken birkaç iş var. Bir de taşımam kolay olsun diye en ufak bavulla geldiğim için bavula nasıl sığacağım, neleri geride bırakıp neleri alacağımın belirlenmesi. İşte bu kısım çok zor, napcam bilmiyorum.

Muhtemeldir ki, Perşembe yine bütün gün yolda olacağımdan Cumaya kadar yine kayıplardayım. Ha bir de gelirken gayet ince kıyafetlerle geldiğimden orada hava 5 derece olacağı için ne yapacağımı bilmiyorum, bırrr :/

Soran Anne ile Röportaj

2011-10-15T20:30:00.000+03:00

Buradan okuyabilirsiniz : )

GeBelik Süresince İnsan Psikopat Olur mu?

2011-10-11T11:50:00.002+03:00

Hamile kalmadan önce çok merak ederdim. İnsan nasıl dokuz ay boyunca kafayı yemeden durabilir? Sürekli çocuğun iyi olup olmadığını düşünmek, annenin acaba doğru beslendim mi/davrandım mı ikilemleri, geçmek bitmeyen günler... gibi sebeplerin insanı delirtebileceğini düşünürdüm. Yani, kendim olsam herhalde sakin kalamam hafif tırlatırım gibime gelirdi. Çevremdeki hamilelere sorardım, nasıl başarıyorsunuz diye. Onlar da "Allah kolaylığını veriyor" dediler ama bu cevap beni pek tatmin etmiyordu ne yalan söyleyeyim.

Ancak hiç de öyle değilmiş, gerçekten de Allah yardım ediyor. Bana kalırsa, yaradanın muazzam planı sadece bebeğin gelişmesi, büyümesi değil, bunun gibi bir çok konuyu da kapsıyor. Kendi düşüncelerimi yazmak istiyorum bu konuda, tabi ki şu anki hamilelik ayıma kadar edindiğim tecrübelerle.

Hamile kaldığımı ramazan ayından bir gün önce öğrendim. Aslında henüz pek bir belirtim olmamasına ve sadece birkaç gün geçmesine rağmen (bunu mevsimsel geçişlere yormuştum) Ramazan ayı geleceği için oruç tutup tutmama konusunun kesinleşmesi gerekiyordu. İlk öğrenme faslı ayrıca bir yazı olacak kadar önemli olduğundan şimdilik kısa keseyim.(Bu konuyla ilgili yazım burada) Hemen ardından, dualarımın kabul olacağına inandığım böyle mübarek bir ayın olması, doğrusu beni çok rahatlatmıştı. Bu bebeğimiz Helo'nun (belki de benim) şansıy(m)dı. Sürekli dua ettim, iyi olması için yalvardım ve inancımı korudum. Böylece ilk bir ayımı (aslında ikinci oluyor tabi), kafamda kurduğumdan daha kolay geçirdiğimi düşünüyorum.

İlk zamanlarda insan hamile olduğuna pek alışamıyor, belki tam benimseyemiyor, en azından bende öyle oldu. Ama yavaş yavaş bebeğini çok sevmeye başlıyorsun, hayatının merkezine onu koyuyorsun ve varlığı dahi insanı mutlu etmeye başlıyor. Bu süreçte muhtemelen hormonların da etkisi var, böyle şapşal bir gülümseme oluyor hep yüzünde, için sevinç doluyor, mutlu oluyorsun ve bunun sebebi sadece bebeğin varlığı, o kadar güzel birşeymiş ki. Böyle mutlu kelebekler gibi dolaşırken, aklına olumsuz düşünceler de fazla gelmiyor, yine dualar devam ediyor elbette...

Ben kendimde bu sevinçli halleri farkedince çok şaşırıyorum. Çünkü kolay tepki verebilen bir insan değilim, önce duraksarım. Mesele bir yerde hoşuma giden bir müzik duyduğumda sallanmaya başladığımı, evde dans etmeye başladığımı itiraf etmeliyim (ki bunlar benim için anormal şeylerdir) Eşimle sürekli liseli aşıklar gibi kikirdeşiyoruz, yaptığım her şeyden, güneşten, yediğim yemekten keyif alır hale gelmeye başladım, çevremde gördüğüm her şey bana mutluluk veriyor ve aslında işle ilgili sıkıntı diyebileceğim birçok konu olmasına rağmen, onlar aklıma bile gelmiyor. Kesinlikle bu dönemde benim için farklı olan şey "anı yaşamayı öğrenmek" oldu. Eskiden ne kadar yapmaya çalışsam da hayır değilmiş ve ne kadar da boş yaşıyormuşum. Helo, kesinlikle annesinin duraksamasını, keyif almasını isteyen bir bebek oldu en başından beri ve hala da devam ediyor. Bunu çeşitli şekillerde dile getiriyor, beni uyarıyor.

Eşimin akşam işten geç geleceği bir gün evde ne yapsam diye düşünürken, aklıma düğün havaları düştü. Trakyalı olduğum için, kulağıma daha hoş gelen rumeli türküleri açıp internetten dinlemeye, bağıra bağıra söylemeye ve oynamaya başladım. Bir süre sonra eşim geldi, ne bu sesler düğün mü var dedi daha kapıda. Ben de evet dedim bebekle göbek atıyoruz :)

Yani anladım ki bu süreçte, insan düşünmekten değil mutluluktan deliriyormuş :)

Allaha şükürler olsun.

GeBelik Günlüğüm : GeBe Künyesi

2011-10-10T12:19:00.001+03:00

Merhabalar geçen yazılarımda, hamile olduğumu açıklamıştım. Bu süreçte nedense insan herşeyi okumak öğrenmek istiyor, ben de önceden hiç okumadığım yazıları okumaya başladım. Bunlardan Blogcu Anne'de yer alan gebelik günlükleri çok hoşuma gitmişti. Ben de kendi yaşadıklarımı unutmamak adına böyle bir günlük tutmaya karar verdim.

Bir kaç haftadır yazıyorum (henüz yayınlamadım) ancak önce bir giriş yazısı yazmam lazımdı. Blogu okuyanlar beni az çok tanıyor fakat, sadece bu kategoriyi okuyanlar olursa ilerde, bunun için bir önyazı yazmak faydalı olur diye düşündüm.

Eşimle 8 yıllık beraberliğin ardından 5 yıldır evliyiz. Daha ilk zamanlarımızdan beri bir çocuk sahibi olma fikrine pek sıcak bakmıyorduk. Çünkü bu dünyaya bir çocuk getirmektense, kimsesiz çocuklar sürüsünden birine mutlu bir yuva vermek daha iyi olur diye düşündük hep. Tabi ki çevremizdeki herkes çocuksuz olmaz diyordu ama ısrarla geri püskürtüyorduk lafları. Evlendikten sonra birkaç yıl, ikimizin de bitirmesi gereken doktora tezleri sebebiyle çocuğu hiç düşünmedik. Cem tezini bitirince bir de askere gidecekti, önce askerlik de gerekiyordu. Tabi biz hala tam istekli değildik ancak bende yavaş yavaş bir çocuk özlemi başlamıştı. Eşime her açtığımda düşünürüz bakarız vs diyordu. Bir zaman sonra o da artık ister olmuştu ancak tezler ve askerlik hala aşılması gereken engellerdi.

2009 yıllının sonlarına doğru ikimizde de bir yurt dışı hevesi başladı. O zamana kadar eşimin hocaları onu hep göndermek istemiş ama o vatanıma faydalı olucam sevdasıyla gitmeyi reddetmişti. Bu yurt dışında yaşama fikri nasıl içimize düştü, olaylar nasıl gelişti şuan hala şaşırıyoruz. Slovakya'da iş imkanı olunca denedik ve beklemeye başladık. Eşim 2010 Nisan başında tezini verdi, Mayıs sonunda da Slovakyaya yerleşti. Ondan sonra beni sıkıntılı günler bekliyordu.

Amacım o yaz tezimi bitirip hemen yanına gitmekti. Ekim ayı geldiğinde tezi bitirmek yerine bir altı ay daha uzatmaya karar verdik. Ayrı geçen buhranlı günlerimde tezle meşgul iken bir gün, bir makale üzerinde çalışıyordum. O makalenin yazarı Macaristanda bir hocaydı ve ona mesaj atmak geldi içimden. Yanına çalışmak için gitmek istediğimi söyledim ve kabul etti. Üstelik o kadar pozitifti ki çok şaşırmıştım. Bu mucize ile Kasım ayından itibaren kısa dönem (85 güne kadar) görevlendirme izni alıp Macaristana gittim. Buraya kadar üniversitede asistan olarak çalıştığımı söylememişim. Eşim asistan olmadı, özel sektörde sistem yöneticisi ve network mühendisi olarak çalışıyordu.

Macaristan'daki hocama sürekli değil ara ara gittim, bolca da Slovakyada eşimin yanında bulundum, evden hocanın verdiği çalışmaları ve tezimi yürüttüm. 85 günün ardından ücretsiz aldığım bir aylık izin de bitince dönme zamanım geldi ve 2011 Subat sonunda yeniden Türkiyedeydim. Bir ay sonra tez savunma oldu, geçtim, ardından fakültede dersler başladı vs derken benim slovakyaya gitmem yeniden hayal gibiydi.

Macaristandaki hocamla çalışmalarımız tamamlanmamıştı araya tez girince, ve onun yeni başlayacağı projede bir gönüllüye ihtiyacı vardı, ben kabul edince yeniden davet mektubu verdi ve Haziran sonunda yine kısa dönem gittim. Gittiğimde bir süre hocanın diğer işleri ve yaz tatili yüzünden yanına gidemedim ve işte bu sürede artık bebeği düşünmeye başlamıştık. İkimizin de tezleri bitmişti, askerlik şuan acil değildi (yurt dışında çalışınca erteleniyor) ve denemeye başlayabilirdik.

Annem ve çevremdeki herkes bu işin zaman isteyen birşey olduğunu söylüyorlardı. Ben de kafadan bir altı ay veriyordum kendime, hem bu arada kariyerime dair planlarımı da yapardım diye içimden geçiyordu. Ancak çok şükür ve iyiki de böyle olmuş, ilk denememizde Helodünyamız bize geliverdi. Çokça şükrettik tabi. Ne kadar biyolojik yaşla alakalı olsa da bu durumlar, yaşımın 32 ye gelmiş olması içten içe endişelendiriyordu beni. Üstelik daha önce de hiç denememiştik, olur mu olmaz mı ikimizde sağlıklı mıyız acaba diye düşünmüyor değildim.

İlk öğrendiğimde sevinç, endişe, korku hepsi bir aradaydı. Şu anda bile sonraki günlerde neler olacağına dair hiç bir öngörüm yok. Hala nerede yaşayacağımız, nerede doğum olacağı, eşimden ayrı olacak mıyım, yoksa beraber kalacak mıyız hiç birşey kesin değil. Bu belirsizlik beni endişelendirmiyor artık çünkü biliyorum ki hayatta hiç birşey kesin değil aslında. Şu an tek dileğim bebeğin sağlıklı gelişmesi, hayırlı zaman ve mekanda dünyaya gelmesi. Geriye kalan herşey zamanı gelince olur, yoluna girer elbet.

Bugün bu yazıyı yazarken Haziran sonunda almış olduğum izin bitmiş bir ay için Türkiyede bulunuyorum. Yeniden kısa dönem izin aldım ama henüz sonucunu bilmiyorum. Umarım görevlendirmem kabul edilirse 20 Ekimde döneceğim ve Macaristandaki hocamla başladığımız projeye Slovakyada evden devam edeceğim. Ve bu arada da yeniden eşimle beraber olabileceğiz :)

Androjen Güzeliyim

2011-10-06T14:57:00.001+03:00

Siz de benim gibi adet dönemlerinde kendini daha güzel hissedenlerden misiniz?

Adet dönmelerimde aynaya baktığımda, kendimi normal zamanlardakinden daha alımlı ve daha çekici bulurdum. Ve içten içe de düşünürdüm. Normalde doğa kanunlarına göre bu dönemde değil, diğer dönemde daha güzel ve çekici olmam gerekmez mi? Hani kuşlar çiftleşme döneminde daha güzel şakıyor, bazı hayvanlar koku salıyor vs...

Şimdi hamileliğimde de aynı şekilde hissediyorum. Başından itibaren yüzüme daha sıcak ve hoş bir ifadenin yerleştiğini söylüyor eşim. Tabi hamilelikte bir çok farklı diğer etmen de var ama adet dönemiyle ortak bir noktası da östrojen azlığı.

Daha orta okuldan itibaren biliyoruz ki, her insanın vücudunda östrojen ve androjen var. Kadınlarda östrojen fazla, erkeklerde androjen. Kadınların yumurtlama dönemlerinde östrojen artmışken, adet ve hamilelik ve hatta emzirme dönemlerinde östrojen seviyesi düşüyor. Bu durumda androjen miktarı değişmese bile ( değişip değişmediğini bilmiyorum), oranlardan biri azaldığında diğeri artmış gibi oluyor. Yani mesela (tamamen atıyorum) östrojen %60 androjen %40 ise, östrojen %50 ye düştüğünde diğeri %40dan %50 ye çıkmış gibi olacak.

Neyse anladım ki benim daha güzel hissetmemi sağlayan bu androjen. Bu yüzden kendime androjen güzeli dedim. E bir de merak ediyorum erkek olsaymışım nasıl yakışıklı olacakmışım hani :)

Acaba böyle hisseden bir ben miyim, eğer benim gibi veya tersi hissedenler varsa paylaşır mısınız?

Dip not: Bu yazıda sunulan fikirlerin bilimsel kesinliği olup olmadığını bilmiyorum, tamamen düşünce deneyi. Bu yüzden bu yazıyı ciddi konular için referans olarak kullanmayınız.

Son Temalar

2011-10-05T11:24:00.000+03:00

Yazacak öyle çok şey planlamıştım ki, geleli bugün bir hafta olmasına rağmen nasıl geçtiğini anlayamadım. E tabi bu arada koşturmaktan mı kalabalık İstanbul havasının mikroplarından mı bilemeyeceğim faranjit olmuşum. B tipi antibiyotikleri korkarak içtim ama şimdi çok daha iyiyim. Geri dönüş biletim belli olmasına rağmen, iznimin yetişip yetişmeyeceğini, gidip gidemeyeceğimi de şu an bilemiyorum, umarım her şey yolunda gider.

Haftalık GeBelik günlükleri tutuyordum onu bile yazamadım bu hafta, benden haber bekleyenlere bile geri dönemedim. Okulda çok yakın arkadaşım bir hafta kadar sonra doktora tez savunmasına girecek, onun telaşı beni de çok etkiledi. Tezi her ne kadar kendi yapmış olsa da son zamanlarında ucundan ben de katkıda bulunmak istedim.

Bir hafta içinde sizlerden gelen yorumlarla, buradaki yakın çevremden gördüğüm ilgi ve alaka beni fazlasıyla memnun etti elbette. Ben Slovakyada iken yalnız başına hamileliği yaşadığımda hakikaten bunun keyfine varamamışım. Eşim ne kadar ilgilense de, böyle çoklu ilgiye benzemiyormuş :p

Bu temaları buraya gelmeden önce yapmıştım ama tabi yayınlayamamıştım. Sevgili Çiğdem'i aylarca beklettikten sonra nihayet Soran Anne kıvamını buldu. Bu sitede genel bloglardan farklı olarak, bilgilerini paylaşmak yerine, soru sorup ziyaretçilerden bilgi almayı, böylelikle tecrübelerin paylaşılıp geniş kitlelere ulaşmasını hedefliyor.

Bir diğeri de Pasta kurabiye blogu Maral's Cakery. Sevgili Maral pastel tonlarını tercih ediyor ve tasarımda yer alan peri kızını çok seviyordu. İkisini de muhafaza ederek sevimli bir tema yapmaya çalıştım.

Sıradaki bir çok projeye yetişmem için daha çok çalışmam lazım ama düzende bir haftalık bozulma bile yeniden bir planlama gerektiriyor. Bazen diyorum tüm gün bu tema tasarım işleriyle uğraşsam ,işim bu olsa diye düşünüyorum ama içimdeki bilimsel merak da beni yiyip dururken ve üstelik, birikimlerimden sonra yapabileceğim şeyler olduğuna inanırken, bu fikirden hemen vazgeçiyorum.

Hamilelik yazılarıma ilk fırsatta devam edeceğim zira hem çok öğreniyorum hem de şaşırıyorum gelişmelere.

Helodünya

2011-09-29T10:20:00.000+03:00

Bir önceki yazım icin yazdığınız güzel mesajlara çok tesekkür ederim. Cinsiyetimiz daha belli değil, 14. haftanın içindeyim ve evet malesef kocaman bir göbişim var. Ancak bunun sebebi zaten bir miktar kilo fazlam olmasıydı, onu da ayrıca anlatacağım.

Bundan haftalar önce blogda Helodünya Geliyor diye bir başlık atmıştım. O zamanlar hamileliğimi duyurmak için kendimi zorla durduruyordum. Gerçekten zor durdum ama eşimle öyle karar almıştık.

Helodünya'nın fikir olarak ortaya çıkışı aylar öncesinde daha ortada hiç birşey yokken oldu. Eşimle ayrı olduğumuz zamanlarda (kendisine bu blogda hep Ce dedim ama okurken çok komik geliyor, artık yanına m harfini de ekleyip Cem diye bahsetmeye karar verdim, gerçek adıyla). Ne diyordum, ayrıyken bir gece Cem bir rüya görmüş, rüyasında yine o Slovakya'da ben İstanbul'daymışım ve bir çocuğumuz olmuş. O da çocuğu görmek için İstanbula gelmiş, bebeği ilk kez görecekmiş. Babannesi bebeği kucağına veriyor (ben yatıyorum herhalde) o da bebeği seviyor falan sonra adını soruyor. Babannesi "Helodünya" diyor, Cem de "ne biçim isim, böyle isim mi olur" diyor, babanne de "ne bileyim karın koydu" diyor. Hehe.

Kendimden bu kadar orjinallik beklemezdim ama sonra eşim anlatmaya devam ediyor bana Skype'den. Sabah uyanınca anladım diyor. O sıralar program yazmakla meşgul işyerinde ve tüm dünyada gelenek haline gelmiş birşey var. Bir program, kod vs yazıldığında o programın ilk komutu "hello world" dür. Bu programın doğuşunu ifade eder. Herhalde diyor, beynim yarı türkçe yarı ingilizce bunu kullandı, bebek de dünyaya geldiğinde tüm dünyaya aslında "merhaba dünya" dediği için, zihnim adını o şekilde koymuş olmalı.

Ben bayılıyorum isme, merak etme kocacım, belki o ismi gerçek hayatta koyamayız ama eğer bir çocuğumuz olursa sanal adı kesinlikle "Helodünya" olacak diyorum.

Ve işte o gün geldi... Yani Helodünya ya da kısaca dilime yapışmıs olan Helo; şu an karnımda büyümekte olan minnak mucizenin sanal adı. Hoş gerçek adı da belli değil ya daha zaten.

Artık GeCe Değil GeBe

2011-09-28T11:50:00.000+03:00

Biliyorsunuz GeCe ismi eşimle ikimizin baş harflerinden geliyor. Evlenmeden önceki kızlık soyadım B ile başlıyordu. O zamanlar çoğunlukla yazılarin altına falan G.B. yani "gebe" olarak paraf atardım. Uzun yıllar boyunca mecazi olarak gebeydim yani...

Evlenirken eşim beni etkilememek için herhangi bir fikir beyan etmedi soyadı konusunda. Ilk başta nikah evraklarıyla birlikte soyadımı kullanacağımı belirten bir dilekçe vermiştim. O dilekçeyi verdiğim gün ve ertesinde içimi bir huzursuzluk kaplamıştı, çevremde de soyadını muhafaza eden kişilerin sanki kocasıyla arasında mesafe vardı. Sanki soyadımı muhafaza etmem yeni oluşturacağımız minik ailemizin arasına bir engel teşkil edecekti gibi hissettim ve dilekçemi geri çektim. Ondan sonra neredeyse 5 yıldır artık gebe değilim :)

Şimdi ne değişti yoksa boşanıyor musun? dediğinizi duyar gibiyim. Yok canım çok şükür aşkımız aynı derecede devam ediyor. Üstelik karnımda büyüyen minik mucize ile daha da büyüyor.

Yani demek istediğim bu sefer mecazi değil, gerçekten gebeyim :)

Kosice Hayvanat Bahçesi

2011-09-25T15:38:00.001+03:00

Dikkat bol resimli bir yazı olacak bu. Evimizin tam da önündeki otobüs durağından geçen üzerinde zoo yazan bir otobüs var, ancak biz bir türlü gidememiştik. Oysa hem 15 dakka mesefade hem de giriş ücreti çok ucuz, 2,5 euro imiş. Hemen yakınında ise bir kayak merkezi var ki bu gidişimizde onu da inceledik biraz, ebette kullanılmıyor şu anda ama yakında kar yağmaya başlar burada. Doğrusu kar yağmasını çok özledim.

Hayvanat bahçesinin girişinde, soldaki ahşap arabalardan var, çocuklu aileler burdan araba kiralayıp çocuğu oturtabiliyor, çok keyifli görünüyor doğrusu. Solda da bir yemek otamatı görülüyor ama burdaki yemekler insanlar için değil hayvanlar için :)

Maymunların poposu hakikaten çıplakmış ama her maymun türü böyle değil. Doğrusu türleri anlamakta zorlandık çünkü slovakça ve latince isimlerini yazmışlar, ikisini de bilmediğimizden sadece baktık ve tahminde bulunduk eşimle.

Aynı kafeste bu çok tüylü maymun da vardı, uzakta idi ama sonra gelip bana poz verdi :) Bir çok resim hayvanların hareketinden dolayı net değil, bazıları da bulundukları kafes (veya alanın) çok gerisinde idiler.

Bu papağanların böyle büyük olduklarını bilmezdim. Neredeyse kolum kadar uzun kuyrukları vardı.

Bu kafes ardındaki ise maymuna benzer bişey. Siyah ve siyah beyaz iki tane vardı. Normalde kafeslere yaklaştırıp öyle çektim resimleri ama bu yaratıklar çok saldırgandı, yaklaşamadım. Yan kafeslerinde bulunan (aşağıda) makak maymunlarına durmadan saldırdılar. Kuyrukları ve hareketleri maymun gibi olsa da yüzleri köpeklere benziyordu, hiç bilmediğim bir hayvanmış.

Yine ne olduğunu bilmediğim başka bir hayvan. Büyüklüğü küçük bir domuz kadar var. Arka tüyleri tamamen sert kirpi gibi. Önleri daha kısa ve yumuşak.

Hayvanat bahçesi çok geniş bir alana yayılmıştı, içinde cafeler, restoranlar, yürüyüş alanları, çocuk parkları vs vardı. Çocuklar için eğlence yerleri ve tay ile geziler gibi etkinlikler. Zaten bolca da çocuk var. Çocukların giriş ücreti ise çok ama çok düşük.

Bu da başka bir maymun kafesi idi. İki yavru maymun hiç yerinde durmadılar, en sağlam pozum bu. Bir de kafesin gerilerinde birbirlerinin bitlerini ayıklayan iki maymun vardı. Çok romantikti. Aşağıda resmi var ama zoomlu çektiğimden pek net değil.

Bu kuşlar da bir başlarını kaldırmadılar, kafalarını boyunlarına gömmüşlerdi.

Öpüjeeem

Bu lamalar ne kadar yılışık hayvanlar :) Resmini bile zor çektim. Genelde hayvanat bahçesi yemyeşil orman gibi bir alanda kurulmuş ama dikkat ederseniz resimlerde ot yiyen hayvanların alanları kurumuş. Durmadan yiyorlar, ziyaretçiler de alanın dışındaki otlardan yapraklardan besliyorlar. Onlar da gayet alışmış bu duruma, insan görünce yapışıyorlar.

Bu da tüylü lama ve yavrusu, bunları çok sevdiğim için iki poz koydum.

Hayatımda gördüğüm ennn büyük boğa. Aman allahım öyle büyük bir kafası vardı ki. Bu Macar ....si imiş ama nesi bilmiyorum. Ancak macar oluşuna şaşmadım genelde insanları da çok iri :)

Bunlar da aynı alanda bulunan daha ufak boğalar.

Ayıcıklar da oldukça irilerdi. Beş altı tane ayı vardı ve onlara tahsis edilmiş alan oldukça geniş, içinden dere akan bir yerdi. Mümkün olduğu kadar doğal ortamlar hazırlamışlar. Aşağıdaki resimde ise ayı ve inini aynı kareye sığdırmaya çalıştım.

Siyah kuğu, ilk defa gördüm. Aşağıda da göreceksiniz daha geniş bir gölde birçok kuğu ve ördek bir aradaydı. Bu kuğu neden onlardan ayrı, tek başına daha küçük bir yerde bulunuyor bilmiyorum. Herhalde siyah olduğu için dışlanmış olmalı diye düşündük, zira bunun yanındaki diğer hayvanlar da aşağı yukarı koyu renkli olanlardan oluşuyordu.

Kaplan sürekli aynı iki nokta arasında 8 şekilde volta atıyordu. Eşimle espri yaptık adam yerinde duramıyor tabi, ilerde geyikler, kuzular, inekler var.

Bunlar da sanıyorum kunduz. Hem sulu bir alanları hem kuru bir alanları vardı ve birçok da odun. Hani çizgifilmlerde kunduzlar derelere set yaparlar ya ordan tahmin ettim. Ancak ben bu kunduzları sincap gibi ufak bişey sanırdım meğersem ne büyükmüş. Bir kuzu kadar vardı yükseklikleri.

Deve de yılışık çıktı, besleyip sevdim.

Ne olduğunu bilemediğim kemirgenler.

Genel bir manzara

Zebraaa, zebraların alanı da çok kurumuş, besleyip sevdim onları da.

İşte beyaz ve gri kuğular.

Atlar

Bu resimdeki hayvalar (malesef bilmiyorum nedir) çok ilginç renkteki tüy ve kanat yapılarına sahipler. Daha korunaklı bir bölgede tutuluyorlardı.

Kaplanın aksine aslan neden bu kadar sakin. Ziyaretçilere hiç tepki vermiyor ve havasından geçilmiyor.

İki fok balığı vardı, günün bazı saatlerinde gösterileri oluyormuş, ama bizim saatlerimize denk gelmedi. Yine de seyredenlere güzel yüzme hareketleri yaptılar.

Çöp kovalarına bayıldım. Farklı figürler vardı.

İguana, maldivlerde daha ufağını görmüştük yaşam alanları içinde :\

Timsah ama ufaklarından.

Başka başka sürüngenler, nedir bilemeyeceğim, üstteki de iguana galiba, farklı cins.

Ve bitti. Çok keyifli bir gündü. Şimdi kar yağdığında da gitmeyi, penguen ve fok şovlarını görmeyi, tepede yer alan görmediğimiz hayvanları da görmeyi umuyorum.

Join Hands and Hug Europe Teması

2011-09-20T17:42:00.002+03:00

Uzun zaman önce tasarımını yaptığım Zeytin Ağacı blogunun sahibi Aylin, aslında bir ingilizce öğretmeni imiş bilmiyordum. Okullar açılmadan bir süre önce bana okullarının projesi olarak yeni bir blog açacaklarını söyledi ve tasarım için destek istedi.

İkimiz de nostaljik ve vintage görsellere gönül verdiğimiz halde, çocukların sevebileceği bir blog tasarımı hazırlamayı tercih ettim. Henüz içeriğinde yazı olmasa da, çok yakında olacak. Bu blogda Aylin'in okulunun anlaşma yaptığı 5 Avrupa ülkesindeki okullara yapılan ziyaretlerin yazıları yer alacak. Ülkeler arası etkileşimler, paylaşımlar blogda anlatılacak ve çocuklar için bence harika tecrübe olacak. İlk ziyaret çok yakında 26-30 Eylül arası İtalya / La Spezia'daki anlaşmalı okula yapılacakmış. Doğrusu bu ziyaretin ayrıntılarını ben de merakla bekliyorum. Siz de Join Hands and Hug Europe bloguna katılıp bu macerayı takip edebilirsiniz.

Burun Temizleme Mevzusu

2011-09-19T12:00:00.001+03:00

Daha önce de sık sık buradaki insanların ne kadar gürültülü bir şekilde burun temizlediklerini yazmıştım. Havaların soğumaya başlamasıyla korkunç sesler geri döndü. Dün eşime diyorum bunlar bizim gibi suyla burun temizlemeyi bilmiyorlar mı ne bu böyle ya (abdest alırken suyu burna çekip temizleme bence en iyi temizleme yöntemi). Bilmiyorlardır herhalde diyor, nerden bilecekler. Ben de dedim öğretsene birine yahu işte, o yayılır sonra kendiliğinden, bir devrim başlatmış olursun burda...

Ve tabi "nasıl öğreteyim uygulamalı mı? Yooo hayır yapamam" dedi :\

Yeniden Szeged

2011-09-14T20:54:00.002+03:00

Gecen Pazar sabahi erkenden trene binip once Budapeste'ye sonra Szeged'e geldim. Yolda yemek icin kendime atistirmalik kraker almistim. Yukarida gorulen atistirmaliklar mini ekmek dilimlerinin firinda kizartilmasindan baska bisey degil. Ancak cesitli tatlarda hazirlamislar, elimdeki peynirli ispanakli idi, cok lezizdi.

Budapeste'ye indigimde saat 9.30 civariydi. (Kosice-Budapeste arasi trenle 3.5 saat suruyor). Bir sonraki Szeged treni icin beklemem de gerekiyor ve tabi kahvalti etmem. Budapeste'de iki tane tren istasyonu mevcut, birincisi uluslararasi trenler icin (Keleti) digeri ic hatlar icin (Nyugati). Szeged treni icin once Keleti'den metro ile Nyugati'ye gittim. Nyugati de metro istasyonundan cikinca devasa bir altgecitte buluyorsunuz kendinizi ve cesitli yonlere cikislari var. Szent Istvan Caddesi cikisini bulup, 400 mt yuruyunce solda Saray diye bilinen bir Turk lokantasi var ismi Szeraj (aslinda okunusu seray ama hep int de saray diye geciyor neyse). Bence hem Szeged'de hem Budapeste'de yiyecek fiyatlari cok makul. 1000 forint yaklasik 8.5 tl. Bu kahvaltiya 845 forint odedim. Ayni yerde tavuk doner 650 forint, et doner 750 forintti.

Kahvaltidan sonra trene binip Szeged'e geldim. Bu yolculuk da yaklasik 2.5 saat suruyor. Budapeste de Szeged de Kosice'ye gore cok sicakti, Szeged daha guneyde oldugundan daha da sicak. Geldigimde valizle otele kadar biraz yurumem gerekti, sicakta baya zor olmustu. Insanlar Tizsa nehrinde yuzuyorlardi, cok ilginc ama resimde gorulen yer tamamen kum, yalniz biraz dik :]

Daha onceki gelislerimde hem kis olmasi sebebiyle hem de konakladigim yerlerden memnun kalmadigim icin pek sevmemistim bu sehri. Bu sefer gozume cok daha guzel geldi. Tabi konakladigim otel de bir harika. Genelde burada turistik oteller var ama benim icin pahali. Daha once bir kere universitenin akademik konuk evinde iki kere de ozel bir ogrenci yurdu gibi yerde kalmistim. Her ikisinde de odalar tek kisilik ve banyoluydu ama cok memnun kalmadim. Akademik olan fiyati simdiki kaldigim yerden bile pahali olmasina ragmen, cok eski bir binaydi ve pek de bakimli odalar yoktu. Mesela perdeyi cekerken kornis dusmustu, mobilyalar cok eskiydi falan.

Digeri ise tam bir felaketti. Hani eskiden kutuphaneli cekyatlar vardi hatirlarsiniz, onun sandikli yatagi vardir, oyle bir yatak, belki 20-30 yillik carsaflar. Annem o carsaflari gorse coktan yer bezi yapardi. Hani yikaya yikaya incelir tul gibi olur ya nevresimler bir de reklamlardaki gibi cart diye yirtilit, iste oyle yirtik ve deliklerle doluydu. Aman allahim.

Bu sefer sansima internetten bir yer buldum. Daha once universiteye uzaktir diye nehrin diger yakasina bakmamistim. Ne uzagi yurumeyle 15 dakkaymis (zaten sehir cok ufak bastan sona bir saatte gezilir yuruyerek). Neyse otel akademik konukevinden ucuz ama super luks, onun bir odasi kadar banyo, cift kisilik yayli yatak, bembeyaz yeni nevresimler. Bayildim. Iste geldigimden beri hergun yukaridaki kopruden yuruyorum, manzarasi harika yurumesi keyifli, tek sorun biraz daha serin olsa keske hava.

Burda herkes bisiklet suruyor. Bisiklet ulasim icin tercih ediliyor, spor icin degil. Slovakya'da oyle degildi. Orda da bisiklet kullanan coktur ama spor amacli yapilir (zaten cok sportif bir millet oldugunu soylemistim daha once sık sık). Orda kimse kasksiz cikmaz, ozel bisiklet kiyafetleri giyerler. Burda kimsede kask yok. Yaslilar sismanlar zayiflar, gencler, kizlar, mini etekli dekolteli herkes bisiklet suruyor. Bisiklet yollari da guzel duzenlenmis ama gecen sabah neredeyse bir bisiklet beni eziyordu.

Genelde aliskin degilim ama dikkatle yuruyorum, yaya yolundan gitmeliyim bisiklet yoluna gecmeyeyim diye. Bir kosede yaya yolunu sag taraftan sola almislar, tam ben ordan gecerken (tabi bisiklet yolu ortada kalmis gibi oldu) bir bisiklet geliyormus, meger arkama bakmam gerekirmis. Bu sabah ayni yolu onumden yuruyenlere baktim onlar otomatikman kontrol ediyorlar.

Szeged'de ogle yemeginde ya Wok'nGo cin yemegi aliyorum yada Cafe Diemme diye bir restoranda yiyorum. Ikisi de nefis ve ucuz. Ozellikle Szeged'de tum porsiyonlar o kadar buyuk ki bizdekilerinin neredeyse iki kati. Yukaridaki yemegi kutuya koyuyorlar ama kutuyu agzina kadar doldurup bir de bastirarak dolduruyorlar ve bombeli sekilde kapatiyorlar. Yukardaki tavuk yemegi 690 forint. Ben tek seferde bitiremiyorum.

Asagidaki de diger restorandan bugun yedigim yemek. Burasi ozellikle porsiyonlari abartiyor. Gerci bu seferki cok gozukmuyor ama gecen gun tavuklu salata aldim ve paket yaptirdim. Buyuk boy cartdor kaplari olur ya onun tika basa doldugunu dusunun, oyle bir kap verdiler. Bu restorana her kesimden insan geliyor. Dikkat ettim kendileri kap getiriyorlar (cunku kaplar icin ayrica para aliniyo) yarisini yiyip yarisini aksama sakliyorlar herhalde. Cok ucuz oldugu icin de sanirim evde yemek yapmiyorlar muhtemelen. Ben de burda yasasam oyle yapardim ;)

Yukardaki tepsideklere de 1000 forint verdim. Bu restoranda her gun degisik yemek cikiyor ve cok basarili. Oyle leziz yemekler ki. Ustte soldaki brokoli (hep tavuk yemekten bikmis sebze yiyeyim demistim ama bu da tavuklu cikti) inanilaz lezzetliyid. Alta ince bir tavuk ustte brokoli en ustte de besamel sos gibi bisey ama bayagi hos bir peynir tadi aldim nefisti. Yalniz salatalar pek basarili degil, hic kivircik kullanmiyorlar (yok) ve lahanayi dolduruyorlar.

Bugun de 5 gun surecek bir festival basladi Dom Ter meydaninda, biraz kalip seyrettim. Bir sonraki postta daha fazla resimler esliginde anlatirim.

Pasta Pinkie Teması

2011-09-12T22:04:00.000+03:00

Bu tasarimi tema bloguna eklemistim ama buraya ekleyemedim. Cunku gecen hafta boyunca bu haftaya hazirlandim, bu hafta da Szeged'deyim tekrardan. Neyse ki bugun hocayla calismalarimiz fena gecmedi. Ben de bu aksam biraz rahatlamis sekilde yaziyorum.

Bu calismayi yine cok severek yaptim, e adinda da gectigi icin pembeden baska renk olamazdi zaten. Buradan temaya ve harika pastalara bakabilirsiniz.

Bu Zamanda Ebeveyn Olmak Çok Zor

2011-09-08T13:59:00.000+03:00

Bundan bir ay kadar önce, Bir Yastıkta için yazı ararken, güzel bir makyaj yapılmış güzel bir yüz görüp peşine düştüm. Vardığım bir Tumblr bloguydu. Genelde bu blogların arşivine bakınca topluca tüm resimler görüldüğü için tıkladım, amacım başka güzel makyaj resimleri bulup hepsini koymaktı. Ama karşılaştığım site bir çeşit porno sitesiydi.

Gerçi ordaki resimler fazla açık saçık değildi ve daha çok sanatsal bir yönü vardı. Estetik ve ışık oyunlarıyla güzel resimler çıkmış ortaya. Böyle sitelerin hatta daha kötülerinin olduğunu hep biliyoruz, ancak ben özellikle hep kaçındım.

Nedense bu sefer şeytan dürttü ve bir kaç resmi inceledim. Sonra yorum yazanlardan birkaç tanesine baktım. Çoğu bu tip sitelerdi, kimi eşcinsel bayan resimlerine kafayı takmış, kimi çıtır kızlara. Birisi profiline kızarkadaşlarımın resimleri diye yazmış, her çıktığı kızı fotoğraflamış anlaşılan.

Bir tanesi ise beni delirtti. Muhtemelen yeni yetme bir oğlan, kışkırtıcı sözlerle çevresindeki kızlardan resimler toplamış. Bana ... sını göstermeyen arkadaşım değildir, şunu yapmayan şöyledir vs. Ve gerçekten aptal kızlar (ki bunların yaş ortalaması 13-15 civarıdır) kah yarı çıplak, kah tamamen çıplak resimlerini göndermişler siteye. Banyoda aynadan çekmişler, çoğu cep telf. kamerasıyla. Kimi zaman iki kız birbirini çekmiş vs.

Ürktüm. Artık cep telefonları ve dijital kameralar bu kadar yaygınken ve gençlerin elinden düşmezken, kim bilir daha neler oluyor ama düşünmek istemiyorum.

Eğer çocuğumuz olur da bu işlerin daha da çığırından çıktığı buralarda büyüyecek olursa bu konuda ne yaparım bilemiyorum. Eşime endişelerimi dile getirdiğimde, bunları zamanı gelince düşünürüz, çocuğu nasıl yetiştirdiğine bağlı herşey dedi.

Öyle de ya çevresel faktörler, ya arkadaşlar nasıl kontrol edicez herşeyi... Şimdiden henüz ortada birşey yokken evham yapıyorum belki ama ergenlik çağında çocukları olan anneler, lütfen çocuğunuzu gözlem altına alın diyorum.

"Helodünya" Geliyor

2011-09-06T16:37:00.000+03:00

Biraz daha zaman var, sonra açıklayacağım...

Hayatımda Yediğim En Güzel İmambayıldı

2011-09-02T15:47:00.006+03:00

Biraz önce yaptım ve yedim, çok güzel olmuştu. Tamam annem de çok güzel yapar ama eğer canın istemeden yiyorsan pek lezzetli gelmez. Eğer canın çok istemişse ve o yemek de güzel yapılmışsa ondan daha lezzetlisi olamaz.

Gerçi annemin imambayıldısını ve diğer sebze yemeklerini, sebzelere burun kıvıran torunlar bile yer. Ben de yerim hep yedim. Sonuçta her yemeğin besini alınmalı, zaten çok da seçme lüksümüz yoktu küçükken, annemiz ne yaparsa yerdik.

Bir süredir imam bayıldı aklıma düştü. Daha önce ilgimi fazla çekmediğinden annemin nasıl yaptığına dikkat etmemişim, karnıyarığı biliyorum çok seviyorum çünkü. Dolapta bekeyen üç tane patlıcanın bozulmaya başladığını görünce paçalarım tutuştu. Zira burda patlıcan çok pahalı, en son 2.7 euro idi. Neyse dedim birini yapayım imam bayıldı, diğer ikisini de akşama salata yaparım közleyerek.

Daha önce Ev Cini'nin yönlendirmesiyle Kantin'in tarifini okumuştum. Başka bir kaç yerde de baktım, karnıyarık gibi patlıcan kızartılmış, ama ben kızartmak istemiyordum ve kantinin tarifini yaptım. Tabi elimdeki malzemeler sebiyle birebir aynı olmadı.

Biber ve maydanoz evde yoktu. Bende sadece soğan sarımsak, domates, ve patlıcanla yaptım ama muhteşem oldu. Ama hatırladığım kadarıyla annem de koymuyordu biber ve maydanoz, neyse...

Önce bir buçuk soğanı yay şeklinde kestim (ay bunun bir adı vardı unuttum-neden bir buçuk diyeceksiniz, daha önce kalmış yarım soğanım vardı da ondan, yoksa bir de yeterdi belki), onlar yağda kavrulurken yine bir buçuk domates (kabukları soyulmuş- domatesin birisinin yarısı çürüktü ondan
o da bir buçuk oldu) ekledim. sanırım 6 tane idi sarımsak koydum ama bunları iri iri kestim. Bütün atılıyor ama tadı daha çok geçsin diye böldüm ben.

Bir tane patlıcanı çizgili soydum, ortasını oyup malzemeyi de tencereye attım. Sonra ortası yarık kısmı tencerenin dibine bakacak şekilde bütün patlıcanı harcın üzerine koyup kapağı kapadım.

Ha bu arada başta koyduğum birkaç kaşık zeytinyağı biraz daha arttırdım sonradan. Çünkü patlıcanın içinden çıkarıp koyduğum parçalar yağı emdi hiç yağ kalmadı. Bende biraz daha ekledim ki şöyle yağlı sulu olsun, ama sanırım sitede söylediği kadardır anca. Yani normal yemekleri az yağlı yaptığım için bunda biraz daha fazla kullandım.

Bir süre sonra acaba patlıcan pişiyor mu diye baktım. Çünkü malzemelerin üstünde ve havada kalmıştı. Siz kemer patlıcan kullanınca sorun olmayacaktır ama benimki tombul patlıcandan olunca böyle havada pişiyormuş gibi olmuştu. Dedim en iyisi bunu açayım yayayım tencereye, açarken ikiye bölündü, e olsun daha iyi iki tane ortası oyuk patlıcanım oldu :)

Arada bu üstteki patlıcanı ters yüz ettim, arada da eşimle konuşuyorum gtalktan. Sonra bi bakayım dedim, eyvah hafif yanık kokusu. Ama yanmamış çok şükür, sitede dendiği gibi karamelize olmaya başlamış. Hemen şöyle bir karıştırdım, malzemeyi patlıcanların içine koydum, biraz beklettim yine ateşte ve deneme sürüşüne hazır.

Enfes, anneminkinden bile güzel :) Yanında yoğurt kaşıklayınca hele. Şimdi ikincisini yemeğe gidiyorum.

Sizlere İyi Bayramlar

2011-08-29T13:11:00.000+03:00

Malesef burda bayram mayram yok, e çevremizde hiç eş dost, Türk de olmadığı için kutlayacak kimse de yok. Bu yüzden ne bayram ne tatil olmadan geçecek günlerimiz. Blogları, twitterı falan okudukça duygusallaşıyorum ama moralimi yüksek tutmaya çalışıyorum. Çok şükür bir sağlığımız iyi, beraberiz ve güzel hayallerimiz umutlarımız var, başka bayramlar da olacak inşallah.

Gerçi ben evdeyim evden çalışıyorum, yarın Szeged'e gidecektim ama hoca yine bir konferansa gidecekmiş iki hafta sonrasına kaldı gidişim. Biraz rahatladım desem yeridir, çünkü daha çalışmam gereken şeyler var.

Daha uçak biletimi almadım ama eylül sonunda 20 gün kadar Tr'ye gitme ihtimalim var beni heyecanlandıran. Tabi işe de gideceğim tatil değil ama olsun.

Geçen hafta hava oldukça sıcaktı, sanırım slovakya en sıcak yaz günlerini yaşadı, bugün yine serinledi ayaklarım üşümeye başladı, çoraplara geçtim yine. Ancak buranın serinliğine alışınca sıcak günler öyle bunaltıcı geldi ki, İstanbul çok daha sıcaktı biliyorum ama..

Neyse efenim birçok kişi bayram tatili yaz tatili olarak değerlendirdi, belki eski bayram zevki de yok artık, yine de bayramlar güzel, herkesin bayramını kutluyorum.

Sevgiler

Yeni Bir Tema Daha

2011-08-23T17:48:00.000+03:00

Cok icime sinen bir calisma daha bitti. Genelde sade tasarimlar ozellikle gorsel vurgu icin bence tercih edilmeli. Eger cogunlukla yazilardan olusan bir blog ise, tasarim daha dolu olabilir. Neyse Seyma hanim bana mail attiginda birden bire ilham geldi ve hemen taslak hazirladim, o da taslagi begenince cok kisa surede bitti. Blog sahibimiz Almanya'da yasiyor ve blogu almanca yaziyor. Ozellikle mutfagimizi yabanci kulturlere tanitmak acisindan yabanci dilde yazanlari hep takdir etmisimdir.

Bloga buradan bakabilirsiniz

Peynirli Biber

2011-08-22T13:06:00.003+03:00

Geçenlerde canım lor peynirli biber kızartması istemişti, marketten de lor peyniri olmasını umduğum bir peynir almıştım. Dün yapayım dedim. Ancak evde yeşil biber yoktu, zaten burdaki yeşil biberler de, kırmızı biberlerden farksız, dev gibiler ve sadece renkleri yeşil. Ben de kırmızı biberle yaptım.

Peyniri açıp bakınca gördüm ki, tadı lora benziyor ama krem halde, biraz değiştirmeye karar verdim, içine kekik, karabiber, sarımsak tozu ve pul biber kattım. Biberler kızardıktan sonra içine atıp biraz pişirdim. Tadı enfes olmuştu ama asıl anlatmak istediğim o değil.

Bu peynir karışımını pişirmeden de sos olarak tüketebilirdik. Çünkü gerçekten o hali daha güzeldi. Sonra aklıma geldi bizim lor peynirden tek farkı daha sıvık olması. O zaman bir sos tarifi vermeye karar verdim

Bu peynire benzetmek için lor peynirini biraz yoğurtla (yoğurdun suyu da olabilir) rondodan geçirin, ardından dediğim baharatları ya da zevkinize göre baharatlar katın. Bu sosu, çıtır tavuklarda, cipslerde, patateste falan kullanabilirsiniz. Gerçekten de çok güzel olacak deneyin derim.

Peynir ve biber ikilisi ile neler yaparım diye düşünürken burada gördüğüm tarif beni benden aldı. Bu biberlerden önceden ablamın rahmetli kayınvalidesi yapardı. Onlar da yugoslav göçmenidir ve bu göçmenlere özgü bir turşu. Öyle nefis birşey ki tadı hala damağımda. Lor peynirlerini biberlere doldurup turşu gibi hazırlardı (linkte başka peynir demiş ama eminim lor peynirinden yapıyordu), ancak o dilimlemeden bütün bütün koyardı kavanoza, sonra sofrada dilimlenirdi. Kahvaltılarda yeniyordu çoğunlukla. Şimdi kışlık yiyecekler hazırlanırken yapmanızı tavsiye ediyorum, öyle değişik öyle güzel ki, tam turşu gibi de değil, peynir ile biberin uyumu harika. Buradan ablama sesleniyorum yapsın diye, gelince yiyeceğim. :)

Burda hiç durmaz yapardım ama ne tazecik incecik biberler var ne de lor peyniri :(

Beyaz Esya Dukkanı

2011-08-21T14:07:00.001+03:00

Burada elektronik magazasinda dikkatimi ceken bir farklilik, cesitli ebatlarda esyalarin olmasiydi. Istanbulda da belki vardir ama ben pek gormedim. Bizim bildigimiz camasir makineleri en boy orani 60X60 cm dir. Yeni esktra fazla camasir yikama kapasitesine sahip olanlar daha da buyuk olabiliyor. Bu yukaridaki ve asagidaki resimde gordugunuz makinelerin derinlikleri en kucugu 45 cm, 48, 50 gibi farkli secenekler var. Mesela evlerin kolonu bazen dekorasyonu sinirliyor, veya bazi evler, banyolar ufak olabiliyor. Boyle secenekli makineler olsa iyi degerlendirilebilirdi.

Asagidakiler de ustten acilan camasir makineleri, bizim evde de bunlardan var (daha eski modeli elbette). Yine bunlarin da genislikleri daha dar, diger makinelerden pek farki yok, dijital oldukca gelismis modelleri bile var. Hatta biz ordayken bir cift bu modellere bakiyordu, demek ki oldukca yaygin kullaniliyor.

Iste asagidakini cok sevdim, mini bulasik makinesi. Ozellikle az uyeli evler icin ideal. Ben boyle bir makineyi tercih ederdim cunku bulasik makinemi dolduramazdim ikimizde calistigimiz icin. Sadece aksamlari yedigimizi dusunursek bazen bir hafta suruyordu ve ben onun kokmasina dayanamiyordum, gerci yarim sepet ozellikli makinalar da var ama benimki onlardan degildi.

Asagida da icinin resmi gorunuyor

Camasir makinasinda oldugu gibi, bulasik makinasinda da farkli ebatlar var, yine daha once bunlara raslamamistim, mesela asagidaki resimde soldaki ankastre bulasik makinesi 45 cm genisliginde.

Yine normal bulasik makineleri (asagida) farkli genisliklerde. Resimde arkadaki siyah bulasik makinesi 60 cm ondekilerin de ne kadar farkli oldugu goruluyor.

Gelelim buzdolaplarina, buzdolaplari da cok farkli ebatlarda mevcut, hatta bazilari bana cok komik geliyor.

Bunlar normal gibi gorunuyorlar ama minikler, omzuna falan geliyor insanin. Gerci tr de bunlara benzer dolaplar var. Miniklerin grileri bile var :)

Yukaridaki buzdolabini Istanbul'da da gormustum, icinde pariltili taslar var. Bizim yeni ev doserken kokosluktan vazgecemeyen insanimiz herhalde bu dolabin hakkini vermistir diye dusundum.

Biz ise yukardakini begendik, 1019 eurodan 599 euroya dusmus, ic ozellikleri falan harikaydi ama sadece bakmakla yetindik elbette :\

Koç Burcu Bebekleri

2011-08-19T15:27:00.001+03:00

Geçenlerde bir yerde okumuştum, burçlara göre bebeklerin özelliklerinden ve nasıl yetiştirileceğinden bahseden. Bir koç burcu olarak kendimle ilgili kısmı şaşırarak okudum. Aklım başıma geldiğimden beri burcumun kötü özelliklerini kontrol altında tutabiliyorum ama çocukken pek de öyle değilmiş. Koç burcu çocukları, dediğim dedik olurmuş, ne istediğini bilir, elde edene kadar ağlar... Aynen ben de böyleydim çocukken. İstediğim bir şey için saatlerce ağladığımı hatırlıyorum, tabi şimdi şimdi anlıyorum annem her istediğimi yapmazdı, iyi ki de yapmamış.

Zor bir çocuktum sanırım 6-7 yaşlarıma kadar, sonrasında ise kedi kendine çalışan, okuyan, oynayan, üreten bir çocuktum. Biraz daha yola gelmiştim. Zırlayıp ağladığım zamanlarda, yukarıdaki resimdeki kız gibi somurtup dudaklarımı şişirirdim. Ablalarıma göre, ailede hiç kalın dudaklı olmamasına rağmen benim dudaklarımın kalın olmasının sebebi buymuş. Çocukken öyle somurtmuşum ki dudaklarım şişmiş.:)

Şimdi düşünüyorum da ben annemin yerinde olsam bana tahammül edebilir miydim bilmiyorum, allah cezamı verir de bana koç burcu çocuklar bahşederse hiç şaşırmam :)